Έλληνας ο Ταξιδιώτης!
Εμείς οι Έλληνες, από αρχαιοτάτων χρόνων έχουμε μια κλίση προς τα ταξίδια. Ένα πάθος, μια αγάπη και μια άσβεστη επιθυμία να ταξιδεύουμε συνεχώς, ποτέ να μη στεριώνουμε σε λιμάνι.
Είναι βασικά μια συνήθεια, ένα χόμπυ – και σε ένα μικρό ποσοστό, ένα βίτσιο – που ξεκίνησε από όλους αυτούς τους ήρωες με τους οποίους μεγαλώσαμε. Ο Ηρακλής, ο Θησέας, οι Αργοναύτες, οι Αχαιοί, ο Οδυσσέας (!) και τόσοι πολλοί άλλοι, οι οποίοι έχουν συνδεθεί άρρηκτα στο μυαλό μας με περιπέτειες, περιπλανήσεις, μετακινήσεις από τόπο σε τόπο εντός κι εκτός (εκάστοτε) συνόρων.
Στα χνάρια των μεγάλων αυτών, παγκοσμίου φήμης προσωπικοτήτων, βαδίζουν και οι σύγχρονοι Έλληνες, χαρακτηριζόμενοι πάντα από τον ίδιο άσβεστο πόθο για ταξίδια. Ή τουλάχιστον, αυτό το μήνυμα πρέπει να περνάμε στο Ελληνικό Κράτος. Ότι δηλαδή πετάμε ακόμη και σήμερα τη σκούφια μας για μετακίνηση, δε δίνουμε δεκάρα για την πόλη στην οποία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι, σε όποια ηλικία κι αν βρισκόμαστε, να τα βροντήξουμε όλα κάτω και να συνεχίσουμε τις ζωές μας σε μια νέα πόλη.
Ευτυχώς για μας, το Κράτος ικανοποιεί τη δίψα μας για ταξίδι με την πρώτη ευκαιρία που αυτό είναι εφικτό. Εφικτό εννοώντας νόμιμο. Μόλις ενηλικιωθεί, λοιπόν, ο σύγχρονος Έλληνας, έχει τη δυνατότητα να ξεκινήσει την περιπλάνησή του σε τόπους μαγικούς κι εξωτικούς. Με αφορμή τις σπουδές. Φυσικά, η επιλογή του προορισμού είναι αποκλειστικά στα χέρια του. Σχεδόν όλες οι πόλεις της Ελλάδας που σέβονται τον εαυτό τους έχουν μια κάποια σχολή, Ανώτατη, Ημιανώτατη, Δημόσια ή Ιδιωτική, ώστε να έρθει σε επαφή ο 18χρονος με τον πρώτο γι’ αυτόν ξένο τόπο, ενώ του δίνεται η ευκαιρία να δικαιολογήσει απόλυτα (βάζοντας τη λεζάντα «Σπουδές») αυτήν του την μετακόμιση.
Έτσι λοιπόν ξεκινάει, στα 18 χρόνια ζωής, ο πρώτος επαναπατρισμός – σε περίπτωση φυσικά που ο νέος δεν πνίξει την ταξιδιάρικη φύση του, μένοντας στο σπίτι του προς μεγάλη απογοήτευση του ιδίου αλλά και των γονέων του. Σε αυτό το σημείο, βέβαια, πρέπει να αναφέρουμε και τους εξαιρετικά τυχερούς αυτής της κατηγορίας, οι οποίοι έχουν τη χαρά, όχι μόνο να φύγουν από την πόλη τους, αλλά κι από τη χώρα τους, για να σπουδάσουν εκτός των ελληνικών συνόρων.
Μεγάλη εμπειρία αυτό το πρώτο ταξίδι, το οποίο μάλιστα έχει συνήθως διάρκεια από δυο – τρία, μέχρι και διψήφιο αριθμό χρόνων. Ο νέος γνωρίζει καινούρια άτομα, δημιουργεί δεσμούς φιλικούς κι ερωτικούς, μαθαίνει να ζει μόνος του, μακριά από τους συγγενείς του, γενικά πειραματίζεται με διάφορα πράγματα και καταστάσεις και αρχίζει σιγά σιγά να σχηματίζει χαρακτήρα και να αποκτά το δικό του τρόπο ζωής.
