Την αυλαία αυτού του έρωτα την έκλεισα εγώ, όχι εσύ!
Και τι έγινε ρε…
Που σε ερωτεύτηκα βαθιά και αληθινά.
Ευλογημένη είμαι που έχω τη δύναμη και τη δυνατότητα να νιώθω έτσι.
Που σου παραδόθηκα άνευ όρων και ορίων.
Αφέθηκα, το έζησα.
Αυτό ήθελα έχοντας πλήρη συνείδηση του τι κάνω.
Που σε πίστεψα με όλο μου το είναι.
Δε βαριέσαι, έτσι δεν πρέπει να είναι οι αληθινές σχέσεις;
Να εμπιστεύεσαι εκείνο που σου δείχνει ο σύντροφός σου ότι είναι χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Που μεταμορφώθηκα, που προσπάθησα να είμαι όσο πιο κοντά μπορούσα στα θέλω σου.
Έτσι απλά, για να είσαι πλάι μου ευτυχισμένος.
Που επένδυσα σε σένα, που πόνταρα αγνοώντας τη φωνή της ψυχής μου που έλεγε “μη”.
Τι να γίνει ρίσκαρα και έχασα. Άλλωστε αυτή είμαι, παθιάζομαι όταν λαχταρώ κάτι πολύ.
Που σε εμπιστεύτηκα, που είχα την εντύπωση που τελικά αποδείχτηκε ψειδαισθηση.
Θεώρησα πως ήσουν ακριβώς ότι έδειχνες.
Ντόμπρος και ευαίσθητος.
Που με λήστεψες, που με λεηλάτησες, που με γονάτισες και με έκανες να σέρνομαι.
Και με εγκατέλειψες χωρίς εξήγηση, ούτε καμιά δικαιολογία.
Δε μετανιώνω, είναι από εκείνα τα παθήματα που γίνονται μαθήματα ζωής.
Και τι έγινε ρε που με γκρέμισες, με ισοπέδωσες, με διέλυσες σε Χίλια κομμάτια.
Τι νόμιζες ότι θα παραμείνω στην άβυσσο που με βύθισες;
Ε όχι βέβαια, συνειδητοποιησα ακόμη μια φορά πως η ψυχή μου έχει τεράστια δύναμη και δε σου έκανα το χατήρι να με τελειώσεις. Σηκώθηκα, μάζεψα τα κομμάτια μου, ισιώσα το σώμα μου είναι, ξεσκονίστηκα, έγλυψα τις πληγές μου, όρθωσα το κεφάλι μου.
Επέστρεψα ακόμα δυνατότερη, αφήνω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του.
Να σε κάνει θολή ανάμνηση, παρελθόν που η θύμησή σου να με αφήνει παγερά αδιάφορη.
Ξαναπέκτησα ελπίδες και όνειρα, πέρασα όλη τη διαδικασία του πένθους και είμαι έτοιμη για νέα πορεία.
Όχι ρε δεν κατάφερες να με τελείωσεις, να με αλλοιώσεις σαν άνθρωπο και σαν γυναίκα.
Εδώ είμαι όρθια και παλεύω λύσσασμένα να φύγεις από μέσα μου.
Και είμαι σίγουρη θα τα καταφέρω.
Και όταν κατάνοησεις τι πραγματικά μου έκανες, πόσο πόνο μου προξένησες, πόσο σκάρτα και δειλά μου φέρθηκες, εγώ θα έχω ξαναγεννηθεί.
Δε θα με αφοράς πια.
Και όταν θελήσεις να μου εξηγήσεις, να γυρίσεις όπως ο δολοφόνος στον τόπο του εγκλήματος θα αδιάφορησω, δε θα υπάρχεις καν για μένα. Και ας περίμενες πως θα είμαι ακόμα στο πάτωμα, κουφάρι όπως όταν έφυγες.
Το μόνο που ίσως κατορθώσεις να δεις από μένα ίσως είναι η πλάτη μου καθώς ξεμακραίνω,αγέρωχη και περήφανη για τελευταία φορά. Και τότε θα καταλάβεις πώς την αυλαία την έκλεισα εγώ όχι εσύ.
Επειδή πολύ απλά εγώ ήμουν η πρωταγωνίστρια.