Ένα οδοιπορικό στην ουσία της γυναίκας

Για αυτή την μέρα, δε θα ήθελα να γράψω ένα κείμενο βασισμένο στον ρομαντισμό, στον λυρισμό ή στην ουτοπία του παραμυθιού για να προσεγγίσω το θέμα ”Γυναίκα”.Προτίμησα λοιπόν να κάνουμε μαζί μια διαδρομή, με βηματισμούς σε σύνορα, χρώματα, φυλές, εθνικότητες.. όλα αυτά μαζί στο σημερινό άρθρο θα γίνουν ένα χωνευτήρι και θα εκμαιεύσουμε μαζί το απόσταγμα.

Το απόσταγμα που δεν είναι άλλο απ’ το ότι η γυναίκα πρώτα απ όλα είναι ΆΝΘΡΩΠΟΣ.

Αγωνίστρια στον εργασιακό στίβο, στην οικογένεια αλλά και στον έρωτα ή για κάποιες χώρες απλά μηχανές αναπαραγωγής. Στην Ευρώπη η γυναίκα μπόρεσε να σταθεί και να εξελιχθεί κοινωνικά πολιτισμικά κτλ, κατέλαβε θέσεις εργασίας σε Εταιρίες, την είδαμε προϊσταμένη, διευθύντρια, απλό υπάλληλο, οδηγό σε τρένα, λεωφορεία, την είδαμε στην εκπαίδευση, στο στρατό, στην αστυνομία, στα δικαστήρια..

Την είδαμε δικαστή αλλά την είδαμε και φυλακισμένη.. γιατί δικαιώνει αλλά και αδικεί, γιατί αγαθουργεί αλλά και εγκληματεί.

Υπάρχει μια ισορροπία που θεσπίζεται μέσα από νόμους και το δίκαιο της κάθε Ευρωπαϊκής χώρας. Ας δούμε όμως πως αντιμετωπίζεται κάπου αλλού.. ας περπατήσουμε με την ανάγνωση, μερικά χιλιόμετρα να δούμε την γυναίκα χωρίς την ιδιότητα του Ανθρώπου.

Ακτιβιστική δράση κατά των “διορθωτικών βιασμών” στην Νότια Αφρική

Τι σημαίνει ο παραπάνω τίτλος…

Στην Ν. Αφρική οι ομοφυλόφιλες γυναίκες βιάζονται από αρκετούς άντρες για να τις ”θεραπεύσουν”. Αυτό λοιπόν το ονόμασαν και ”διορθωτικό βιασμό” μάλιστα δύο γυναίκες έχασαν την ζωή τους, έτσι λοιπόν στις φτωχογειτονιές του Κέιπ Τάουν εδρεύει μια εθελοντική οργάνωση που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των θυμάτων.

“Αυτά τα εγκλήματα γίνονται εδώ και χρόνια, Τίποτα δεν έχει γίνει” λέει η ακτιβίστρια της οργάνωσης Billi du preez και συνεχίζει λέγοντας “όταν ο Δράστης όπου κυκλοφορεί ελεύθερος άρχισε να απειλεί ξανά είπα ‘αρκετά’ 

Ας πάμε στη Βόρεια παράλια ακτή της Αφρικής, στην Πόλη που ονομάζεται Μελίγια.

Εκεί θα συναντήσουμε τις γυναίκες ”Μουλάρια”. Καθημερινά κουβαλάνε στις πλάτες τους βαριά φορτία από το Μαρόκο στην Μελίγια. Κάθε ξημέρωμα οι γυναίκες αυτές φορτώνονται από τους εμπόρους με τα προϊόντα τους. Το εμπόρευμα που κουβαλούν μπορεί να είναι το οτιδήποτε, από αντικείμενα οικιακής χρήσης μέχρι και μεταχειρισμένα ρούχα,υφάσματα. Το βάρος είναι τόσο, που τα μικροκαμωμένα τους κορμιά στην κυριολεξία λυγίζουν.

Η Λατίφα είναι μια από αυτές τις γυναίκες – κουβαλητές, η οποία λέει πως το φορτίο που φέρει στους ώμους της έχει βάρος εξήντα κιλών! Κάνει αυτή τη δουλειά εικοσιτέσσερα χρόνια, και για όλη αυτή τη διαδικασία της μεταφοράς θα πληρωθεί με τρία ευρώ.

Συνεχίζουμε το ταξίδι μας για να βρούμε Γυναίκες..

Γυναίκες σε όλο το κόσμο..

Ας πάρουμε μιαν Ανάσα σε αυτό το σημείο, καθώς βλέποντας ξανά και ξανά τις φωτογραφίες αυτές νιώθω πως θέλω να αναπνεύσω και για αυτές…

Αφήνουμε την Αφρική και πάμε στην Ινδία..

