Άδεια η πόλη, πού πήγαν όλοι;

Της Γωγώς Παττακού

Βρίσκομαι στη στάση του λεωφορείου. Δυο τύποι δίπλα μου μιλάνε φωναχτά κι έτσι τους ακούω κι εγώ αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος που βρίσκεται εκεί γύρω. « Αυτή η Πόλη με χαλάει πολύ», λέει ο ένας. «Εμένα να δεις. Περίμενα πως και πως αυτή τη στιγμή να φύγω για το σπίτι μου. Έχει αρχίσει να με πνίγει κι ακόμα δεν ήρθα. 

Τόσο μικρή , ασφυκτικά μικρή και τόσο λίγα τα μέρη, τόσο περιορισμένες οι δυνατότητες.» Τους ακούω και το μάτι μου γυαλίζει, είμαι σίγουρη γι αυτό. Είμαι στο τσακ να επέμβω. Θα τους άρπαζα άνετα και τους δυο από το γιακά και μετά θα τους εξηγούσα ωραία και καλά τι εστί αυτή η «μικρή» πόλη. Άκους εκεί μικρή! 

Μικρό είναι το μάτι σου θα του έλεγα τώρα αλλά είπα να κρατηθώ και να μην μπλεχτώ σε φασαρίες. Πρωτοετείς φοιτητές είναι, σκέφτηκα έπειτα και τους έδωσα ένα μικρό ελαφρυντικό. Ακόμη δεν έμαθαν… Είναι στο πρώτο έτος της φοιτητικής τους ζωής σε αυτή την πόλη και δεν έχουν ευχαρίστηση. Καλά λένε πως οι άνθρωποι όσο κρατούν κάτι στα χέρια τους δεν το εκτιμούν και περιμένουν να το χάσουν για να νιώσουν την αξία του. Και τι δεν θα έδινα να γυρνούσα το χρόνο λίγο πίσω και να ξαναζούσα λίγες στιγμές ως φοιτήτρια. Να σεργιανίζω στα σοκάκια σου όμορφή μου πόλη και να φωτογραφίσω κάθε μικρή σου γωνιά, κάθε γραφικό παράθυρο, το φάρο, τη θάλασσα. 

Αυτή σου τη θάλασσα. Να καθίσω να πιω ένα καφέ με θέα το λιμάνι, να πάρω στο χέρι παγωμένο γιαούρτι γεμάτο ως επάνω με σοκολάτες και σιρόπια, έπειτα να τραβήξω το δρόμο για το σπίτι που ακόμα κι αν ήταν ανηφορικός εμένα δεν με ένοιαζε γιατί σε λίγο θα βρισκόμουν σπίτι μου, στο δικό μου σπίτι!

« Και στη στάση τόσος πολλής κόσμος, τόσο ασφυκτικά κάθε πρωί μέσα στο λεωφορείο, να μην σου κάνει όρεξη να πας στο μάθημά σου», τους ακούω που επιμένουν να μου κακολογούν την πόλη. Στη στάση η αλήθεια είναι πως ,ιδιαίτερα στις αρχές του εξαμήνου, έχει πολύ κόσμο και μερικές φορές στο λεωφορείο δεν βρίσκεις θέση να καθίσεις. Και δεν βρίσκω που είναι το κακό. 

Το πρωί είναι για να βρίσκεσαι με κόσμο, να μιλάς, να χαιρετάς να γνωρίζεσαι με καινούργια άτομα, να λες ΚΑΛΗΜΕΡΑ! Και πως δεν θα καθίσεις κι εσύ μια φορά τώρα στο λεωφορείο, μην το κάνεις και θέμα. Είσαι στα καλύτερά σου χρόνια, το αίμα μέσα σου βράζει, μείνε όρθιος! Θα ήθελα τόσο να στριμωχτώ άλλη μια φορά σε αυτό το διπλό λεωφορείο πήγα να τους πω, μα για άλλη μια φορά κρατήθηκα.

Η πόλη αυτή δεν βρίσκεται πολύ μακριά από το σπίτι μου. Μια ώρα δρόμος. Τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα. Δεν είναι δα και τόσο άσχημα θα μου πεις. Θα πάρεις το λεωφορειάκι σου και πριν να το καταλάβεις θα βρίσκεσαι πίσω, σ’ εκείνη τη ζωή, σ’ εκείνο το παραμύθι. Το επιχείρησα φίλε μου, δεν πιάνει. Άπαξ και φύγεις όλα αλλάζουν. Μπορείς να επιστρέψεις ,σαφώς, να σεργιανίσεις ξανά σε αυτά τα σοκάκια που σε μαγεύουν, να έρθουν στο μυαλό σου χίλιες δυο αναμνήσεις, να μαζευτούν όλες μαζί να αναμειχθούν με συναισθήματα και να δημιουργήσουν ένα σύννεφο. Και μετά να έρθουν τα δάκρυα βροχή. Μπορείς να επιστρέψεις, μα τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ξανά. 

Στη θέση των συμφοιτητών σου είναι οι αναμνήσεις σου, στη θέση των δυνατών γέλιων σας είναι τα δάκρυα από τη θύμησή τους, στη θέση του ανηφορικού δρόμου για το σπίτι σου είναι το λεωφορείο για την πόλη σου. Είσαι επισκέπτης πλέον, δεν ζεις εκεί, δεν αναπνέεις τον αέρα της. Κι όμως ένα περίεργο πράγμα πάντα τη νιώθεις κομμάτι του εαυτού σου. Τη νιώθεις δική σου. Έχεις την ανάγκη να μιλήσεις για εκείνη, να την υπερασπιστείς και να μαλώσεις για χάρη της άμα λάχει. Και βλέπεις τώρα αυτούς τους δυο να θέλουν να φύγουν, μα που ξανακούστηκε! Είναι στην αρχή, δεν έμαθαν ακόμα τι σημαίνει Ρέθυμνο. « Θα σας αλλάξει αυτή γνώμη», δεν άντεξα και τους φώναξα καθώς απομακρύνονταν.

Υ.Γ Για εσένα, μικρή μου πατρίδα.

anapnoes