Τον αληθινό έρωτα τον δυναμώνει ακόμα κι η απόσταση..
Γράφει η Ειρήνη Τσικρίκα
Πού είσαι;
Έχεις ιδέα πόσο μου λείπεις;
Άραγε, περνάς καλά;
Σου λείπω;
Πόσο σου λείπω;
Με σκέφτεσαι καθόλου;
Γιατί δεν είσαι εδώ όταν σε έχω ανάγκη;
Πού είναι η φωνή σου; Έχω ανάγκη να ακούσω λίγη από την γαμημένη φωνή σου.
Πού στο καλό είσαι;
Μην απαντήσεις. Γνωρίζω την απάντηση. Είσαι εκεί. Μακριά μου. Η αγάπη λένε γεννιέται στα πιο απρόσμενα μέρη. Έτσι και η δική μας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ πως υπήρχε έστω και μια μικρή πιθανότητα να νιώθεις εσύ, κάποιος σαν εσένα, με αυτό τον τρόπο για εμένα. «Πού να το ‘ξέρα ότι θα γινόμουν μια λάμψη για σένα και εγώ;»
Ο μέσος όρος των σχέσεων είναι κοινός. Μιλώ για αυτόν τον μέσο όρο που με έχει κουράσει. Για αυτούς τους ανθρώπους που συμβιβάζονται σε μια σχέση, η οποία το μόνο που κάνει είναι να σε κρατάει ζωντανό-νεκρό μέσα στην καθημερινότητα σου. Οι τόσο καλουπωμένες και φιλτραρισμένες σχέσεις τους δεν τους έχουν κάνει να βαριούνται; Δεν ρουτινιάζουν; Δε μπορώ να καταλάβω και να εξηγήσω γιατί ζούνε μέσα σε καλούπια και φίλτρα, αλλά εγώ βαρέθηκα τον μέσο όρο.
Ο έρωτας βρίσκεται στα άκρα και εσύ αυτό το γνωρίζεις πολύ καλά, επειδή έτσι μεγαλώνουμε τον έρωτα μας. Από το ένα άκρο εγώ, από το άλλο εσύ και κάποιες φορές συναντιόμαστε στη μέση και τότε…. Τότε ο μικρός μας έρωτας, φλέγεται.
Δεν είναι κακές οι σχέσεις από απόσταση. Η απόσταση μπορεί να κάνει και καλό μέσα σε μια σχέση. Αν με ρωτούσες λίγα χρόνια πριν σίγουρα θα γελούσα με αυτή μου την άποψη, όμως τώρα που το βιώνω, αναθεωρώ. Η σχέση μας είναι διαφορετική από την υπολοίπων και αυτό είναι που την κάνει τόσο ξεχωριστή και μοναδική. Εμείς δεν βλεπόμαστε κάθε μέρα ούτε και συχνά. Το εκτιμάμε αυτό. Την απουσία του ενός από τον άλλον και όταν έρθει η στιγμή που είμαστε ξανά μαζί δεν χορταίνουμε να αναπληρώσουμε όλο αυτόν τον χαμένο χρόνο χώρια.
Υποσχέσου μου ότι θα τα καταφέρουμε και δεν θα τα παρατήσεις. Ξέρεις και ξέρω πως θα έρθει εκείνη η μέρα που δεν θα μεγαλώνουμε τον έρωτα μας ο καθένας από το δικό του άκρο, αλλά μαζί. Παρεούλα.
Μείνε. Μείνε στα ίδια πάθη, στα ίδια λάθη που κάνω, στις μέρες που δεν μλιόμαστε, στις νύχτες που ονειρευόμαστε χώρια. Απλά, μείνε.
Έχεις αισθανθεί πως είναι να βρίσκεις το άλλο σου μισό;
Να προσπαθείς να το ακουμπήσεις και να μη το αγγίζεις γιατί φοβάσαι ότι θα σπάσει και θα το χάσεις;
Έχεις δει πως είναι να ανταμώνουν δυο βλέμματα που έχουν φτιαχτεί το ένα για το άλλο;
Σου έχει τύχει να ξυπνάς και να μην είναι δίπλα σου;
Σου έχει τύχει να θες να τον δεις και να είναι χιλιόμετρα μακριά;
Ο κόσμος γύρω μου λειτουργεί κανονικά. Τα πρωινά βλέπω τους ανθρώπους να πηγαίνουν στις δουλειές τους με τους καφέδες τους, τα παιδιά τους στα σχολεία, για ψώνια στο σούπερ μάρκετ, χρησιμοποιώντας το τρένο, το λεωφορείο, τα τρόλεϊ, τα ταξί, τα ποδήλατα. Και εγώ θα ήθελα να χρησιμοποιήσω όλα αυτά για να έρθω να σε βρω. Γιατί για εμένα το μόνο που έχει σημασία εκείνη τη στιγμή, είναι η αγκαλιά σου. Το φιλί σου. Να είμαι κοντά σου.
