Μόνο όταν η αγάπη είναι απαιτητική φέρνει μαζί της τον πόνο.
Της Ελίνας Φυλακτού.
Πουθενά δε θα βρούμε μια ικανοποιητική εξήγηση για το τι ακριβώς είναι η αγάπη, για το πώς γεννιέται ή πεθαίνει. Όσα βιβλία κι αν μελετήσουμε, όποιον άνθρωπο που αγάπησε κι αγαπήθηκε ρωτήσουμε, δε θα πάρουμε απάντηση επαρκή. Τις απαντήσεις θα τις βρούμε αν αφεθούμε, χωρίς δεύτερες σκέψεις, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Γιατί μόνο αν τη βιώσουμε μέσα από αυτό το δούναι και λαβείν συναισθημάτων, θα την κατανοήσουμε πέρα ως πέρα.
Βέβαια, υπάρχουν και μερικές σίγουρες απαντήσεις που μπορούμε να δώσουμε σχετικά με την αγάπη. Σίγουρα δεν είναι εμπόρευμα. Δεν πουλιέται και δεν αγοράζεται, ούτε χαρίζεται με τη σκοπιμότητα να γυρίσει πίσω. Προσφέρεται εθελοντικά κι ο εθελοντής προσφέρει με καρδιά και ψυχή χωρίς προσδοκίες για ανταμοιβή κι απαιτήσεις κάθε είδους. Δεν αιχμαλωτίζεται, γιατί δεν μπορούμε να εξαναγκάσουμε με κανέναν τρόπο κάποιον να μας αγαπήσει. Κερδίζεται με πολύ κόπο και χάνεται σε ελάχιστο χρόνο, με ένα παραπάτημα, εν ριπή οφθαλμού!
Υπάρχουν όμως ανάμεσά μας και εκείνοι οι «θαυμαστοί και ταλαντούχοι ηθοποιοί» που θα την προσποιηθούν με άριστη πειστικότητα και τέχνη, με απώτερο σκοπό να ωφεληθούν από τα ανταλλάγματα που προσμένουν ότι θα λάβουν. Θα κάνουν τα πάντα και θα προσφέρουν όλο τους το είναι έχοντας στόχο το χρήμα, τη δόξα, την άνετη ζωή, τη σαρκική επαφή κι άλλα πολλά υλικά κι ανούσια αγαθά. Είναι γιατί δε γνωρίζουν ακόμη το μεγάλο κόστος της προσποίησής τους. Κι αυτό θα είναι σε ηθικό, συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο.
Κι όλα αυτά επειδή το ακραιφνές είδος της αγάπης είναι μόνο ένα… Τέλειο και μοναδικό και αυτό είναι η ανιδιοτελής αγάπη. Αυτή που μοιάζει με την αγάπη της φύσης, που θα προσφέρει τα αγαθά της στους ανθρώπους χωρίς να προσμένει ανταλλάγματα. Θα προσφέρει κι ας καταστρέφεται από αυτούς κι ας την καταχρώνται… Κι ας της ζητάνε κάθε καινούρια αυγή και περισσότερα από την προηγούμενη. Μέχρι πότε όμως; Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που η πηγή θα έχει στερέψει…
loading...