Επέλεξα το “παραλίγο” μας για να τα ζήσω όλα μαζί σου, πολύ!
Γράφει η Άννα Βήχου
Ένα παραλίγο βλέμμα.
Ένα παραλίγο άγγιγμα.
Ένα παραλίγο ραντεβού.
Ένα παραλίγο δέσιμο.
Ένα παραλίγο σε αγαπώ.
Μια παραλίγο σχέση.
Ένα παραλίγο ξεσάλωμα στην αμμουδιά.
Ένα παραλίγο τραγούδι μας.
Ένας παραλίγο χορός μας.
Μια παραλίγο σιωπή μας.
Μια παραλίγο ανάγκη.
Μια παραλίγο ελπίδα
Ένα παραλίγο χέρι χέρι
Ένα παραλίγο μαζί.
Ένα παραλίγο εμείς.
Ένα παραλίγο πρωινό χάδι.
Μια παραλίγο καληνύχτα.
Ένα παραλίγο πείραγμα.
Μια παραλίγο αγκαλιά.
Μια παραλίγο ασφάλεια.
Ένα παραλίγο καρδιοχτύπι.
Ένα παραλίγο φώς στο άδειασμα της μέρας μου.
Μια παραλίγο σταγόνα νύχτας στο πρωινό μου.
Σε ζήτησα…
Σε χρειάστηκα.
Έφυγα εκατό φορές και γύρισα χιλιάδες.
Σε έδιωξα με το μυαλό μου και δεν άνοιγε την πόρτα η ψυχή μου.
Έκανα το παραλίγο σου πολύ. Το ψέμα σου αλήθεια.
Επέλεξα το κανονικό παρά κάτι σου, για να μην μετατραπώ εγώ σε τίποτα.
Τι να το κάνω το πολύ αν δεν το παίρνω από σένα;
Προτιμώ να σου δίνω τα φτερά μου να πετάς, τα μάτια μου να βλέπεις , το σώμα μου το ίδιο, μην φθείρεις το δικό σου.