Μην αγνοείς τους άστεγους. Μέχρι χθες, ζούσαν μια ζωή σαν τη δική σου.
Της Ματίνας Ιατροπούλου
Είναι το τέταρτο πρωί που κοιτάω το κουτί με τα κουλουράκια στον πάγκο της κουζίνας.
Θέλω να του τα δώσω, αλλά φοβάμαι μήπως τον προσβάλλω. Είναι από τις λίγες φορές πλέον, που τα 20 μου χρόνια με κάνουν να νιώθω τόσο παιδί.
Σήμερα πρέπει να προσπαθήσω.
Απέναντι από την αριστερή πόρτα της σχολής, στη γωνία του δρόμου, είναι το σπίτι του. Τον έχω δει και σε άλλα σημεία, όμως αυτό μοιάζει να είναι το αγαπημένο του πεζοδρόμιο.
Είναι άστεγος, ένας από τους πολλούς της πόλης. Ήσυχα καθισμένος στην κουβέρτα του, με τα λίγα του πράγματα επιμελώς τακτοποιημένα.
Ένα περίεργο πράγμα∙ δε με πείθει για άστεγος. Έχει κάτι εκλεπτυσμένο πάνω του που έρχεται σε αντίθεση με την κατάστασή του.
Στέκομαι πάλι στα 3 μέτρα μακριά και διστάζω. Γιατί μια απλή βοήθεια με κάνει αμήχανη;
‘’Όσο ντρέπεσαι εσύ, άλλο τόσο ντρέπομαι κι εγώ’’, μου λέει.
Πλησιάζω και κάθομαι δίπλα του. Ζητάω να περάσω τη μέρα μου από τη δική του πλευρά, να καταλάβω το λόγο που με τρόμαζε.
Μου μιλάει για όσα τον έφεραν ως εδώ. Έχει πτυχίο, μεταπτυχιακό από το εξωτερικό, γλώσσες… Από τότε που γύρισε στην Ελλάδα, ξεκίνησε σταδιακά να χάνει δουλειές και χρήματα. Δεν έκανε παιδιά, ποιος να στηρίξει οικογένεια σε τέτοιες εποχές.
Είναι 42 ετών και ζει στους δρόμους εδώ και 4 χρόνια. Δεν έχει απευθυνθεί σε κανένα φορέα για βοήθεια.
‘’Έχεις δει τις εφημερίδες;’’, με ρωτάει.
‘’Νεοάστεγο με χαρακτηρίζουν. Ούτε κι εγώ ξέρω πώς κατέληξα έτσι.’’
Ούτε εγώ ξέρω. Τώρα που μου έχει πει όλα αυτά, τον φαντάζομαι με το σπίτι, το αυτοκίνητο, τα ακριβά ρούχα και το λάπτοπ του στην εταιρεία που δούλευε. Και χαμηλώνω το βλέμμα μου για να ταιριάξει το δικό του.
Κι όμως, σκέφτομαι, εγώ παλεύω για να αποκτήσω τις γνώσεις του. Ξαφνικά φοβάμαι πως σε μερικά χρόνια θα έχω την ίδια κατάληξη.
Με το τελευταίο φως της μέρας, τον πείθω να έρθει μαζί μου σε ένα άσυλο αστέγων. Δεν είναι το σπίτι του, αλλά τουλάχιστον για μερικές μέρες θα τον φροντίσουν. Κατά βάθος, ξέρω πως θα τον ξαναδώ στη γωνία της σχολής.
Γυρίζω σπίτι και νιώθω ανακούφιση που είναι στη θέση του, εκεί που το άφησα. Είναι μια πολυτέλεια που δε σκοπεύω να προσπεράσω ξανά.
Έμαθα κάτι σήμερα, που θέλω να το μοιραστώ με όλους.
Μην αγνοείτε τους αστέγους. Μέχρι χτες, ήταν σαν κι εσάς.
Δεν είναι περιττοί και το δικαίωμά τους σε στέγη είναι νομικά κατοχυρωμένο.
Αν μπορείτε να βοηθήσετε με οποιοδήποτε τρόπο, κάντε το:
Αθήνα: 1595
Θεσσαλονίκη: 2310 509012