Ζωγραφίζοντας την ελπίδα...
Η λέξη ελπίδα είναι πολύ γνωστή και διαδεδομένη. Χρησιμοποιείται καθημερινά από χιλιάδες κόσμο σε διάφορες γλώσσες...
Δεν μιλάμε για κάτι καινούριο βέβαια εδώ πέρα, όπως είναι φανερό. Παρόλα αυτά, είναι οξύμωρο και παράξενο πως μια τέτοια λέξη, χάνει την πρακτική της αξία (όπως βέβαια και χιλιάδες άλλες). Μένει επιφανειακά σαν μια έννοια που λες μέσα στις προτάσεις σου. Βασικά ο κόσμος την έκανε να είναι κάπως έτσι!
Μερικές φορές, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις στην ζωή μας. Η ζωή όμως, είναι γεμάτη από τέτοιες! Όταν έρχεται το άσχημο, το αμήχανο, το οδυνηρό ή το τρομακτικό δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι να το δεχτούμε. Έχω παρατηρήσει, πως όσο οι άνθρωποι προσπαθούν να «πατήσουν» για τα καλά στη γη, να προβλέψουν τα γεγονότα και κατ' επέκταση να προετοιμαστούν... τόσο περισσότερο τους «εγκλωβίζουν» τα γεγονότα αυτά στην δίνη τους, τη στιγμή που συμβαίνουν. Έχω Μάλιστα σκεφτεί, πως ίσως τελικά ο άνθρωπος να μην μπορεί να υπάρξει ποτέ πραγματικά προετοιμασμένος για κάτι. Γιατί η ζωή είναι ρουλέτα. Ποτέ δεν ξέρεις που ακριβώς θα σταματήσει η μπίλια.
Σε όλα τα παιχνίδια παρόλα αυτά, ποντάρουμε στην τύχη και στην τακτική μας. Ωστόσο, δεν σημαίνει πως αυτά τα δύο συνυπάρχουν πάντα. Η ζωή είναι παιχνίδι κι εμείς είμαστε οι παίκτες. Σαν παίκτες λοιπόν οφείλουμε καθημερινά να ελπίζουμε! Να ελπίζουμε σε κάτι ιδανικό, σε κάτι που αγαπάμε, σε ένα όνειρο, σε κάτι καλύτερο! Ούτως ή άλλως δεν μπορούμε όπως είπαμε να προβλέψουμε το αύριο...
Αυτό πρέπει να κάνεις και εσύ, να ελπίζεις. Όση απαισιοδοξία κι αν γεμίζουν τον τελευταίο καιρό τα πνευμόνια σου, όση μιζέρια κι αν υπάρχει στην καρδιά σου, κι αν ακόμα το μυαλό σου σε γειώνει... να ελπίζεις! Δεν υπάρχουνε ιδανικές ζωές, δεν υπάρχουν ούτε ιδανικοί κόσμοι. Ζούμε ιστορικές μέρες και στιγμές και η μετωπική μας σύγκρουση κάθε φορά με τα νέα συμβάντα, μας προκαλεί πόνο που ορισμένες φορές δεν μπορούμε να τον χειριστούμε. Μπορούμε όμως να τον μετατρέπουμε σε μια καλύτερη σκέψη.
«Είναι δύσκολοι καιροί» λένε. Όντως είναι, όμως σε έναν κόσμο που μαυρίζει κάθε μέρα με απαισιοδοξία, οφείλουμε να δημιουργούμε χαραμάδες φωτός στο σκοτάδι. Οφείλουμε να πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο έστω και στο μέλλον, έστω κι αργοπορημένα. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία... το γνωρίζετε κι εσείς...
Μερικές φορές, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις στην ζωή μας. Η ζωή όμως, είναι γεμάτη από τέτοιες! Όταν έρχεται το άσχημο, το αμήχανο, το οδυνηρό ή το τρομακτικό δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι να το δεχτούμε. Έχω παρατηρήσει, πως όσο οι άνθρωποι προσπαθούν να «πατήσουν» για τα καλά στη γη, να προβλέψουν τα γεγονότα και κατ' επέκταση να προετοιμαστούν... τόσο περισσότερο τους «εγκλωβίζουν» τα γεγονότα αυτά στην δίνη τους, τη στιγμή που συμβαίνουν. Έχω Μάλιστα σκεφτεί, πως ίσως τελικά ο άνθρωπος να μην μπορεί να υπάρξει ποτέ πραγματικά προετοιμασμένος για κάτι. Γιατί η ζωή είναι ρουλέτα. Ποτέ δεν ξέρεις που ακριβώς θα σταματήσει η μπίλια.
Σε όλα τα παιχνίδια παρόλα αυτά, ποντάρουμε στην τύχη και στην τακτική μας. Ωστόσο, δεν σημαίνει πως αυτά τα δύο συνυπάρχουν πάντα. Η ζωή είναι παιχνίδι κι εμείς είμαστε οι παίκτες. Σαν παίκτες λοιπόν οφείλουμε καθημερινά να ελπίζουμε! Να ελπίζουμε σε κάτι ιδανικό, σε κάτι που αγαπάμε, σε ένα όνειρο, σε κάτι καλύτερο! Ούτως ή άλλως δεν μπορούμε όπως είπαμε να προβλέψουμε το αύριο...
Αυτό πρέπει να κάνεις και εσύ, να ελπίζεις. Όση απαισιοδοξία κι αν γεμίζουν τον τελευταίο καιρό τα πνευμόνια σου, όση μιζέρια κι αν υπάρχει στην καρδιά σου, κι αν ακόμα το μυαλό σου σε γειώνει... να ελπίζεις! Δεν υπάρχουνε ιδανικές ζωές, δεν υπάρχουν ούτε ιδανικοί κόσμοι. Ζούμε ιστορικές μέρες και στιγμές και η μετωπική μας σύγκρουση κάθε φορά με τα νέα συμβάντα, μας προκαλεί πόνο που ορισμένες φορές δεν μπορούμε να τον χειριστούμε. Μπορούμε όμως να τον μετατρέπουμε σε μια καλύτερη σκέψη.
«Είναι δύσκολοι καιροί» λένε. Όντως είναι, όμως σε έναν κόσμο που μαυρίζει κάθε μέρα με απαισιοδοξία, οφείλουμε να δημιουργούμε χαραμάδες φωτός στο σκοτάδι. Οφείλουμε να πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο έστω και στο μέλλον, έστω κι αργοπορημένα. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία... το γνωρίζετε κι εσείς...