Σε ευχαριστώ που με έκανες μητέρα…
Χθες το βράδυ βγήκα μια βόλτα με τον μεγαλύτερο γιο μας, οι δυο μας.
Είναι πολύ σπάνιες οι κοινές μας έξοδοι πλέον. Δεν περνάμε και τόσο χρόνο μαζί.
Τότε εκείνη την στιγμή με ρώτησε: «Μαμά, αν εσύ και ο μπαμπάς δεν είχατε συναντηθεί, εγώ θα υπήρχα;
Η απλή απάντηση θα ήταν :Όχι.
Αλλά ήθελα να το σκεφτώ για ένα λεπτό.
Η ιστορία αγάπης μας δεν είναι βγαλμένη από ταινία. Ήμασταν 2 κανονικοί άνθρωποι που συναντήθηκαν και αποφάσισαν να βγουν ραντεβού.Πέρασαν όμορφα και αποφάσισαν να συνεχίζουν να είναι μαζί. Ερωτεύτηκαν και μετά από καιρό αποφάσισαν να παντρευτούν. Σχεδίαζαν τον γάμο τους και το ταξίδι του μέλιτος.
Μετά από μήνες ήρθε στην αγκαλιά μας. Οι εποχές περνούσαν και το μωρό μας μεγάλωνε. Περάσαμε δύσκολα. Μια δύσκολη αρρώστια, μια εγχείρηση του άντρα μου. Όμως υπήρχαν και ωραίες στιγμές. Όμορφες αναμνήσεις.
Κοιτώντας το παρελθόν σκέφτομαι ότι πολλά πράγματα που ζητούσαμε επειγόντως στην ζωή μας δεν είχαν και πολύ σημασία. Δεν είχαν καμία σημασία τα λουλούδια που διάλεξα για τον γάμο μας, ή το νυφικό που φορούσα. Ο γάμος μας και η ζωή μας δεν στηρίζεται σε αυτά αλλά στις αναμνήσεις που είχα μέχρι τώρα και στις πολλές ακόμη που ελπίζω να έχω.
Η ζωή μας είναι χτισμένη στα καλά και στα κακά.Είναι χτισμένη στα πάνω και στα κάτω.
Είναι χτισμένη στο παρόν και στο παρελθόν. Είναι χτισμένη στην όμορφη οικογένεια που δημιουργήσαμε με τους δυο γιους μας.
H αλήθεια είναι πως μπορεί να μην υπήρχε ο γιος μας αν δεν είχα συναντηθεί με τον άντρα μου. Όμως συναντηθήκαμε και αυτό έχει σημασία. Δώσαμε ο ένας στον άλλο το καλύτερο δώρο:Τo παιδί μας. Χτίσαμε ένα σπιτικό και όχι ένα σπίτι.Ζήσαμε όμορφες στιγμές ακόμη και όταν συνέβαιναν αναποδιές.
Τι απάντησα στον γιο μου τελικά; Εσύ με έκανες μητέρα και αυτό έχει σημασία. Αν δεν ήσουν εσύ, εγώ δεν ήμουν τόσο ευτυχισμένη σήμερα.
Για αυτό σε ευχαριστώ.