Είναι γυναίκες : * Το 70% των εξαθλιωμένων * Το 80% των προσφύγων * Το 70% των αναλφάβητων 

Στην Ινδία γεννιούνται περίπου δεκαπέντε εκατομμύρια κοριτσάκια τον χρόνο αλλά σύμφωνα με την UNISEF, τα πέντε εκατομμύρια από αυτά δε προλαβαίνουν να γίνουν δεκαπέντε ετών. Το ένα τρίτο πεθαίνει προτού κλείσει ένα έτος. Επίσης συνηθίζεται στα κορίτσια να δίνουν λιγότερο φαγητό απ ‘ ότι στα αγόρια. Το κορίτσι είναι ανεπιθύμητο μωρό,το αγόρι αντιθέτως είναι καλοδεχούμενο γιατί θα αυξήσει τα εισοδήματα της οικογένειας με τον γάμο του αλλά και γιατί θα εξασφαλίσει την μετενσάρκωση των γονιών του.

Στην Ινδία υπολογίζεται πως δεκαεφτά παντρεμένες γυναίκες πέφτουν θύματα δολοφονίας καθημερινώς γιατί ο πατέρας δεν κράτησε την υπόσχεση να δώσει προίκα στον Γαμπρό! Έχει επίσης παρατηρηθεί μια άνοδος του Ινδουισμού που αυτό φέρνει ξανά στην επιφάνεια το λεγόμενο ”σάτι”. Το σάτι είναι παλιά παράδοση των Ινδουιστών που απαιτεί οι γυναίκες να καίγονται ζωντανές όταν ο άντρας τους πεθαίνει. Πολλές γυναίκες μάλιστα πέφτουν στην πυρά και αυτοβούλως για να γίνουν ”σάτι” δηλαδή ”αγία”

Εδώ βλέπουμε και πάλι γυναίκες να καίγονται ζωντανές σε ”ατυχήματα” που συμβαίνουν στην κουζίνα τους. Στην πραγματικότητα, σύζυγος και συγγενείς είναι οι δράστες και οι αιτίες είναι και πάλι η ανεπαρκής προίκα, η υπόνοια για απιστία ή η υποτιθέμενη στειρότητα του θύματος ακόμα και η αδυναμία του να γεννήσει αγόρι! Στη Λαχώρη μόνο, καθημερινά εξήντα με εβδομήντα γυναίκες υποφέρουν από σοβαρά εγκαύματα. Αυτές που αγωνίζονται να επιβιώσουν και τα καταφέρνουν είναι λιγότερες από το 10%Φεύγουμε και από την Ινδία με βαριά καρδιά..και πάμε να συναντήσουμε Γυναίκες στο Πακιστάν.

Αν μια γυναίκα βιαστεί και το καταγγείλει κλείνεται στη φυλακή με τη κατηγορία του ”ζίνα” δηλαδή της σεxουαλικής επαφής εκτός γάμου. Ο μοναδικός τρόπος για να γλιτώσει και να αποφυλακιστεί είναι να παραδεχτεί ο ίδιος ο βιαστής την ενοχή του, ή να υπάρξουν τέσσερις άντρες μάρτυρες που να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς της. Καθώς η μαρτυρία της γυναίκας δε μετρά. Έχουν υπάρξει μάλιστα και περιπτώσεις όπου ο βιαστής έχει αθωωθεί και το θύμα έμεινε κλεισμένο στη φυλακή.

Επιπλέον οι άντρες ενηλικιώνονται από τα δεκαοχτώ και άνω εν αντιθέσει με τις γυναίκες που ”ενηλικιώνονται” όταν φτάσουν στην εφηβεία. Αυτό σημαίνει πως από την στιγμή που είναι ενήλικη μια γυναίκα μπορούν και να εφαρμοστούν ποινές ενηλίκου όπως λιθοβολισμός και μαστίγωμα μέχρι θανάτου.

Συνεχίζουμε την διαδρομή μας για να αναζητήσουμε Γυναίκες σε διάφορα σημεία του κόσμου..

Βρισκόμαστε στην Αιθιοπία,συγκεκριμένα στη κοιλάδα Όμο

Δε γίνεται να μην αναφέρουμε τις σκληραγωγημένες γυναίκες της φυλής hamar.Σε αυτή τη φυλή η παράδοση παίρνει τα ηνία και μαστιγώνει τις πλάτες των γυναικών αυτών για να τις κάνει να αντέχουν στον πόνο και να μάθουν να είναι σκληρές. Κατά το μαστίγωμα δεν επιτρέπεται στις γυναίκες αυτές να ουρλιάζουν. Μάλιστα πρέπει να παρακαλάνε να μαστιγώνονται ξανά και ξανά καθώς η τελετή αυτή μυεί τις γυναίκες hamar στον πόνο όπως και την αντοχή.

Η τελετή αυτή ξεκινά όταν οι γυναίκες ενηλικιώνονται, στις παντρεμένες επιτρέπεται ο ξυλοδαρμός από τον σύζυγο. Απαγορεύεται όμως όταν η οικογένεια αποκτήσει παιδιά άνω των δυο.

