Ο άνθρωπος πρέπει να ονειρεύεται, να ελπίζει και να πετά!
Της Στεύης Τσούτση.
Ας του βάλουμε χρώματα ζωηρά. Κόκκινα, πράσινα, πορτοκαλιά. Ας βάλουμε και λίγο ροζ, που τόσο μου αρέσει.
Έλα να τον κάνουμε τόσο μεγάλο που να μη χωρά στην αγκαλιά μου σαν τον κρατώ για να απογειωθεί.
Έτοιμος;
Κράτα το σκοινί κι εγώ θα τρέξω.
Θα είναι πρίμος ο άνεμος να τον σηκώσει. Και καθαρός ο ουρανός να τον δεχτεί.
Δες! Πέταξε!Κράτα τον γερά!
Δες πως σκίζει τους αιθέρες, πως καμαρώνει τη χρωματιστή ουρά του.
Χορεύει, δες!
Ας χορέψουμε κι εμείς μαζί του.
Ας σηκωθούμε από το χώμα που μας έριξαν. Αέρα θέλει ο άνθρωπος, μάθε το.
Θέλει μια στιγμή να πατά γερά στο χώμα κι έπειτα να κλωτσά δυνατά και να απογειώνεται. Να σηκώνεται ψηλά.
Μαζί με τον άνεμο είναι η θέση μας. Εκεί χωρούν τα όνειρα και οι ελπίδες μας. Εκεί δε στριμώχνονται, δε λεηλατούνται, δε λιγνεύουν…
Πως γίναμε έτσι οι άνθρωποι, μου λες;
Ξεχάσαμε να πετάμε. Φοβηθήκαμε τα ύψη. Κιοτέψαμε κι αγκιστρωθήκαμε στο χώμα. Άλλοτε με την πλάτη κι άλλοτε με τα μούτρα.
Όπως μας έριξαν ή όπως εμείς πέσαμε. Το ίδιο κάνει…
Στέρεο το χώμα, μα πάντα χώμα.
Γι’αυτό έλα να πετάξουμε μαζί με τον χαρταετό.
Θα ξημερώσει μια καθαρή, διάφανη μέρα, έγραψε ο ποιητής.
Θα σου έρχεται να πετάξεις ψηλά κι από εκεί να μοιράσεις απλόχερα την ψυχή σου.
Αυτό θέλω να κάνουμε κι εμείς. Αυτό έχουμε ανάγκη.
Μα εμείς δεν πλαστήκαμε γι’αυτά.
Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να πετά. Κι αν όχι με το σώμα, τότε με το πνεύμα.
Γεννήθηκε να ονειρεύεται. Γεννήθηκε να ελπίζει.
Κράτα μου το χέρι. Θα πιαστώ από την ουρά του αετού. Σήμερα θα το κάνω που μύρισε άνοιξη.
Μην κοιτάς αν έχει συννεφιά. Μην κοιτάς αν βρέχει… Η άνοιξη έρχεται πάντα από μέσα μας.
Δες με, πετώ! Κι ελπίζω!
Ελπίζω σε ένα αύριο δίχως πείνα και φτώχεια. Σε ένα αύριο χωρίς χρέη και προβλήματα.
Ελπίζω σε έναν κόσμο δίχως αδικίες, καταπίεση και πολέμους.
Ελπίζω… Κι εύχομαι για αγάπη. Μόνο αγάπη.
Εκεί, στα βάθη της Ανατολής που πρώτη φορά ξεκίνησε το ταξίδι του ένας μικρός χαρταετός, έγραφαν πάνω του ευχές. Και τον πετούσαν ψηλά για να φτάσουν οι ευχές τους στον ουρανό.
Δέηση σε όποιο Θεό πιστεύει κανείς πως κατοικεί εκεί πάνω.
Έλα να κάνουμε κι εμείς ευχές. Και σταύρωσε τα δάχτυλα να πιάσουν γιατί χανόμαστε.
Βουλιάζουμε κι ας μην το θέλουμε.
Μας βουλιάζουν!
Έλα να ευχηθούμε μια στιγμή και να πηδήξουμε στην ουρά του αετού. Θέλει θάρρος και δύναμη για να πηδήξεις. Και πίστη για να σηκωθείς.
Ίσως τώρα να μην έχουμε τίποτα από αυτά. Αλλά θα τα βρούμε.
Θα τα διεκδικήσουμε για να φτιάξουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε.
Με όνειρα, με χαμόγελα, με αγάπη, με πίστη. Με αέρα καθαρό…
Εγώ πιστεύω. Πίστεψε κι εσύ κι ας κάνουμε την υπέρβαση.
Ας ανέβουμε ψηλά με την ουρά του αετού.
Κι από εκεί ας μοιράσουμε την ψυχή μας.