Για να θερίσεις διχόνoια πρέπει να σπείρεις σε γόνιμο έδαφος.
Της Αφροδίτης Κράβαρη
Ένα πρωί ξυπνάς και καταλαβαίνεις πως τίποτα πλέον δε θα’ναι ίδιο όπως ήταν χθες.
Ίσα που μπορείς να πάρεις ανάσα. Με δυσκολία σηκώνεσαι απ’το κρεβάτι.
Πίνεις σκέτο καφέ.
Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και απορείς με την όψη σου.
Πώς γέρασες έτσι σε μια νύχτα; Ο πόνος σου τρώει τα σωθικά και η στεναχώρια σωματοποιείται σε ένα ψυχοπλάκωμα στο στήθος που δε σε αφήνει να βαδίσεις.
Η σιωπή στα δωμάτια είναι εκκωφαντική και σου παίρνει τα αυτιά. Θές να κλάψεις, αλλά περισσότερο να ουρλιάξεις.
Γιατί εκείνος δεν είναι μαζί σου. Πλέον θα ξυπνάς μόνη. Θα είσαι μόνη. Θα συνηθίσεις μόνη. Ξέρω ότι τον αγαπάς. Αλλά προτίμησε μια άλλη.
Εσύ πλέον θα προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου και εκείνος θα ενώνει τα δικά του με άλλη. Αυτό που νιώθεις δε μπορεί να περιγραφεί με λέξεις.
Οργή, θυμός, στεναχώρια, πόνος, μίσος.
Τη μισείς. Σου έκλεψε τη ζωή. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως εκείνη έχει ό,τι σου ανήκε.
Εκείνη μπήκε ανάμεσά σας και εκείνη διέλυσε την ευτυχία σου.
Εκείνη.
Είναι μια καριόλα που μπαίνει ανάμεσα στα ζευγάρια και θερίζει χωρισμό.
Ίσως και να είναι. Απ’τις μεγαλύτερες. Αλλά για να θερίσεις, πρέπει να σπείρεις πρώτα.
Κι εσύ μέσα σου -όσο κι αν καίγεται η ψυχή σου για εκδίκηση- ξέρεις, ότι εσύ κι εκείνος δε σπείρατε αρκετά καλά.
Η σοδειά ήταν προβληματική.
Καμιά καριόλα δε μπορεί να θερίσει αν το ζευγάρι είναι μια γροθιά. Ξέρεις μέσα σου πως εσύ κι εκείνος φταίτε. Σταμάτα να τον δικαιολογείς.
Σταμάτα να βρίσκεις άλλοθι στον εαυτό σου ότι η ευθύνη βρίσκεται αλλού. Κοίτα κατάματα τον εαυτό σου στον καθρέφτη κι εκεί που βλέπεις το κουρασμένο πρόσωπό σου, δες και την ευθύνη σου.
Τα λάθη σου, τις παραλείψεις σου.
Σταμάτα επιτέλους να τον δικαιολογείς. Κανένας άντρας δεν υπέκυψε ποτέ σε καμιά καριόλα αν ήταν γεμάτος και ελεύθερος στη σχέση του.
Αυτή η καριόλα έπαιξε απλά το παιχνίδι της. Σας βρήκε ευάλωτους και σας διέλυσε. Ο ιδιοκτήτης οφείλει να έχει πόρτα ασφαλείας στις εποχές που ζούμε. Κανείς κλέφτης δεν ευθύνεται αν βρει την πόρτα ανοιχτή. Και είναι η ώρα της αυτοκριτικής.
Εκείνος μαζί της κι εσύ να σέρνεις τα πόδια σου από δωμάτιο σε δωμάτιο. Ξέρω ότι δε θέλεις να δουλέψεις. Ούτε να φας. Δε θέλεις καν να περιποιηθείς τον εαυτό σου.
Ο χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος.
Πενθείς και η οργή σου βγάζει στην επιφάνεια τη χειρότερη εκδοχή του εαυτού σου. Αλλά ο τρόπος που χωρίζεις να ξέρεις πως δείχνει πολλά για τον χαρακτήρα σου. Δε θα γίνεις ενοχική, αλλά πρέπει να ξέρεις πού, πώς και πόσο έφταιξες. Όχι για τους άλλους, για σένα.
Βάλτα κάτω και πάρε το μερίδιο ευθύνης σου. Θα μάθεις απ’ τα λάθη σου.
Και καμιά καριόλα δε θα μπορέσει ξανά να βρει τρύπα να χωθεί. Θα της κόψεις τη λαιμαργία απ’τη ρίζα. Θα την πατήσεις στο λαιμό πρίν πλησιάσει.
Θα τη φρενάρει η ευτυχία σου που θα καθρεφτίζεται στα μάτια του. Θα το βάλει στα πόδια από το πόσο δυνατός είναι ο ιμάντας που σας δένει. Σε ένα χωρισμό φταίνε πάντα και οι δύο. Λιγότερο ή περισσότερο δεν έχει καμιά σημασία.
Για να κοιτάξει κάποιος σε άλλη κατεύθυνση θα πρέπει να έχασε το στόχο. Κι αν χάνεις το στόχο, εύκολα μπορεί να βρεθείς σε ξένα και περίεργα μονοπάτια. Αυτό που έχεις να κάνεις εσύ τώρα πια είναι να σηκωθείς. Να φας. Να ντυθείς.
Να σκουπίσεις τα μάτια, να μαλακώσεις την καρδιά σου και να κοιταχτείς ξανά στον καθρέφτη. Σοφότερη, ωριμότερη και πιό δυνατή από ποτέ.
Εκείνος μπορεί να είναι πιο αδύναμος, πιο ανασφαλής, πιο επιπόλαιος. Εσύ όμως ήταν η τελευταία φορά που άφησες μια καριόλα να αλωνίσει σε ξένο αχυρώνα. Κι αυτό τον αχυρώνα στο εξής ξέρεις πως πρέπει να τον περιφράξεις…
Όπως βαθιά μέσα σου ξέρεις πως…όχι, δε φταίει τελικά αυτή η καριόλα.