Δε σε συγχώρεσε ποτέ…
Της Μιρένας Πατρού.
Δε σε συγχώρεσε ποτέ, γιατί συνειδητοποίησε πως άξιζε τα καλύτερα.
Αποφάσισε να προχωρήσει τη ζωή της ή καλύτερα να χτίσει μια καινούρια ζωή, χωρίς εσένα, μακριά από εσένα, μόνο γι’ αυτήν. Ήθελε ένα νέο Παράδεισο να μπει μέσα, γεμάτο φως, ήλιο, χρώματα, χαμόγελα και φωτεινά βλέμματα, μάτια ζεστά, πυρακτωμένα· από αγάπη βαθιά.
Σε είχε συγχωρήσει πολλές φορές ή τουλάχιστον έτσι πίστευε. Τελικά, όμως, κατάλαβε πως ποτέ δεν σε συγχώρεσε πραγματικά, ουσιαστικά, και πως δεν πρόκειται ποτέ να τα καταφέρει. Είχε χτίσει μια ζωή μέσα της μαζί σου, γεμάτη από εσάς τους δυο και εσύ κατάφερες να την γκρεμίσεις, να την κάνεις σκόνη.
Τα θεμέλια θεωρούσε πως ήταν γερά, και να που τελικά έκανε λάθος! Τα πάντα εκεί μέσα έγραφαν “ εύθραστον ” κι όμως ποτέ δεν το είχε προσέξει ή μπορεί και να μην ήθελε να το προσέξει. Το αποτέλεσμα ήταν όλα να τελειώσουν – να τα τελειώσεις εσύ, να τα γκρεμίσεις όλα. Μην περιμένεις, λοιπόν, να γυρίσει πίσω. Κατάφερες να την διώξεις με την συμπεριφορά σου – κατάφερες να την αδειάσεις από όλα αυτά που ένιωθε για σένα, απ’ όλα τα όμορφα συναισθήματα. Πέτυχες να υπερισχύσουν όλα τα αρνητικά· θλίψη, πόνος, στεναχώρια, απογοήτευση. Να ακολουθήσουν δύσκολες βραδιές γεμάτες κενό.
Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της και χάζευε το απέραντο κενό, όπου μέσα του βρισκόταν γκρεμισμένο το σπίτι σας, όλα αυτά που ήθελε να ζήσει μαζί σου, τα βλέμματά σας, οι γεμάτες καρδιές σας, τα ζεστά χέρια σας, τα λόγια σας. Όλες οι στιγμές σας περνούσαν μπροστά από τα μάτια της, γκρεμισμένες πια σαν πολυώροφες πολυκατοικίες που δεν είχαν γερά θεμέλια και μετά από έναν δυνατό σεισμό έπεσαν και χάθηκαν και μαζί τους χάθηκαν τα όνειρα και οι ζωές πολλών οικογενειών.
Την έκανες να χάσει την οικογένεια που ήθελε να δημιουργήσει μαζί σου – όλα την έκανες να τα χάσει· τον εαυτό της, αλλά και σένα μαζί και όλα όσα είχε πιστέψει για εσάς. Στο τέλος κατάφερε να ξαναβρεί τον εαυτό της, ποτέ ξανά όμως εσένα και όλα όσα ένιωθε. Γιατί μέσα της είχες τελειώσει και πλέον χαιρόταν γι’ αυτό. Γιατί δεν σου άξιζε. Καιρός να χτίσει ένα νέο Παράδεισο, δικό της, όλοδικό της, γεμάτο χρώματα κι αστέρια και ήλιους και γαλαξίες και συναισθήματα γεμάτα από ανθρώπους που την αγαπάνε πραγματικά και την θέλουν και τους θέλει δίπλα της. Κι εσύ θα αποτελείς πλέον μια μακρινή ανάμνηση κι αυτή δεν θα σου συγχωρήσει ποτέ το γκρεμισμένο Σπίτι Σας!