Η δική μου Χριστουγεννιάτικη Ιστορία.

Η ιστορία ξεκινά το καλοκαίρι που μας πέρασε αλλά τελειώνει κοντά στα Χριστούγεννα. Άρα θα την πω Χριστουγεννιάτικη.- Aπό την Μαργαρίτα Γεροχρήστου.

Πολλές φορές ζητάω από φίλους στο Facebook να μου δώσουν ιδέες τι να γράψω. Έτσι έκανα κι αυτή τη φορά. “Γράψε μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία”, μου πρότεινε ο Γιώργος. Αυτό διάλεξα λοιπόν λόγω των ημερών. Είναι μέρες τώρα που ήξερα τι ιστορία θέλω να γράψω, αλλά με τιςεξετάσεις στο πανεπιστήμιο δεν υπήρχε χρόνος. Η ιστορία ξεκινά το καλοκαίρι που μας πέρασε αλλά τελειώνει κοντά στα Χριστούγεννα. Άρα θα την πω Χριστουγεννιάτικη.

Ξύπνησα στις έξι γιατί κοιμήθηκα στις εννιά. Πολύ νωρίς για τις δικές μου συνήθειες. Βλέπεις δεν έχω συνέλθει ακόμα από το ξενύχτι τις εξεταστικής…Έξω είναι σκοτάδι ακόμα. Κοιμούνται όλοι κι ενώ τους σκεπάζω ακούω αυτόν τον αναστεναγμό ευχαρίστησης για την ζεστασιά του παπλώματος. Περπατώ προς την κουζίνα και σκέφτομαι ότι έχει κρύο έξω. Το νιώθω από το κρύο πάτωμα μιας και ως συνήθως περπατώ ξυπόλητη. Φτιάχνω καφέ και παίρνω το απαραίτητο “αξεσουάρ” τωνημερών για συνοδευτικό. Κουραμπιέδες. Σκέφτομαι όλο τον γλυκό χαμό χτες την ώρα που τους έφτιαχνα με τα μικρά μου και χαμογελώ. Νιώθω ευγνωμοσύνη που είμαστε όλοι εδώ και είμαστε καλά. Αυτονόητο, αλλά όταν κινδυνεύεις να το χάσεις -ήμουν πέρυσι σε αυτή τη θέση- το εκτιμάς αλλιώς. Ξεκινώ την ιστορία….

Είναι καλοκαίρι. Η φίλη μου έγκυος το δεύτερο. Έξι-εφτά χρόνια μικρότερη. Έχει πάει διακοπές. Για κάποιο περίεργο λόγο δυο μέρες την σκέφτομαι έντονα. Της στέλνω μήνυμα. Μου ανακοινώνει ότι έχει καρκίνο. Ζαλίζομαι. Μουδιάζω. Για δύο μέρες κλαίω. Δεν μιλιέμαι. Δεν μπορώ να συνέλθω. Δεν ξέρω τι να της πω. Τι να κάνω. Πως να την στηρίξω. Εγώ; Τι μπορώ να κάνω; Γυρίζει άμεσα πίσω για εξετάσεις. Επιβεβαιώνεται ό,τι ήξερε. Μένει να δει τα υπόλοιπα για να αποφασίσουν οι γιατροί πότε θα ξεκινήσει χημειοθεραπείες και αν θα πρέπει να γεννήσει νωρίτερα.

Τελικά θα γεννήσει κανονικά και δεκαπέντε μέρες μετά θα αρχίσει θεραπείες. Δεν υπάρχει μέρα που δεν την σκέφτομαι. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να διαχειριστεί κάτι τέτοιο; Στο μυαλό μου όλα κουβάρι. Θα μου πεις, εσύ μιλάς; Τι να πει εκείνη; Πώς νιώθεις όταν ενώ είσαι έγκυος κι από κει που σκέφτεσαι το παιδικό δωμάτιο του μωρού μαθαίνεις κάτι τέτοιο; Πώς είναι να έχεις να εξηγήσεις στην τετράχρονη κόρη σου ότι θα χάσεις τα μαλλιά σου. Ότι μπορεί να σε βλέπει στο κρεβάτι και ένα σωρό άλλα…

