Μέσα από σένα, μ’ έχασα. Μέσα από σένα ΜΕ ξαναβρήκα!
Απόψε σε δικάζω…Για όλα μου τα συναισθήματα που γεννήθηκαν με μοναδικό σκοπό, να σου χαριστούν κι εσύ τα θεώρησες δεδομένα και τα ξεπούλησες.
Για όλα όσα πρόδωσες χωρίς δισταγμό.
Για όλες τις φορές που δε σε συγκίνησαν τα δάκρυά μου και τ’ απλωμένα χέρια μου δεν ήταν ικανά να σε «κρατήσουν» …
Για όλα τα «σ΄αγαπώ» που ορκίστηκες χωρίς να τα εννοείς.
Για όλα τα λόγια που δεν είχες τα κότσια να κάνεις πράξεις.
Για όλα τα όνειρα που καταδίκασες στην αν-εκπλήρωση…
Για τις κάλπικες συγγνώμες σου.
Για τις «χωρίς μπέσα» επιστροφές σου …
Απόψε όλα ζητούν δικαίωση. Και θα την έχουν!
Τους τη χρωστάω, άλλωστε!
Θυμάμαι πως ένιωθα κάθε φορά, που έλεγες θα φύγεις.
Έτρεμα, χανόμουν. Μ’ έπιανε πανικός.
Απ’ αυτόν που παγώνει το αίμα και σε δευτερόλεπτα σε ακινητοποιεί.
Στα μάτια μου ερχόταν βροχή που γρήγορα γινόταν καταιγίδα.
Μια θύελλα που έπνιγε ότι όμορφο μου είχες τάξει, αλλά ανίκανη να ξεπλύνει τα ψέματά σου.
Κάθε φυγή σου, απόλυτη δυστυχία!
Κάθε επιστροφή σου, «παρ’ ολίγον» ευτυχία… κι εγώ, στη χειρότερη εκδοχή του εαυτού μου, ένα πιόνι στο άνανδρο παιχνίδι σου …
Δεν υπήρχα χωρίς εσένα! Δεν πίστευα σε μένα…
Κοιτάω στο καθρέφτη μέρες τώρα…
Τρομάζω γιατί δε με αναγνωρίζω πια.
Ένα φάντασμα του εαυτού μου, αυτό βλέπω!
Και πίσω του να τρέχουν κουρελιασμένες οι αναμνήσεις μας κι οι στιγμές μας καταδικασμένες να ξεχαστούν.
Διαμελισμένα τα συναισθήματά μου , κείτονται νεκρά.
Σε όποια γωνιά κοιτάξω, την έχουν βάψει κόκκινη με το αίμα τους…
Αλήθεια έχεις μυρίσει ποτέ αίμα που σαπίζει;
Δεν αντέχεται η μπόχα απ’ τη σαπίλα…
Πόσο απαίσια βρωμάνε τα μουχλιασμένα όνειρα, ξέρεις;
Αποκλείεται να ξέρεις! Αν ήξερες, θα προσπαθούσες να τα σώσεις.
Είναι αλήθεια τελικά.
Η «εξάρτηση» από κάποιον άνθρωπο μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια έναν εαυτό μας που δε ξέραμε καν ότι υπήρχε!
Κι ο δικός μου εαυτός δε ΜΕ «πιστεύει» πια…
Συνειδητοποιώντας ότι είσαι ότι πιο τοξικό εισχώρησε μέσα μου και δηλητηρίασε ότι όμορφο υπήρχε, ΜΕ λυπήθηκα!
Και τότε ακριβώς αποφάσισα πως Δεν Σου Αξίζω!
Μ’ έψαξα κι ευτυχώς, ΜΕ ξαναβρήκα!
Φτάνουν πια, τα μεθυσμένα μηνύματα, τ’ αξημέρωτα βράδια πνιγμένα στο καπνό, τα «χωρίς αύριο» πισωγυρίσματα…
Φτάνουν τα σκοτάδια. Δε τ ‘ αντέχω άλλο!
