Στην απώλεια σταματά η ελπίδα. Κόβεται η κλωστή.
Απώλεια και Απουσία. Ένας δεσμός οι δυο τους. Μια σχέση, από δυο λέξεις, άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους.
Δύσκολη σχέση. Ασυμβίβαστη με τον άνθρωπο.
Απώλειες που καταγράφουμε σε πολλά πράγματα καθημερινά στην ζωή μας.
Άλλοτε οικονομικές, με υλικό υπόβαθρο και άλλοτε συναισθηματικές, με ψυχικό κόστος.
Το πιο δύσκολο είναι όταν αυτές οι δυο συναντηθούν στον δρόμο σου παρέα.
Τρομακτικό ακούγεται.
Η απώλεια δηλώνει το τέλος, πάει αυτό που είχες, αυτό που ήταν δικό σου. Πάει.
Η απουσία από την άλλη σε βάζει σε κάτι ενδιάμεσο. Λείπει, ναι, μα δεν χάθηκε ολότελα μπορεί και να επιστρέψει. Μπορεί…
Λείπει, μεγάλη κουβέντα αυτό το μου λείπει.
Να καίγεσαι, να χτυπιέσαι να ακούσεις για λίγο την φωνή εκείνου που σου λείπει, να αν ήταν εδώ, όλα θα ήταν αλλιώς λες. Κι ας μην ήταν
Ας υπήρχε εδώ και ας διαφωνούσαμε έστω, αρκεί να υπήρχε.
Και είναι και κάτι γαμημένες μέρες που όλα είναι βαλτά, όλα γύρω στον αέρα φωνάζουν, αυτόν που λείπει. Αυτά τα τραπεζομαζώματα, που και η άδεια του καρέκλα ακόμα, φωνάζει ΛΕΙΠΩ… ΛΕΙΠΩ… ΛΕΙΠΩ…
Έχεις προσέξει πως ακόμα και η αύρα στο δωμάτιο αλλάζει;
Οι ματιές κλεφτές, πέφτουν από τον έναν στον άλλον και μια σιωπή που φωνάζει δυνατότερα από τις κουβέντες μας.
Όμως το αποδέχεσαι, θες δεν θες, με όποιο κόστος.
Αδιάφορο. Άλλωστε ο καθένας μας το εξαργυρώνει διαφορετικά.
Στην απώλεια σταματά η ελπίδα. Κόβεται η κλωστή.
Η απουσία όμως δεν σε παρατάει ποτέ στην ησυχία σου, σε τριβελίζει διαρκώς και εύχεσαι να είναι καλά, να γυρίσει, να ζει βρε αδερφέ…και κάποια στιγμή θα γυρίσει.
Δεν σε νοιάζει τόσο το να σε θυμάται που και πού, αρκεί να είναι καλά!
Ύστερα, ένα βύθισμα και πάλι στην κοιλάδα της σιωπής και ελπίδα.
Η σιωπή που έρχεται και κάθεται δίπλα σου και είναι η μοναδική σου απάντηση σε ότι ρωτάς.
Η απώλεια είναι οριστική και αμετάκλητη.
Αν πρόκειται για ένα πρόσωπο που αγαπάς…
Είναι πληγή, που μόνο ο χρόνος που περνάει την κάνει να ξεθωριάζει, μα ούτε στιγμή δεν σου μειώνει την ανάγκη που έχεις να ξαναδείς αυτό το πρόσωπο και ο πόνος μπορεί να γίνεται πιο υποφερτός, αλλά το σημάδι της πληγής θα είναι για πάντα εκεί.
Και ούτε θα πω μαλακίες, του τύπου η ανάμνηση κρατά ζωντανή την παρουσία αυτού που έφυγε.
Δεν πιάνουν σε εμένα, γιατί να πιάσουν και να ισχύουν για εσάς!
Η ίδια μας η φύση, μας κάνει πάντα να αποζητούμε την φυσική παρουσία του ανθρώπου που μας λείπει.
Ύστερα ένας συνδετικός κρίκος που έρχεται και σου μένει για πάντα χαραγμένος, να σε κρατά για πάντα δεμένο με ότι λείπει, με ότι για πάντα χάθηκε.
Η Ανάμνηση!
Αυτών που έζησες…
Και αυτών που δεν πρόλαβες να ζήσεις
*Αφιερωμένο, σε εκείνους που χάθηκαν για πάντα…
Και στους άλλους, αυτούς που μας ξέχασαν, μα εμείς θα τους περιμένουμε να γυρίσουν!