Η αγάπη δε φαίνεται μόνο στα λόγια αλλά και στις σιωπές.
Ο πεζόδρομος φουσκώνει από περηφάνια από ενθουσιώδεις συζητήσεις, ειλικρινή γέλια και ανέμελα βήματα.
Κάποιες φορές όμως συναισθάνεσαι το βάρος του αναστεναγμού του από τις κραυγαλέες συζητήσεις και τις άδειες λέξεις. Όταν είσαι αυτός που τις προφέρει ξεχύνονται θορυβώδεις, συναντούν τείχους και επιστρέφουν με δύναμη πάνω σου.
Σε χτυπούν στο κεφάλι. Κάνουν αντίλαλο στο κεφάλι σου και σου προκαλούν ίλιγγο.
Τα λόγια σου σου μοιάζουν ξένα. Δεν είναι δικά σου.
Είναι της φίλης σου, της μαμάς σου, κάποιου που θαυμάζεις.
Και κάπως έτσι αναρωτιέσαι ποιος είσαι στ’ αλήθεια. Μετράς τις λέξεις σου και ήταν αρκετές.
Υπολογίζεις πόσες από αυτές άνοιξαν ένα πόντο παραπάνω την καρδιά σου σήμερα σε κάποιον άνθρωπο. Πόσες περιείχαν την αλήθεια σου. Σου βγαίνουν ελάχιστες. «Επικοινωνία είναι να σιωπάς τις περιττές λέξεις» μου εκμυστηρεύτηκε μία αφίσα σε μία γέρικη κολώνα της πόλης.
Θέλω να σιωπήσω τις λέξεις που είναι περιττές, δανεικές, ανειλικρινείς, απαισιόδοξες, ανούσιες. Που θα περπατήσουν γύρω από την ακοή αλλά ούτε βήμα παραπέρα, ανάξιες να χαραχτούν στο σκληρό δίσκο της μνήμης. Την φοβάσαι την σιωπή, το ξέρω. Η σιωπή για να είναι γλυκιά και όχι αμήχανη χρειάζεται κάτι να τη γεμίσει.
Με πολλούς ανθρώπους αισθάνεσαι την ατμόσφαιρα νεκρή δίχως ηχητικό κύμα να την ταρακουνήσει και τα παράσιτα της αβάσταχτης σιωπής γδέρνουν την ακουή σου. Ξεκουφαίνουν την ψυχή σου. Είναι άδειος ο χώρος και δεν σ’ αρέσει γιατί ουρλιάζει μία κενότητα. Έτσι, τον γεμίζεις με λέξεις και παραπλανητικούς ήχους.
Μα θέλει κάτι ο χώρος να γεμίσει ,σου λέω, όταν η παράσταση των λόγων λάβει τέλος. Συναίσθημα χρειάζεται. Πες το και οικειότητα. Και όταν αυτό υπάρχει, η σιωπή είναι μία γλυκιά βουβή αποδοχή των υπάρξεων μας, μία μαγική εξομολόγηση όλων των μυστικών που θα ακούγονταν φθηνά αν προσπαθούσαμε να τους φορέσουμε λέξεις.
Και όταν μοιραστείς τη σιωπή με τον σωστό άνθρωπο εκείνη εξαπλώνεται στην ατμόσφαιρα σαν γνώριμο άρωμα, περιπλανιέται γύρω από τα σώματά σας και ύστερα σε αγκαλιάζει και σε καλωσορίζει σπίτι σου. Ναι, είσαι στο σπίτι σου. Ο άλλος είναι το σπίτι σου.
Εκεί που όπου πάντα γυρίζεις. Εκείνο που έχει δει τον πραγματικό σου εαυτό. Την δύναμη και την αδυναμία σου. Τις τρελές ονειροπολήσεις σου, τους αστείους χορούς μπροστά από τον καθρέφτη, την μελαγχολική σου μέρα στον καναπέ, την ανάπτυξή σου μέσα από βιβλία, από τέχνη. Μια τρελή φωνή μου λέει πως μες την σιωπή προδίδεται το είναι σου. Πως η σιωπή είναι μία αόρατη πολυλογού και μαρτυρά όλα τα μυστικά σου.
Και εσύ με τις περιττές λέξεις αυτό που κάνεις είναι να της κλείνεις το στόμα! Αν μαζί σου δεν θέλω να της κλείσω το στόμα, αν θέλω να την αφήσω να στα πει όλα για μένα γιατί σου εμπιστεύομαι κάθε κομμάτι μου, τότε να ξέρεις πως για μένα είσαι σημαντικός.
<
Η αγάπη δε φαίνεται μόνο στα λόγια αλλά και στις σιωπές.
Το σπίτι μας ψάχνουμε. Να αγαπηθούμε στα λόγια.
Να αγαπηθούμε άλλο τόσο στις σιωπές.
Αν δεν έχεις σήμερα να μου χαρίσεις λέξεις αυθεντικές, σώπασε και εγώ θα ακούσω όλη την αλήθεια σου.
Αν δε με τρομάξει, εδώ θα μείνω.