Μην πληγώνεις την αγάπη πάνω στο θυμό
Της Γεωργίας Μαυρίδου
Πόσο αγνά αγαπάμε κάποιον αν θυμώνουνε κάθε που πληγώνεται η τελειότητα που έχουμε σχηματισμένη στο νου μας;
Εκείνες τις στιγμές η οργή μας τυφλώνει και χάνεται απ τον ορίζοντα η αγάπη.
Τις μισώ εκείνες τις ώρες μα έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Δεν είναι τέλεια.
Δεν είσαι τέλειος εσύ Μα ούτε και εγώ είμαι.
Τη διαφορετικότητα μου τη σέβεσαι και εγώ πρέπει να σεβαστώ τη δική σου.
Μαζί σου μαθαίνω να σκέφτομαι αλλιώς απο ότι έχω συνηθίσει.
Ανοίγονται νέοι δρόμοι στο μικρόκοσμο μου.
Και θέλω να τους βαδίζουμε μαζί.
Μαθαίνω να δέχομαι τα αντίθετα. Όσο και αν φουρτουνιάζω στην αρχή μετά απο λίγο γαληνεύω.
Τις φουρτούνες πρέπει να τις κρατάμε μέσα μας και να μιλάμε όταν ξεθυμαίνουν;
Αυτό δείχνει σοφία και αυτοκυριαρχία.
Μα αν με δεις, έστω και αν με ακούσεις πλέον καταλαβαίνεις.
Μέχρι να ηρεμήσει το αγρίμι μέσα μου και να κρυφτεί στη φωλιά του τίποτα δε σε γλυτώνει απ’ τις αστραπές μου.
Μήπως τελικά και αυτές οι αστραπές αν είναι σε μικρή δόση φέρνουν μέσα μας την ισορροπία;
Μας κάνουν να εκτιμάμε και να βλέπουμε ακόμα πιο όμορφο το υπόλοιπο τοπίο.Τι να τον κάνεις τον ήλιο αν δεν πέσει και λίγη βροχή;
Και τα δυο θρέφουν και βοηθούν τη φύση μας να ανθίσει.
Έτσι ανθίζουν και οι ζωές μας. Και μόνο αν είναι έντονες και αληθινές τις νιώθεις βαθιά μέσα σου. Η συνταγή της ευτυχίας, αν υπάρχει, κρύβει μέσα της και λίγη δυστυχία.
Αυτές οι δυο ξέρεις είναι αχώριστες.
Πάντα θα βρίσκουν τρόπο να τρυπώνουν για λίγο η μία μέσα στην άλλη.
Και εσύ πάντα θα βρίσκεις λόγους να γκρινιάζεις, να χαλιέσαι, να θυμώνεις.
Ξέσπα για λίγο και αφήσου.
Ας είναι αυτές οι στιγμές ένα διάλειμμα.
Μην τις αφήσεις να γίνουν όμως μονιμότητα.
Είναι στη φύση μας βέβαια να επικεντρωνόμαστε στο λάθος ακόμα και αν υπάρχουν γύρω μας τόσα σωστά.Αρκεί να σταθούμε λίγο παραπάνω και να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά.
Το τοπίο καθαρίζει και τα μάτια ξεχωρίζουν την ομορφιά.