Θέλω να προχωράω και να βλέπω που πάω. Έστω λίγα μέτρα μπροστά…
Θέλω να μη σκοντάφτω πια, στις δήθεν ξεχασμένες, αποσκευές, που παρέλειψες να πάρεις μαζί σου φεύγοντας.
Θέλω να μη παρεκτρέπομαι σε κάθε όνειρο που πέταξες καταμεσής του δρόμου.
Θέλω να μη πέφτω πάνω σε κάθε παρατημένο «σ’ αγαπώ σου» στη μέση του πουθενά.
Θέλω να ΜΕ ξαναγαπήσω και να προχωρήσω!
ΜΕ είχα εγκαταλείψει στο έλεός σου, μα εσύ δεν είχες τσίπα!
Για ν’ αγαπάω εσένα, (ξ)έχασα εμένα!
Μέσα από σένα, μ’ έχασα … Μέσα από σένα ΜΕ ξαναβρήκα!
Θα ήθελα τώρα να ήσουν εδώ, ΜΟΝΟ για να δεις πώς ξαναγεννήθηκα μέσα από τις στάχτες μου πιο Δυνατή!
Τα κατάφερα και χωρίς εσένα κι ας υπήρξες για μένα τα πάντα.
Όλα όσα πια, δε βρίσκω λέξεις, για να τα περιγράψω.
Ίσως, γιατί έπαψαν να γεννιούνται οι λέξεις μόνο για να σου χαριστούν.
Ίσως, γιατί έπαψα ν’ ανασαίνω μόνο για να ΖΕΙΣ.
Διεκδίκησα Εμένα και ΜΕ κέρδισα!
Επιτέλους ΖΩ για μένα.
Μπορώ κι αναπνέω χωρίς να πονάω.
Μπορώ και ξυπνάω κι αντέχω να μη σε σκεφτώ.
Μπορώ κι ονειρεύομαι, χωρίς να πρωταγωνιστείς στα όνειρά μου.
Μπορώ να είμαι ΕΓΩ χωρίς να σ’ έχω.
Μπορώ και προχωράω χωρίς να σε ψάχνω για να στηριχτώ.
Μπορώ και γελάω χωρίς να είσαι η αιτία.
Επιτέλους, ξεκόλλησα κι αποτοξινώθηκα από σένα!
Μου έκανες μεγάλο καλό, τελικά…
Μου χάρισες ΕΜΕΝΑ, στην καλύτερη εκδοχή μου.
Την πιο ανθεκτική! Την πιο δυνατή! Την πιο ταμπουρωμένη…
Σου υπόσχομαι να μη «ΜΕ ξαναχάσω» ποτέ και για κανέναν! και να είμαι πιο προσεχτική σε όσα δίνω.
Αν κάτι μου έμαθες καλά, είναι να κρατάω κάτι και για μένα.
Ας είσαι καλά… Αυτό θα στο χρωστάω!
Τα ψέματα τελειώνουν μαζί με τη νύχτα. Με το φως της μέρας εσύ Δε θα Υπάρχεις πουθενά!
Την πρώτη μέρα της «μετά από σένα ζωής μου», θα έρθει κι η λύτρωση!
Θα σε αποκολλήσω απ’ τα μέσα μου, θα απογυμνωθούν από σένα…
Απόψε σε δίκασα ερήμην σου, με όλα τα ελαφρυντικά…
Κρίθηκες ένοχος χωρίς αμφιβολία!
Σε αποφυλακίζω απ’ την καρδιά μου… λοιπόν!
Ήρθε ο καιρός να εκτίσεις την πραγματική ποινή που σου Αξίζει…
Ισόβια στη λήθη.
Μπορείτε να διαβάσετε την άλλη όψη του νομίσματος στο κείμενο της Μαρίας Κουσαντάκη.