Δεν ξέρω, δεν γίνεται να καταλάβω πώς ένιωθε και επειδή είμαι χαζή -όχι από εγωισμό- θα πω για το πώς ένιωσα εγώ και για την στάση της. Γεννάει κι αρχίζει χημειοθεραπείες. Προσπαθώ να της δηλώσω με κάθε τρόπο πως είμαι εκεί για ότι χρειαστεί. Να της μεταφέρω την αληθινή αισιοδοξία μου ότι όλα θα πάνε καλά. Όλο αυτό το διάστημα νιώθω λίγη. Νιώθω λίγη μπροστά στην στάση της απέναντι σε όλο αυτό. Οι μήνες περνούν και δεν την θα την ακούσω ούτε μία φορά να κλαίγεται. Δεν την ακούω ούτε μια φορά να παραπονιέται. Να επιτρέπει σε όλο αυτό να επισκιάσει την χαρά του ερχομού του γιου της. Την οποιαδήποτε χαρά . Από γενέθλια μέχρι την μετακόμιση στο δικό τους σπίτι(ναι έκανε και αυτό όλο αυτό το διάστημα).

Όλους αυτούς τους μήνες δείχνει μία αξιοπρέπεια που θα την έχω παράδειγμα για όλη μου τη ζωή. Νιώθω λίγη για όλες τις στιγμές αδυναμίας. Ακόμα και για τα κλάματα μου τις δυο πρώτες μέρες. Δεν κράτησαν παραπάνω. Όχι μόνο γιατί πραγματικά πίστευα ότι θα το ξεπεράσει αλλά γιατί η στάση της δεν μου επέτρεπε κάτι τέτοιο. Όλους αυτούς τους μήνες μάχεται αθόρυβα. Κλαίει, λυγίζει, χωρίς να σπάει, χωρίς να προκαλεί οίκτο, χωρίς λεπτό να δείχνει ότι θα τα παρατήσει. Χωρίς ποτέ να δείχνει ότι δεν θα ασχοληθεί με τις δικές μου βλακείες και αγωνίες. Ασχολείται όπως πριν, με βοηθά σε ότι θέλω όπως πριν. Χαίρεται όταν μου δίνουν θέση στο πανεπιστήμιο σαν παιδί. Σαν να μην είχε άλλες έννοιες. Βρίσκει χρόνο για εμένα όπως έκανε πάντα. Βρίσκει χρόνο και όρεξη να μου στείλει λουλούδια. Είναι δίπλα μου όχι μόνο για να με στηρίζει αλλά και να με βοηθήσει όπως πριν.

Οι μήνες περνούν και είναι ο καιρός να κάνει εξέταση να δει αν οι θεραπείες είχαν αποτέλεσμα. Πλησιάζουν γιορτές και σκέφτομαι ότι τις έχουν μείνει λίγες θεραπείες. Σκέφτομαι ότι αν όχι αυτά, τα επόμενα Χριστούγεννά της πρέπει να είναι μαγικά. Να γιορτάζει το δώρο της ζωής χωρίς καμία αγωνία. Όπως της αξίζει. Όμως η φίλη μου αποφασίζει να μου κάνει αυτά τα Χριστούγεννα το πιο όμορφο δώρο που πήρα ποτέ. Να έχω για πάντα να λέω την πιο όμορφη Χριστουγεννιάτικη ιστορία. Μου στέλνει μήνυμα ότι έκανε την εξέταση για να δούμε αν είχαν αποτέλεσμα οι θεραπείες. Νίκησε! Το νίκησε. Με πιάνουν κλάματα ξανά. Χαράς αυτή τη φορά. Το ήξερα. Το ήξερα από την αρχή πως θα νικήσεις γιατί δεν του άφησες επιλογή. Δεν γινόταν αλλιώς. Γιατί είσαι πιο δυνατή. Δεν ξέρω πώς να της πω πόσο χαίρομαι. Πόσο την αγαπάω και πόσο τυχερή νιώθω που υπάρχει στη ζωή μου παρά μόνο με αυτό το κείμενο.

Αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν θα τα γιορτάσω όπως πρέπει. Χωρίς να ζητήσω τίποτα άλλο από υγεία. Τίποτα άλλο από το να είμαστε όλοι καλά. Δεν ζητώ τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα με λίγο ή περισσότερο κόπο μπορώ να τα καταφέρω. Αυτά τα Χριστούγεννα θα τα γιορτάσω γιατί πάντα θα θυμάμαι αυτό το πολύτιμο δώρο. Τη ζωή. Μόνο αυτό θέλω. Να είμαστε όλοι καλά. Να είστε όλοι καλά. Αυτό σας εύχομαι. Α! Και κάτι ακόμα να έχετε πάντα ανθρώπους-αστέρια κοντά σας, να σας φωτίζουν το δρόμο να μην χάνεστε. Όπως εμένα η φίλη μου. Αυτό! Καλές Γιορτές σε όλους σας.

Με αγάπη

Μαργαρίτα

Πηγή