Εκείνες οι πρωταγωνίστριες της ζωής που έμαθαν να αγωνίζονται.
Η Άννα Κ είναι μια γυναίκα 49 χρονών. Τα τελευταία 15 χρόνια μεγαλώνει μόνη της, τα δυο της παιδιά.
Ένα αγόρι 15 ετών σήμερα και μια κόρη 19.
Τρελά ερωτευμένη με τον άντρα της και ύστερα από μια σχέση αστραπή παντρεύτηκαν.
Με τον άντρα της ίσα ίσα που πρόλαβαν να μοιραστούν το μεγάλωμα της κόρης τους και μια εγκυμοσύνη, που έμελλε να μη χαρούν και οι δυο.
Ο άντρας της πέθανε ξαφνικά κυριολεκτικά μέσα στα χέρια της.
Πέρασε πολύς καιρός ωσότου συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί και πως σε μια στιγμή, η ζωή της ήρθε τούμπα.
Ξαφνικά, βρέθηκε ολομόναχη να μεγαλώνει δυο παιδιά.
Σήμερα όλα έχουν πάρει το δρόμο τους, τα παιδιά μεγάλωσαν καλά. Η ζωή της πια βρίσκεται σε ένα βιοτικό επίπεδο που το λες και ικανοποιητικό.
Δυναμική και άξια γυναίκα κατάφερε να επιβιώσει και αυτή και τα παιδιά της.
Ακόμη τις νύχτες κοιτάει δίπλα της και αναζητά να αγγίξει το χέρι του… μάταια.
““““““““““““““““““““““““““
Η Μαρίνα Μ. δεν πίστευε στα μάτια της όταν είδε να έρχεται η απαντητική επιστολή από μια εταιρία που εντελώς συμπτωματικά έστειλε βιογραφικό.
Από πολύ μικρή έφυγε από το αγαπημένο της νησί για να πάει να σπουδάσει.
Με πτυχίο πια και απογοητευμένη από τις συνεχείς προσπάθειες να βρει δουλειά, μέσω ενός φίλου έμαθε για αυτή τη θέση εργασίας. Αν και δεν το πολυπίστευε, έστειλε το βιογραφικό της. Και ενώ ο χρόνος της απάντησης είχε παρέλθει, η βαλίτσα της περίμενε ανοιχτή και έτοιμη να υποδεχθεί ξανά όλα της τα υπάρχοντα για να γυρίσει πίσω στο τόπο της.
Απίστευτα θυμωμένη με τον ίδιο της τον εαυτό και τις επιλογές σπουδών που είχε κάνει.
Να που τώρα έστεκε και με δάκρυα στα μάτια διάβαζε πως της πρόσφεραν μια θέση εργασίας στον όμιλό τους.
Πρώτη της δουλειά ήταν να πάρει τη μάνα της τηλέφωνο.
Όλα αυτά τα χρόνια που σπούδαζε ήταν εκείνη που ξέκλεβε χρήματα από το κομπόδεμα του σπιτιού για να μην της λείψει τίποτα.
Ήταν εκείνη που όταν δακρυσμένη η Μαρίνα την έπαιρνε τηλέφωνο πάντα θα έβρισκε να της πει τα κατάλληλα λόγια για να την ενθαρρύνει. Να της θυμίσει πόσο περήφανη την έκανε με το δρόμο που είχε πάρει.
Σήμερα λοιπόν το λιγότερο που μπορούσε να κάνει για εκείνη ήταν ένα τηλέφωνο και ένα μεγάλο ευχαριστώ που πάντα τη στήριζε.
“““““““““““““““““““““““““““`
Η Κυρία Πόπη είναι 86 χρονών.
Ζει από τότε που γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας. Πέρασε κατοχή, πέρασε πείνα και στερήσεις που οι σημερινοί νέοι ούτε που τις έχουν διανοηθεί, ακόμα και στον καιρό αυτό της οικονομικής κρίσης!
Δεν τελείωσε το σχολείο και ότι έμαθε το ξέρει από το κοφτερό της μυαλό και από τον πατέρα της που με τα λιγοστά γράμματα που ήξερε και αυτός, τις διάβαζε.
Έχασε αδέρφια, έχασε γονείς αν και η ίδια τελικά δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν έκανε δικά της παιδιά υπήρξε η καλύτερη μάνα και η πιο δοτική γιαγιά για πολλά από τα παιδιά του χωριού της!
