Ο έρωτας ήταν πάντα το πιο σκληρό ναρκωτικό…
Της Κατερίνας Αλεξοπούλου.
Και ποιος συναισθηματικά υγιής δεν έχει πληγωθεί από μια ερωτική ιστορία που δεν μακροημέρευσε;
Σκέφτεσαι τον έρωτα σαν κάτι μακρινό που ίσως να μην ξαναβιώσεις.
Και που αν σε βρει, δε θα μπορέσεις να το ζήσεις με την δόξα και την ένταση που του πρέπει.
Έχεις συνδέσει την αγάπη με πόνο, αυτόν τον οξύ, που σου τρυπάει τα σωθικά όποτε σκέφτεσαι στιγμές, συμπεριφορές, λόγια, ματαιώσεις…
Και κυρίως όνειρα…
Αυτά είναι που πονάνε περισσότερο.
Τα γκρεμισμένα όνειρα που με την αφέλεια της νεανικής σου λαχτάρας πήγες και έχτισες στην άμμο.
Και ήρθε το βίαιο κύμα και στα γκρέμισε.Και έμεινες να κοιτάς το κατεστραμμένο σου οικοδόμημα απορώντας τι πήγε στραβά.
Η πιο επίπονη ίσως συνειδητοποίηση είνα αυτή του ότι αγάπησες μια ανύπαρκτη ουτοπία.
Πλάθεις έναν παραμυθένιο παράδεισο καμωμένο από αστέρια και χρυσόσκονες και ζεις εκεί ανέμελος.
Βιώνεις την απόλυτη αγαλλίαση υπό την επήρεια μεθυστικών συναισθημάτων.
Και ξάφνου το σκηνικό αλλάζει.
Συννεφιάζει και τη θέση του τοπίου σου έχει πάρει “κρανίου τόπος”, άνυδρος, αφιλόξενος, χωρίς κανένα δείγμα ζωής.
Στέκεις φοβισμένος.
Πως να εγκλιματιστείς σε τέτοιες συνθήκες;
Έχοντας παρέλθει η μέθη της ευτυχίας αναζητάς εναγωνίως τις ψευδαισθήσεις της επίπλαστης ευφορίας που σου χάριζε το ναρκωτικό σου.
Σκληρή η αποτοξίνωση, μάτια μου.
Σφαδάζεις από τους πόνους της απεξάρτησης.
Το αποζητάς ακόμα κι αν ξέρεις πόσο καταστροφικό είναι για την ακεραιότητά σου.
Θα περάσει στο εγγυώμαι.
Θα βγεις από αυτό δυνατότερος.
Σπασμένος σε μερικά σημεία ίσως αλλά με πολύ καλύτερο σχήμα.
Απλά δώσε στον χρόνο.
Χρόνος…αυτό χρειάζεται.
Και όταν έρθει η ώρα να ξαναγίνεις “χρήστης” όρμα δίχως φόβους και δισταγμούς.
Γιατί ο έρωτας είναι ορμή, είναι πάθος, είναι φωτιά που σε καταπίνει και σε καίει ολόκληρο.
Σε σφυρηλατεί και σε διαμορφώνει.
Μόνο τα ευγενή μέταλλα αντέχουν σε υψηλές θερμοκρασίες.
Εσύ αντέχεις;
Από τι μέταλλο είσαι φτιαγμένος εσύ;