Μη ρωτάς πόσες επιλογές μου μετάνιωσα…
Ο καιρός το πάει για βροχή.
Μυρίζω τον αέρα και το καταλαβαίνω. Νιώθω τη συννεφιά στην ψυχή μου πριν την συλλάβουν τα μάτια μου.
Κι όντως βρέχει.
Κι εγώ εξακολουθώ να περπατώ. Δίχως βιασύνη. Δίχως πανικό. Δίχως αναζήτηση ενός υπόστεγου για να προφυλαχθώ.
Περπατώ στη βροχή.
Μόνο που δεν τραγουδώ. Δε θυμίζω σε τίποτα εκείνη την εξαίσια εικόνα ενός ανθρώπου που τραγουδά και χορεύει στη βροχή.
Οι σταγόνες βρέχουν το πρόσωπο μου και μπλέκονται με δάκρυα.
Μη ρωτήσεις αν έχω λόγο να κλαίω.
Ίσως να έχω. Ίσως πάλι να μην υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο.
Φθινοπώριασε.
Το νιώθω στην ψύχρα που με διαπερνά.
Το μυρίζω στο χώμα.
Μ’αρέσει αυτή η εποχή. Τα χρώματα, τα αρώματα της.
Μα με μελαγχολεί.
Βάζει ένα βαρίδι στην καρδιά μου, που με τραβά. Με πνίγει.
Και ξεσπώ.
Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής, ξεσπώ κι εγώ.
Κι εξακολουθώ να περπατώ.
Θέλω να λυτρωθώ. Να διώξω από πάνω μου όλα μου τα λάθη.
Όλες εκείνες τις επιλογές που κουβαλώ, τις οποίες τις μετάνιωσα.
Δε φαντάζεσαι πόσο τις μετάνιωσα.
Μα δεν μπορώ να κάνω τίποτα να τις αλλάξω. Γιατί όταν ήρθε η ώρα να διαλέξω, το έκανα. Έφυγα από το σταυροδρόμι μου και κινήθηκα προς την κατεύθυνση που μου φάνηκε σωστή.
Αλλά δεν ήταν. Καθόλου δεν ήταν.
Κι όταν το είδα και θέλησα να γυρίσω πίσω, είδα πως πίσω από την πλάτη μου δεν υπήρχε πλέον δρόμος.
Δεν υπήρχε επιστροφή.
Δεν υπήρχε πισωγύρισμα.
Μόνο μπροστά. Και προχώρησα. Με σαβούρα στην πλάτη.
Σε δρόμο που δεν έβλεπα μα έφτιαχνα εγώ.
Βήμα το βήμα. Λάθος το λάθος. Πληγή την πληγή. Κατόρθωμα το κατόρθωμα.
Κι έτσι κάπως έφτασα τη ζωή μου ως εδώ.
Μη με ρωτάς να σου πω τι μετανιώνω και πόσο. Ίσως γιατί μέσα μου δε θέλω να απαριθμώ. Με πανικοβάλλει.
Θα σου πω μόνο πόσο επιζητώ τη λύτρωση.
Πόσο θέλω τούτο το νερό της βροχής να με ξεπλύνει από τα κρίματα μου. Από τους ανθρώπους που πλήγωσα, από τα όνειρα που αρνήθηκα, από τον εαυτό που πρόδωσα.
Να μου ξεπλύνει τις πληγές που κακοφόρμισαν στο δρόμο. Που δε βρέθηκε κανείς να τις νοιαστεί. Κανείς να τις φροντίσει.
Δυναμώνει.
Κι εγώ τρέχω.
Όχι να προφυλαχθώ. Μήτε να κρυφτώ.
Τούτο το νερό που ξεγυμνώνει την ψυχή μου κι αφήνει τα δάκρυα να πέφτουν ορμητικά, με καθαρίζει.
Δε θέλω να του κρυφτώ.
Δε θέλω να στεγνώσω πριν πάρει από πάνω μου κάθε λερό σημάδι..
Θα μου πεις, γίνονται θαύματα;
Θα σου πω πως τα πιστεύω αλλά δεν είδα κανένα ποτέ μου.
Όσα λάθη και να απαρνηθώ, αυτά θα μένουν πάνω μου. Ανεξίτηλα σημάδια στην πορεία της ζωής μου. Μαθήματα που έπρεπε να πάρω για να μάθω με πόσο κόπο κερδίζεται κάθε βήμα της ζωής.
Και τα πήρα.
Είναι δικά μου και δεν τα φορτώνω σε κανένα.
Μόνο δικά μου.
Τα επέλεξα, τα έζησα, τα φορτώθηκα στην πλάτη.
Κι ας επιμένεις, εγώ εδώ θα μείνω.
Βρεγμένη στη μέση του πουθενά, να περιμένω.
Να πάρω πάνω μου όσο νερό υπάρχει να με ξεπλύνει.
Κι όταν κι αυτό σωθεί, θα σηκώσω το βλέμμα ψηλά στον ουρανό και θα περιμένω.
Μου τάξανε πως το ουράνιο τόξο θα βγει.
Πως πάντα βγαίνει, αρκεί να ξέρεις προς τα που να κοιτάξεις.
Αρκεί να το περιμένεις, να μην απογοητευτείς όσο μεγάλη μπόρα κι αν πέρασε…
Γι’αυτό κι εγώ το περιμένω…
Της Στεύης Τσούτση.