Φοβάσαι τον έρωτα, όταν τρέμεις τον εαυτό σου.
Στα όνειρα μου βλέπω πως ακουμπώ το κεφάλι μου πάνω στο στήθος σου και σε νιώθω να παίρνεις μία τζούρα από τα μαλλιά μου.
Της Ανθής Κατερίνη.
Σου δείχνω τις ουλές που μου άφησαν τα άσχημα γεγονότα και τα εσωτερικά χαμόγελα που μου δημιούργησαν τα όμορφα .
Ονειρεύομαι τη ζέστη σου ανάσα να ακουμπάει στο αυτί μου και να μου ψιθυρίζεις τις πιο ιδιαίτερες σου σκέψεις εκείνες που είναι πολύ τρελές και περίεργες και δεν θα μπορούσες να τις εμπιστευτείς σε κανέναν άλλον δίχως να ντρέπεσαι.
Βλέπω πως μαζί σου όλα κυλούν άλλοτε αρμονικά και ήρεμα όπως το νυσταγμένο φιλί μας και άλλοτε έντονα και περιπετειώδη όπως το φιλί που έχουμε λησμονήσει μέσα στην άπληστη δίψα μας.
Παρελαύνουν στο δρόμο του υποσυνείδητού μου εικόνες από τις βόλτες μας και το κρασί που μας μεθά κι άλλο όντας ήδη μεθυσμένοι από το συναίσθημα και το πιοτό του φιλιού μας και ξάφνου το όνειρο αλλάζει και γίνεται χειρότερος μου εφιάλτης .
Μια σειρά ολόκληρη από σκιές που στέκουν πανω σε όποια φωτεινή προσδοκία υπάρχει μέσα μου για τον έρωτα.
Μια σειρά τσακωμών μέσα στην προσπάθεια δύο διαφορετικών χαρακτήρων να συνυπάρξουν .
Μια σειρά λέξεων και φωνών που τσακίζουν κορμιά και τα σωριάζουν πάνω σε μαξιλάρια γεμάτα δάκρυα και πνιγμένες κραυγές.
Μια σειρά απογοητεύσεων που σχηματίζουν γροθιά και σε χτυπούν με δύναμη στο στομάχι.
Μια σειρά από αμφιβολίες για τη διάρκεια και την επιτυχία αυτής της προσπάθειας δύο ανθρώπων να είναι οι καλύτεροι φίλοι και εραστές την ίδια στιγμή .
Μια σειρά από ανησυχίες γι’ αυτό το σ’αγαπώ που ίσως να μην εννοώ ή εννοείς στο τέλος αυτού του χρόνου.
Μια σειρά από μαύρες σκέψεις πως το βιβλίο της ψυχής μου θα ανοιχτεί και οι σελίδες του δε θα χαϊδευτούν με τρυφερότητα αλλά θα τσακιστούν και θα μουντζουρωθούν με βία.Ένας φόβος φωλιασμένος πως μέσα από τη σχέση θα δω την όψη του εαυτού μου γεμάτη ανασφάλειες έτσι όπως δε θα ήθελα ποτέ να τη δω.
Μήπως σε χρησιμοποιήσω ως έναν συμβιβασμό, ένα παυσίπονο για τη μοναξιά μου, μήπως με χρησιμοποιήσεις σαν σκέπασμα για τις κρύες νύχτες σου και με πετάξεις από πάνω σου στο τέλος του χειμώνα.
Με τρομάζει που στο δικό μου το μυαλό ο έρωτας είναι συνυφασμένος με τον πόνο που θα προκαλέσεις. Μα πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι εκείνον τον πόνο που θα προκαλέσω εγώ στον εαυτό μου. Και ναι, αυτό είναι. Δε φοβάμαι εσένα ούτε κανέναν άλλον.
Φοβάμαι πως δεν αγαπώ αρκετά τον εαυτό μου ώστε όταν στη ζωή μου αντηχήσει ο θόρυβος ή η νεκρική σιγή, εγώ θα συνεχίσω να του ψιθυρίζω όμορφα λόγια.
Βλέπεις, φοβάσαι τον έρωτα, όταν τρέμεις τον εαυτό σου.