Μέχρι και σήμερα, ασχολείται με τα χωράφια που έχει κληρονομιά από τους γονείς της και πλέκει ότι μπορείς να φανταστείς για τον τοπικό σύλλογο! Φυσικά χωρίς να αμείβεται, απλά και μόνο της αρκεί να προσφέρει και να βλέπει τα παιδιά της όπως τα αποκαλεί να παίρνουν ζωή!
Αυτές οι Γυναίκες είναι άγνωστες μεταξύ τους, πολύ διαφορετικές στην ηλικία, στα βιώματα και στην πορεία ζωής που καθεμιά τους χάραξε.
Έχουν όμως έναν κοινό παρονομαστή.
Έχουν παλέψει με τους δικούς τους δράκους και έχουν επιβιώσει.
Έχουν πεισμώσει, έχουν ηττηθεί, έχουν πονέσει και προσπαθούν κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη μέρα του αγώνα τους.
Έχουν όμως ακόμα κάτι κοινό.
Ευαισθησία, η οποία προέρχεται από την δύναμη που πηγάζει μέσα τους. Έχουν αυτή τη δύναμη που κάποιοι διακρίνουν και ζηλεύουν και που δε γνωρίζουν πως αυτή είναι γνώρισμα ευαίσθητων ανθρώπων που έχουν νοιώσει πόνο και κατάφεραν να σταθούν όρθιοι!
Σίγουρα και στον δικό σου περίγυρο θα υπάρχουν κάποιες σαν και αυτές…
Αυτές, που στέκονται και δίνουν δύναμη σε αυτούς που αγαπάνε.
Αυτές που κρατούν ένα σπίτι και παιδιά μόνες, άλλοτε από επιλογή και άλλοτε γιατί έτσι κάποιος άλλος το θέλησε.
Αυτές που τις βλέπεις γυρνώντας από την δουλειά φορτωμένες ψώνια και που νομίζεις πως έχουν δέκα χέρια, μα ούτε δάχτυλο ελεύθερο να κρατήσουν το κλειδί.
Αυτές που μπορεί να μαγειρέψουν δυο και τρία φαγητά, προκειμένου να ικανοποιηθούν όλοι στο μεσημεριανό τραπέζι.
Αυτές που ξυπνούν πρώτες κάθε μέρα και κοιμούνται τελευταίες, μέχρι να βεβαιωθούν πως κοιμούνται όλοι.
Αυτές, που θα σε ακούσουν ακόμα και αν είχαν μια δύσκολη οι ίδιες μέρα.
Αυτές που ξαγρυπνούν στο προσκέφαλο των παιδιών τους όταν δεν αισθάνονται καλά.
Αυτές, Αυτές, Αυτές….
Είναι Εγώ, είναι εσύ.
Είμαστε τόσες πολλές.
Αδύναμες, δυνατές, ανεύθυνες, ερωτικές, πληγωμένες, αισιόδοξες ελεύθερες και παντρεμένες.
Η Άννα.
Η Μαρίνα.
Η Πόπη.
Και εκατομμύρια άλλες σαν αυτές.
Με σύντροφο.
Μόνες.
Με παιδιά. Χωρίς…
Με δουλειά.
Άνεργες.
Πλούσιες και φτωχές.
Γυναίκες του κόσμου.
Η μούσα κάθε ποιητή.
Δημιούργημα του Θεού.
Η Μάνα.
Η Γιαγιά.
Η Αδερφή.
Η Φίλη.
Η Σύζυγος.
Η Ερωμένη.
Πόσοι ρόλοι, πόσα πρόσωπα στο πρόσωπό της.
Πόσες ζωές χωράνε μες την ζωή της.
Για την Άννα.
Για τη Μαρίνα.
Για την Πόπη.
Για μένα.
Για Σένα.
Για όλες…
Όχι για τη γιορτή, μα για την κάθε μέρα της.
« Την έχω δει να ξεχωρίζει, ανάμεσα σε τόσες ίδιες
Την έχω δει να περπατάει και να μοιράζει καθημερινά χαμόγελα
Την έχω δει να αγωνίζεται, σε κάθε της βήμα
Την έχω δει ανίκητη, σε κάθε της μάχη
Την έχω δει σου λέω, να ξεχειλίζει αξιοπρέπεια σε κάθε της βλέμμα
Δεν θυμάμαι το όνομα της, μα θαρρώ…την έλεγαν ΓΥΝΑΙΚΑ»
~Αλχημιστής
Μπορείτε να διαβάσετε την άλλη όψη του νομίσματος στο κείμενο της Κικής Τσιντζόγλου.