Λέω θα συνέλθω. Θα τελειώσει. Θα σε αφήσω ήσυχο σε ένα μήνα, σε δύο, σε έξι, σε εφτά. Και οι μέρες κυλάνε και αυτό το πράγμα αντί να σταματήσει γίνεται πιο έντονο.
Σε έχω ανάγκη.
Σε ζηλεύω.
Δεν αντέχω, δε θέλω να σου μιλάει κανείς και κυρίως, ΚΑΜΙΑ.
Θέλω να είσαι ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ.
Η προέκταση του εγώ μου.
Και ας είσαι μακριά μου.
Έχω ξαναφιλήσει, έχω ξανακρατήσει σφιχτά το χέρι ενός άντρα, έχω ξαναμεθύσει από το άρωμα του, έχω ξαναγευτεί τον έρωτα όμως με εσένα είναι διαφορετικά. Εσυ δεν είσαι οι υπόλοιποι. Εσύ είσαι απλά εσύ. Το άλλο μισό, το δικό μου άλλο μου μισό. Και αυτό έρχεται μια φορά για τον καθένα μας.
Δε ξέρω αν λέγεται έρωτας. Δε ξέρω πως μπορεί να λέγεται αυτό το πράγμα αλλά είναι αυτό το κούμπωμα. Η αγκαλιά που μέσα της κλείνεις έναν ολόκληρο κόσμο. Η απόσταση δε μετράει εδώ. Όλα για αυτό το κούμπωμα γίνονται.
Δεν θα με νικήσει η απόσταση. Δεν θα της το επιτρέψω. Γιατί ματάκια μου εγώ γεννήθηκα για εσένα. Θυμάμαι να με κοιτάς και το μυαλό μου αποσυντονίζεται κάθε φορά που σε σκέφτομαι.
Ταξίδευα όταν με κοίταζες. Εκείνα τα δευτερόλεπτα που εγώ κοκκίνιζα και εσύ μου χαμογελούσες. Ένα χάδι τα μάτια σου μωρό μου. Τα μάτια σου. Τα πιο μεγάλα σ’αγαπάω λέγονται με τα μάτια. Τα δικά σου μάτια είναι παράδεισος… Δε θα περιγράψω ούτε το όμορφο σχήμα τους ούτε το τέλειο χρώμα τους. Είναι ο τρόπος που με κοιτάζουν. Το ξέρεις ότι κλέβουν τον έλεγχο μου;
Η αδυναμία μου βρίσκεται στα δύο σου μάτια. Εσύ δεν τα θεωρείς τόσο όμορφα, αλλά να ξέρεις πως αυτά έγιναν η αφορμή να χάσω το μυαλό μου. Να θυμάσαι πως ο εγκέφαλος μου και το σώμα μου υπάρχουν για να τα καυλώνεις μόνο εσύ. Εσύ και αυτά τα μάτια σου.
Σε παρακαλώ, ό,τι και να συμβεί με εμάς μην τα αλλάξεις ποτέ τα ματάκια σου. Να μην πάψουν να εμπεριέχουν αυτή την καλοσύνη και την τρυφερότητα. Να κοιτάζω μέσα τους και να πω: «ναι διάολε, άξιζε.»
Και κάτι ακόμη.
Μην με αφήσεις να πνίξω όλα αυτά τα θέλω μέσα στο εγώ μου επειδή φοβάμαι το εμείς. Όσο μακριά και να είμαστε, δεν υπάρχει αρκετά μακριά για έναν ερωτευμένο.
Δε ξέρω γιατί σε αγαπάω τόσο. Ξέρω μόνο ότι το έχεις κερδίσει και σου αξίζει να σε αγαπάω τόσο, για αυτό μη συνηθίσεις. Μη συνηθίσεις να με αγαπάς και εσύ τόσο.