Αν αντέχεις, ρώτα με!
Της Κατερίνας Ξυπάκη
Αντέχεις να σου πω,
Πού σε κρύβω τόσες νύχτες και δε σε βλέπει κανείς, με πόσα όνειρα σε σκεπάζω;
Πόσες ώρες σου μιλώ, πόσα πράγματα σου λέω και πόσα ήδη ξέρεις κι ας μην τα ΄χω αρθρώσει ;
Πόσες αγκαλιές έχω στριμώξει στα συρτάρια της ψυχής μου και πόσες ακόμα σου χρωστώ ;
Πόσες αναπνοές έχω κόψει στα δυο πριν να γίνουν αναστεναγμός και με πνίξουν;
Πόσα δάκρυα έχω στρεγνώσει από τα μάτια μου πριν προλάβουν ν’ αποκαλυφθούν;
Πόσες σιωπές έχω αναζητήσει για να μην ακούω τη φωνή σου, αυτή που βουίζει στ’ αυτιά μου;
Πόσοι ίσκιοι με σκεπάσανε για να μη με κάψει ο ήλιος σου και σημαδέψει το κορμί μου;
Πόσα γράμματα έχω σκίσει για να μη βρεθούν στην πόρτα σου και τότε πάψεις ν’ αμφιβάλλεις;
Αντέχεις, ακόμα ;
Ρώτα με, λοιπόν, να σου πω, αλλά πρώτα ζήτα μου να σου δείξω…
Τα σημάδια σου, φορεμένα βραχιόλια στα χέρια μου,στολίδια αλλά και χειροπέδες μαζί.
Τα λόγια σου χαραγμένα στο μυαλό μου, τατουάζ αράδες επάνω μου.
Το δυνατό σου γέλιο, διαπεραστική ηχώ στο κεφάλι μου.
Τα μάτια σου, συννεφιασμένος ουρανός πρωινού στο βλέμμα μου.
Το δώρο σου , το κάποτε δoσμένο με αγάπη, στοιχειώνει τα υπάρχοντά μου.
Αφού άντεξες να διαβάσεις μέχρι εδώ, τότε ρώτα με..
Αν αντέχεις!