Και εκείνη την κρίσιμη στιγμή, όπου ο νέος – μορφωμένος πια – έχει συνηθίσει τη νέα του ζωή, όλα τελειώνουν, με τον ίδιο ξαφνικό τρόπο με τον οποίο άρχισαν. Ορκωμοσίες, ανθοδέσμες, αγκαλιές, φιλιά, δάκρια και το κυριότερο: μετακομίσεις. Βάζει λοιπόν ο καθένας το πτυχίο του στον έναν ώμο και όλη του την προίκα στον άλλο και ξαναγυρνάει στην πόλη του, που δεν του είχε λείψει καθόλου. Οι γονείς κλασικά στραβομουτσουνιάζουν, που μετά από την πολυετή απουσία, πρέπει να τρώνε πάλι καθημερινά στη μάπα το βλαστάρι τους, αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή στην Ελλάδα, πρέπει να το υποστούν κι αυτό.
Πριν όμως γίνει κι αυτή η νέα κατάσταση συνήθεια, εμφανίζεται ξανά το Ελληνικό Κράτος, μεριμνώντας για μια ακόμη φορά και προσφέροντας στο νέο καινούριες ευκαιρίες για ταξίδια. Η αφορμή αυτή τη φορά; Η αναζήτηση εργασίας. Γιατί, βεβαίως βεβαίως, ποιος ποτέ ευδοκίμησε, ως εργαζόμενος στην ίδια γειτονιά που μένει; Κανείς, ποτέ. Σε αυτό λοιπόν το σημείο, προσφέρονται πολλές – και πάλι – εναλλακτικές λύσεις στον Έλληνα: μπορεί να βρει πανεύκολα δουλειά στην άλλη άκρη της περιφέρειάς του και να κάνει καθημερινά, μικρά, γουστόζικα ταξιδάκια, για να βγάλει τα προς το ζειν. Ή ακόμη καλύτερα, μπορεί να βρει δουλειά σε τελείως διαφορετική πόλη και να ξαναπάρει την προίκα του – αυτή τη φορά από τον άλλο ώμο, γιατί ο πρώτος ακόμα πονάει από την προηγούμενη μετακόμιση – και να μεταφερθεί αλλού. Με την ίδια λογική, μπορεί να κάνει ένα μεταπτυχιακό σε άλλη πόλη – εντός ή εκτός συνόρων πάντα.
Θα φτιάξει πάλι καινούριες παρέες, σχέσεις, σπιτικό, μέχρι να αρχίσει να συνηθίζει, όπου και κάτι θα γίνει για να πραγματοποιηθεί το επόμενο ταξίδι του. Η αφορμή που είναι πολύ της μόδας σε αυτό το σημείο είναι η απόλυση, η οποία θα τον αναγκάσει να ξενοικιάσει, να πουλήσει ό,τι έχει και δεν έχει (αν τα πράγματα είναι αρκετά σοβαρά) και να επιστρέψει για μια ακόμα φορά στους γέρους – και κουρασμένους πιο πολύ από ποτέ με τα πηγαινέλα αυτά – γονείς του.
Οι άντρες της χώρας μας έχουν ένα bonus ταξιδιωτικό, που δεν μπορούν να το χαρούν οι γυναίκες, προς μεγάλη τους δυσαρέσκεια: τον μεγάλο και τρανό Ελληνικό Στρατό. Τα τελευταία χρόνια δυνάμεις του σκότους και του χάους είχαν κάνει τα αδύνατα δυνατά να στερήσουν αυτή τη χαρά από τα παλικάρια μας, περιορίζοντάς τους να ολοκληρώσουν τη θητεία τους κοντά στο σπίτι τους, όμως επήλθε πάλι η ισορροπία και πλέον μπορεί ο κάθε Έλληνας να γνωρίσει μέρη κυριολεκτικά στις άκρες της χώρες μας, όπου κατοικούν πλάσματα μυθικά και σπάνια.
Έλληνες μη φοβάστε. Ζείτε σε μια χώρα με συνεχείς εκπλήξεις, οπότε τα ταξίδια δε θα λείψουν από τη ζωή σας. Κι αν ποτέ δείτε ότι η Ελλάδα σας ξέχασε, μπορείτε πάντα να πάρετε την προίκα σας – δεν ξέρω αν σας έχει μείνει ώμος μη πονεμένος – και να συνεχίσετε τις περιπλανήσεις σας αλλού. Με την ευγενική χορηγία της πατρίδας σας, πάντα.