Παντρεύονται συνήθως στην ηλικία των δεκαεφτά ετών. Οι γυναίκες ασχολούνται με την Γεωργία.

Τα κορίτσια καλλιεργούν σπόρους, όπως καλαμπόκι, φασόλια και κολοκύθια. Είναι υπεύθυνες για τη συλλογή νερού, τη μαγειρική και την ανατροφή των παιδιών.

Τα τελευταία χρόνια πολλά μέλη απαρνιούνται την παραδοσιακή βία της φυλής και μετακομίζουν σε μεγαλύτερες Πόλεις. Οι τελετές αυτές είναι ”ανοιχτές” προς θέαση για τουρίστες ή φωτογράφους.

Γυναίκα της φυλής Hamar όπου με το όπλο της προστατεύει τα βοοειδή από άγρια ζώα καθώς κι’ από τους ζωοκλέφτες.

Στην Κίνα βαδίζουμε για να δούμε ένα θλιβερό γεγονός που λαμβάνει χώρα εκεί. Ας δούμε το τι συμβαίνει όμως από την αρχή.

Την δεκαετία του ’90 ένας λιμός εμφανίζεται στη Β.Κορέα και γίνεται η αιτία να χάσουν την ζωή τους τρία εκατομμύρια άνθρωποι. Σε συνδυασμό με το ανελεύθερο καθεστώς εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα τους για να εισέλθουν παράνομα στη Κίνα.

Η ζωή αυτών των γυναικών όμως είναι δραματική, καθώς μπαίνοντας στη Κίνα πέφτουν στα δίχτυα διακινητών ανθρώπων που τις πουλούν σε Κινέζους, ειδικότερα στις αγροτικές περιοχές της Βορειοανατολικής Κίνας όπου υπάρχει έλλειψη γυναικών. Οι διακινητές υπόσχονται στις γυναίκες

από τη Β. Κορέα πως θα τους εξασφαλίσουν τροφή στέγη και εργασία, αλλά εκείνες δε γνωρίζουν πως τα παιδιά που θα φέρουν στον κόσμο θα είναι χωρίς ταυτότητα.

Τα τριάντα χιλιάδες παιδιά που ζουν αυτή τη στιγμή στη Κίνα όπως και οι μητέρες τους κατάγονται από τη Β. Κορέα. Δεν έχουν όνομα, δε πάνε σχολείο,δεν έχουν φίλους δεν έχουν περίθαλψη, δεν έχουν υπηκοότητα. Δεν υπάρχουν ούτε για το Πεκίνο ούτε για την Πιονγιάνγκ. Σύμφωνα με την νομοθεσία στη Κίνα οι γυναίκες αυτές θεωρούνται αποστάτες. Έτσι ενώ η Κίνα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, υποχρεούται να προστατεύει τους πρόσφυγες, αυτές τις γυναίκες τις θεωρεί λαθρομετανάστες.

Πραγματικά δε νομίζω πως αυτό το άρθρο μπορεί να τελειώσει. Απ όταν μπήκα στη διαδικασία να ασχοληθώ με τις γυναίκες ανά το κόσμο, το υλικό που βρήκα είναι αναρίθμητο. Ενδεικτικά ανέφερα μερικές περιπτώσεις, υπάρχουν και άλλες πολύ πιο ακραίες ή λιγότερο. Το θέμα είναι πως με θλίβει πραγματικά να βλέπω σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις τον άνθρωπο να υποφέρει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Νομίζω μια εκτίμηση της κατάστασης μας κάνει να αναγνωρίζουμε παραπάνω την ελευθερία που έχουμε και την αξιοπρέπεια να μπορούμε να ζούμε ως άνθρωποι.

Παρακάτω σας αφήνω να δείτε μερικές φωτογραφίες που μάζεψα σαν υλικό. Ενώ τις έχω δει, ομολογώ πως το βλέμμα μου κολλάει σαν τις κοιτώ ξανά και ξανά… της ζωής η γυναίκα..

Επιθυμώ να κλείσω το άρθρο αυτό, όπως ακριβώς το άρχισα..

την ημέρα (και)

τη νύχτα

ω γυναίκα… εσύ! πάντα εσύ! ουσιαστικό που κλίνεται απ όλα τα φανερά και τα αφανέρωτα

της μήτρας

γέννημα,

του αγαθού

του κολασμένου

του λεύτερου

του καταδικασμένου

του δαίμονα

και του αγγέλου

όλα φιλιωμένα

ζευγαρώνουν πάνω σου..

δε διαμαρτύρομαι

δεν υποκρίνομαι

δεν παραδίνομαι

μονάχα υποκλίνομαι

στην γενναιότητα σου

να αντέχεις..

να υπομένεις

να γεννάς ξανά και ξανά

στον πόλεμο που σου κάνει ο Θάνατος.

Μα ούτε κι’ αυτός σε σταματά..

τον Νίκησες

στους εννέα μήνες..

αναπνοές