Ώρα να κατέβεις από το θρόνο σου αγάπη μου!
Της Μαρίνας Αβραάμ
Σε είχα κάνει Θεό. Ώρα να κατέβεις από το θρόνο σου.
Ήσουν για μένα ο κόσμος ολόκληρος. Κρεμόμουν από κάθε λέξη σου, από κάθε κίνηση σου. Αμφισβητούσα όσα άκουγα γύρω από το όνομα σου. Περίμενα να μιλήσουν οι πράξεις σου. Υπέμενα. Ένιωθα ότι δεν είσαι αυτό που δείχνεις κι ας με προκαλούσες πολλές φορές να σε βρίσω κατάμουτρα για να νιώσεις καλύτερα. Δεν θα σου έδινα ποτέ αυτή την ικανοποίηση. Δεν βρίζω εάν δεν υπάρχει πραγματικός λόγος και δεν θα σου έκανα τη χάρη αφού αντιλήφθηκα πως έτσι έχεις συνηθίσει… Να σου μιλάνε άσχημα για να παίρνεις ανάσες… Να μην αγαπιέσαι αληθινά παρά πρόσκαιρα για να καλύπτεις τις σωματικές σου ανάγκες και τα κενά μοναξιάς που σε επισκέπτονται τα βράδια. Να φοβάσαι την αγάπη και τα δυνατά αισθήματα. Πώς σε κατάντησαν έτσι και γιατί τους το επέτρεψες…
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να βλέπεις ότι φτάνει η στιγμή που ο κάθε ένας παίρνει αυτό που του αξίζει. Κι εγώ κι εσύ και όλοι μας.
Δεν περίμενα ποτέ να σε κατεβάσω από το θρόνο σου. Ανέβαινα 100 σκαλιά και σε περίμενα να κάνεις κίνηση να ανέβεις απλώς ένα. Άλλαζα ολόκληρη τη ζωή μου και περίμενα να ακούσω ένα «έλα».
Αν με ήθελες πραγματικά θα έκανες τις κινήσεις που θα έπρεπε. Αυτά που κάνει κάθε άνθρωπος που δεν θέλει να χάσει τον άλλο. Δεν με νοιάστηκες. Δεν με αγάπησες. Δεν με έμαθες ποτέ.
Ξεγελάστηκα γιατί σε πίστεψα και γιατί σε εμπιστεύτηκα. Γιατί νόμιζα και είχα την ελπίδα ότι εσύ ήσουν διαφορετικός. Ποια άλλη σε αντιμετώπισε έτσι μάτια μου όμως για να περιμένω ανταπόκριση εγώ; Αυτές που σε φτύνουν, σε αυτές πηγαίνεις. Αυτές που σε φλομώνουν στα ψέματα, αυτές αγαπάς. Εμένα δεν με αγάπησες και δεν με νοιάστηκες στιγμή. Χάρισμα τους λοιπόν!
Δεν ξέρω εάν θέλω να σε ξανά δω ποτέ. Δεν ξέρω εάν θέλω να μαθαίνω ότι είσαι καλά. Δεν ξέρω πια τι αισθάνομαι για σένα και δεν επιδιώκω τίποτα πλέον. Στα λέω για να κρατάς τις αποστάσεις σου όπως ξέρεις και όπως με έχεις συνηθίσει και να μην εμφανιστείς μπροστά μου γιατί δεν μπορώ να σου εγγυηθώ πως θα αντιδράσω. Μπορεί να μου είσαι αδιάφορος, μπορεί και όχι, μπορεί να αντιδράσω, μπορεί και μείνω τελείως απαθής. Δεν ξέρω. Όσο με αφήνεις, σε αφήνω και τι το συζητάμε αφού αυτό ήθελες και μου φαίνεται μια χαρά περνάμε και οι δυο.
Νιώθω αέρα ανανέωσης σε πράγματα και επιτέλους αισθάνομαι ότι αγαπάω τον εαυτό μου που τόσο παραμέλησα για τα μάτια σου. Τα μάτια που με κοίταζαν αλλά δεν με έβλεπαν. Τον άνθρωπο που προσπαθούσε να με κάνει να ζηλέψω ενώ εγώ η ίδια τον ανέβαζα. Αυτόν που με φλόμωσε στα ψέματα για να περάσει όμορφα το χρόνο του.
Θα βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη γιατί ήταν σε πλήρη αταξία όταν ήσουν μαζί μου. Με αγαπάω από την αρχή και αυτό χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά για να το καταφέρει κάποιος και δεν μπορείς να επέμβεις πια σε ότι με αφορά.
Βαρέθηκα αυτές τις καταστάσεις και σου εύχομαι να πάρεις όλα όσα σου αξίζουν.
Και να έρθουν να με βρουν και μένα αυτά που μου αξίζουν επίσης! Μπορείς να χαρείς με το αποτέλεσμα γιατί τα κατάφερες μια χαρά. Αυτή η νίκη σου ανήκει.