Εκείνες τις ηρωίδες που θέλουν να ζήσουν τη μητρότητα.
Της Μαρίας Χαρίτου.
Τις τελευταίες ημέρες, παρατηρώ πως οι ειδήσεις ασχολούνται περισσότερο με τα μικρά παιδιά. Σκοτωμοί, ασέλγειες, κακοποίηση, πείνα… και θυμώνω! Πολλές φορές θυμώνω με τον ίδιο Το Θεό, που μοιράζει τους μικρούς του αγγέλους σε ανεύθυνους ανθρώπους.
Πόσες ανίκανες μητέρες υπάρχουν εκεί έξω, όχι μόνο να αγαπήσουν, αλλά ακόμα και για να υπερασπιστούν μια αθώα ψυχή. Σκέφτομαι… «Θεέ μου, πόσο άδικος φαίνεσαι κάποιες φορές» άνθρωποι, τους έχεις ευλογήσει με το να τους κάνεις γονείς, δεν εκτιμούν το δώρο Σου, και υπάρχουν τόσες, μα τόσες γυναίκες, που χάνεται ο κόσμος τους στην εικόνα του ματωμένου τους εσώρουχου, αντιμέτωπες με έναν ακόμα αποτυχημένο μήνα.
Αυτές λοιπόν οι γυναίκες, που θέλουν ένα παιδί με όλη τους τη ψυχή, είναι άδικο να βλέπουν και να ακούν τέτοιου είδους ειδήσεις γιατί ματώνει η ψυχή τους, δακρύζουν, πονάνε για όλα αυτά τα αδικημένα πλάσματα. «Άλλες πασχίζουν να αποκτήσουν ένα παιδί, και άλλες τα παρατάνε», σκέφτονται, και χαμηλώνουν το βλέμμα τους μπροστά σε αυτή την αδικία.
Είναι κρίμα να υπάρχουν εγκαταλειμμένα παιδιά σε μαιευτήρια και ορφανοτροφεία, και είναι εξίσου άδικο να υπάρχουν τόσες προϋποθέσεις για την υιοθεσία ενός παιδιού.
Είναι κρίμα να έχεις τόσα πολλά αποθέματα αγάπης, και να μη μπορείς να τη δώσεις απλόχερα, επειδή δε διαθέτεις περιουσία… Λες και η αγάπη μετριέται σε χρήματα!
Δε θα ήταν υπέροχο για όλα αυτά τα εγκαταλειμμένα μωρά, που το μόνο χάδι που δέχονται είναι της νοσηλεύτριας της βάρδιας, να μεγαλώσουν με αγάπη, σε μια ζεστή μητρική αγκαλιά, ένα δικό τους δωμάτιο και ενδεχομένως και με αδέρφια; Θα τα πείραζε νομίζετε, αν δεν είχαν εξασφαλισμένο σπίτι γραμμένο στο όνομά τους;
Και όλες αυτές τις γυναίκες που προσπαθούν για χρόνια με φάρμακα, ενέσεις, ορμόνες για να τεκνοποιήσουν, το χρηματικό κόστος για όλη τη διαδικασία, και πρώτιστος το ψυχικό, που κάθε μήνα όλα πάνε καλά στους υπερήχους, και τελικά φτου κι απ’ την αρχή! Που η επαφή με το σύντροφό τους έχει γίνει πια μια προγραμματισμένη ρουτίνα…
Και για αυτές λοιπόν τις γυναίκες που κουβαλάνε όλο αυτό το βάρος, που έχουν πρηστεί απ’ τις ενέσεις και τα φάρμακα, και έχουν και τον κάθε ανόητο γνωστό ή συγγενή που ρωτάει «κανένα παιδάκι κάναμε»;
Αυτά τα παιδιά και αυτές οι γυναίκες λοιπόν, είναι οι ήρωες της ζωής…