Για σένα, που με σκλαβώνεις με την ελευθερία μου!
Της Κατερίνας Αλεξοπούλου
Για σένα που όχι απλά με κοίταξες αλλά με Είδες. Που δε στάθηκες στην εμφάνιση και στην επιφάνεια αλλά αναζήτησες το Βάθος και την Ουσία.
Για σένα που εκτίμησες αυτό ακριβώς που είμαι χωρίς να θες να με αλλάξεις ούτε στο ελάχιστο. Που με διαβεβαίωσες ότι το ωραιότερο καλλυντικό πάνω μου είναι το χαμόγελό μου και που με εγκαρδιότητα φρόντισες να μου το εξασφαλίσεις.
Για σένα που μoυ έδωσες να εισπνεύσω άπειρο Οξυγόνο τη στιγμή που πνιγόμουν και είχα ανάγκη λίγες μόνο ανάσες.
Για σένα που με Σκλαβώνεις με την Ελευθερία μου. Που δε θέλησες να μου φορέσεις αλυσίδες για να μείνω χαμηλά παρά μου χάρισες φτερά για να πετάξω. Για σένα που θέλησες να πετάξεις μαζί μου. Όχι μπροστά μου, ούτε πίσω μου. Δίπλα, κρατώντας μου το χέρι…
Για σένα που με βλέπεις σαν Άγγελο και που υποσχέθηκες να φτιάξεις τον προσωπικό μου Παράδεισο. Για σένα που με δέχτηκες μ’ όλο το φως και το σκοτάδι μου. Που είχες το θάρρος ν’αναμετρηθείς με το δεύτερο και να γίνεις ο Ήλιος που τόσο είχα ανάγκη.
Για σένα που σου ζήτησα μια γόμα να σβήσουμε το Παρελθόν και μου έδωσες στυλό να γράψω από πάνω το Καινούριο.
Για σένα που με ανέβασες σ’ένα θρόνο και με λάτρεψες ως βασίλισσα χωρίς ο ίδιος να νοιαστείς καθόλου για τον τίτλο του βασιλιά. Που θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό που με γνώρισε. Που φοβάσαι μην με χάσεις. Που ήρθες από το πουθενά, τόσο αναπάντεχα στη ζωή μου και έγινες η αμετακίνητη Σταθερά όταν οι Μεταβλητές με είχαν τόσο εξαντλήσει.
Για σένα που έγινες το πιο ασφαλές μου ρίσκο και μου έμαθες πως όποιος δε ρισκάρει έχει πάψει να είναι ζωντανός. Γιατί πρώτος εσύ, χωρίς καν να στο ζητήσω, χωρίς να επιζητάς κανενός είδους αντίκρυσμα, έπλεξες τα χέρια σου για μαξιλάρι μου απλά και μόνο για να με χαζεύεις όταν θα κοιμάμαι.
Για σένα που όπως λες σε μαγεύουν και σε διεγείρουν το μυαλό και η ψυχή μου γιατί παρά το νεαρό της ηλικίας σου, είχες την τόλμη και το σθένος να υπερβείς τα Τείχη.
Για σένα που αν και με ξέρεις λίγο, με γνωρίζεις ήδη πάρα πολύ καλά.
Γιατί αυτό που λατρεύω περισσότερο σε σένα είναι το ότι δεν έχεις γεράσει ψυχικά. Η καρδιά σου δεν έχει απονεκρωθεί όσο και αν καταπατήθηκε. Δεν έχεις χάσει τη ζωτική σου Νιότη. Δεν έχεις μαραθεί παρά μόνο ανθίζεις, σκορπώντας άρωμα μεθυστικό σε μία εποχή αβάσταχτης δυσωδίας.
Το Ευχαριστώ, μάτια μου, είναι μια λέξη που γράφεται με εννέα γράμματα και προφέρεται με πολλή Ευγνωμοσύνη…Για σένα λοιπόν