Συγγνώμη που αποφάσισα να ζω για μένα πια!!
Της Κατερίνας Ξυπάκη
« Εισερχόμενη κλήση, Άγνωστος » γράφει η οθόνη του κινητού, κι εγώ παρατάω το γράψιμο και ανυποψίαστη σηκώνω το τηλέφωνο.
«Παρακαλώ;», ρωτάω αδιάφορα.
« Μ’ ακούς;»
« Σ’ακούω» είναι το μόνο που καταφέρνω να πω , ενώ οι σκέψεις μου, σχιζοφρενείς, σκίζουν το κρανίο μου, ξεριζώνουν το μυαλό μου. Ενεργοποιούνται όλες μου οι αισθήσεις στο άκουσμα της φωνής σου. Έχουν ιδρώσει οι παλάμες μου κι όσο τα λεπτά περνούν, αρχίζω να θυμώνω με τον εαυτό μου που δε βρίσκω το κουράγιο να σε βρίσω, που δεν ρώτησα με θράσος « Ποιος εσύ ;» κι έδωσα αξία στο «εγώ» σου , που έχω κολλήσει στο ακουστικό σα ναρκωμανής που του ζητούν να αποχωριστεί την ηρωίνη του, που ενώ μου ζήτησες να μην σε ξαναενοχλήσω, εσύ με παίρνεις τηλέφωνο, που ενώ μπορούσες να με κρατήσεις, με άφησες να φύγω, που έχω απόλυτη ανάγκη να αφουγκραστώ τον ήχο σου, την ανάσα σου, που… που… που….! Γαμώτο, τόσες ερωτήσεις, τόσα γιατί !
« Πώς είσαι;» , με ρωτάς και συνεχίζω να κρατώ ερμητικά κλειστά τα μάτια μου, γιατί φοβάμαι πώς αν τ’ ανοίξω απότομα, θ΄αρχίσω να κλαίω με λυγμούς. Θα με προδώσουν!
« Kαλά, εσύ;» απαντώ και με το ζόρι στέκομαι στα πόδια μου.
« Καλά κι εγώ. Ήθελα απλά να σε ακούσω» ,μου λες και ξαφνικά ακούγεται κάποιος να σε φωνάζει . «Θα σε ξαναπάρω σε λίγο, έχω λίγη δουλειά τώρα» ξαναλές και μ’ένα σκέτο, ξερό «Γεια» σου κλείνω το τηλέφωνο.
Πίνω μια γουλιά από τον καφέ μου για να συνέλθω , αλλά αισθάνομαι το αυτί μου να καίει και το κεφάλι μου να βουίζει δυνατά, λες και στέκομαι δίπλα σε ηχείο σε ώρα ζωντανής συναυλίας! Μη με ξαναπάρεις, ούτε αργότερα, ούτε ποτέ!
Πέρασαν χρόνια να απεξαρτηθώ απο σενα και δε θέλω να κυλήσω ξανά. Δεύτερη φορά θα ήταν αυτοκτονία. Είμαι δειλή να σου πω πώς η αγάπη μου για σενα ξεπερνάει κατά πολύ τις νορμάλ καταστάσεις των άλλων, των ‘’φυσιολογικών’’ σχέσεων που έχεις ζήσει. Είναι εκτός ορίων και εκτός πραγματικότητας. Είναι απο τις αγάπες που μπορούν να ταξιδεύουν αποστάσεις μόνο για να ανταλλάξουν ένα φιλί, να σε κάνουν μια σφιχτή αγκαλιά, να πάρουν λίγο τη δόση τους για να συνεχίσουν να ζουν! Είναι απο τις αγάπες που σε πονάει το δέρμα σου όταν σε αγγίζουν, που ματώνουν τα χείλη σου όταν σε φιλούν, που λιγοστεύει η ανάσα σου όταν σου μιλούν.. έτσι αγαπώ εγώ και το ξέρεις! Δεν την αντέχεις όμως , ψυχή μου, δεν μπορείς να τη σηκώσεις την αγάπη μου! Μου το απέδειξες μια φορά, δεύτερη δε θα σ’ αφήσω. Δεν αντέχω εγώ…
Κι όσο σκέφτομαι και κλαίω, χτυπάει πάλι το τηλέφωνο, «Εισερχόμενη κλήση, Άγνωστος» γράφει πάλι η οθόνη, αλλά και τόσο απόκοσμα για μενα γνωστός! Είναι σα να σε ακούω ν΄αναπνέεις στην άλλη άκρη της γραμμής, σα να ξέρω τι θα μου πεις… Αστείο που φαντάζει ξαφνικά το « Άγνωστος» της οθόνης! Αυτή, όμως, τη φορά με όση δύναμη μου μένει πετάω το κινητό στον τοίχο και σπάει, διαλύεται, γίνεται κομμάτια. Και σπάω, διαλύομαι, γίνομαι κομμάτια κι εγώ.
Τρέμω να σε ακούσω, φοβάμαι να σε δω. Δε θ΄αντέξω να σε ξαναστερηθώ, ψυχή μου … Συγγνώμη, αλλά πρέπει να ζήσω!