Συγχώρεσε τα λάθη μου. Ήταν από το φόβο μου μη σε χάσω.
Δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να σε αφήσω στο έλεος σου.
Στα λάθη, στα πάθη, στις αποφάσεις σου. Να σου γυρίσω την πλάτη και να χαμογελάσω χαιρέκακα με τα αποτελέσματα των αποφάσεων σου. Αυτών που σε έφεραν εδώ που είσαι σήμερα. Αν τα κατάφερες μια χαρά ή όχι, εσύ το γνωρίζεις. Εσύ και οι γύρω σου. Οι άνθρωποι που έχουν να κάνουν με σένα.
Δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να σε αφήσω στο έλεος σου. Να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω και να αδιαφορήσω. Να αδιαφορήσω όπως σου αξίζει. Να αφήνω αναπάντητες τις κλήσεις και στα μηνύματα σου. Να βάλω ένα τέλος, σαν να μην σε γνώρισα ποτέ. Να προσποιηθώ και στο τέλος να υιοθετήσω την στάση ότι είσαι ένα τίποτα για μένα.
Όχι, δεν μπορώ. Ή δεν είναι ακριβώς έτσι… Δεν θέλω. Έχει διαφορά. Κι εγώ δεν θέλω να σε αφήσω στο έλεος σου. Δεν θέλω να χαμογελώ με ικανοποίηση κάθε φορά που σε βλέπω να πέφτεις.
Προτιμώ να είμαι δίπλα σου να σε σηκώνω. Να σου λέω πως είμαι εδώ για σένα για να μην φοβάσαι. Να σου υπενθυμίζω πως μπορείς να ξεπεράσεις ό,τι κι αν συμβαίνει κι ότι πέρασες και πιο δύσκολα και φάνηκες πολύ δυνατός. Να σου υπενθυμίζω πως όλοι κάνουμε λάθη. Και όλα αυτά γίνονται για να μαθαίνουμε μέσα από αυτά.
Να σου θυμίζω ότι σου αξίζει να αγαπιέσαι ακόμη και όταν έχεις τα χάλια και τις μαύρες σου. Αυτές ειδικά τις στιγμές, σου αξίζει ακόμη περισσότερο. Δεν θα με ακούσεις ποτέ να λέω «στα έλεγα εγώ», γιατί δεν θέλω να σου αποδείξω τίποτα πέραν από την ανιδιοτελή μου αγάπη για σένα. Και εάν έκανα κι εγώ κάποια λάθη, συγχώρεσε με… Ήταν από το φόβο μου να μην σε χάσω…