Τι είναι τελικά αυτό που μας δένει αγαπημένη μου;
Του Σπύρου Αυγερινού.
Καθισμένος μπροστά στο τζάκι, χαμένος στις σκέψεις μου, κοιτώντας τη φλόγα που ζεματάει το πρόσωπό μου ξαφνικά βλέπω μέσα σ’ αυτήν τη μορφή σου.
Τελικά δεν μπορεί να σε αποφύγει το μυαλό μου, η καρδιά μου.
Ταξιδεύω με το μυαλό μου, φαντάζομαι πως έρχομαι πάλι κοντά σου.
Πρίν λίγες μέρες άλλωστε χωριστήκαμε κι όμως μου λείπεις.
Τι είναι τελικά αυτό που μας δένει;
Είναι ο πόνος που μοιραστήκαμε;
Οι έρωτες που μας βασανίσανε;
Σχέση ζωής, σου αρέσει να λες.
Δεν σου το κρύβω και εμένα μου ακούγεται πολύ όμορφο.
Στο έχω πει, δύο ξένοι,τόσο μακριά , όμως οι ψυχές τους, οι καρδιές τους τόσο κοντά!
Ξέρεις καλά ότι ξεκίνησα να ταξιδέψω απο την μια άκρη της χώρας στην άλλη ,οχι για να βρεθώ σε μια εκδήλωση,αυτή ήταν η αφορμή, αλλά για να βρεθώ κοντά σου.
Να μιλήσω μαζί σου, να κοιτάξω απο κοντά τα μεγάλα σου υπέροχα μάτια,να ακούσω την ζεστή φωνή σου/
Θεέ μου τί ομορφη ήσουν όταν χόρευες!!!!
Τόσα χιλιόμετρα για ένα σου χαμόγελο.!!
Σχέση ζωής….
Πάλι μπερδεύτηκαν όλα στο μυαλό μου…
Εικοστή πρώτη Δεκέμβρη και εσύ έχεις τα γενέθλιά σου.
Βγες στο μπαλκόνι σου.
Θα είμαι από κάτω και θα σου τραγουδώ…
Όσα πάλι τραγούδια ξέρω,
χωρίς ταλέντο κι αν τα πω,
μες των ματιών σου την αλήθεια.το παραμύθι μου θα βρω..
Άλλωστε το ξέρεις, είμαι αλλιώτικος, γεννημένος σε λάθος εποχή…
Χρόνια Πολλά Αγαπημένη μου…