Welcome στο club των προδομένων.
Έκανες κι εσύ τη δική σου είσοδο στο club των προδομένων. Welcome, που λένε.
Σκληρό το κέρατο και δυσκολοχώνευτο. Αλλά κι εσύ φαγώθηκες να ανακαλύψεις την αλήθεια. Και είμαι σίγουρη ότι το έκανες γιατί δεν ήθελες να νομίζουν ότι τρως κουτόχορτο. Μια τέτοια αλήθεια, όμως, θέλει κότσια για να τη διαχειριστείς.
Τη στιγμή της αποκάλυψης λίγο σε ενδιαφέρει αν ήταν κέρατο της μιας βραδιάς ή αν ήταν παράλληλη σχέση. Δεν έχουν για σένα καμιά σημασία τα κίνητρα, η διάρκεια ή τα άλλοθι που θα πέσουν στο τραπέζι. Η προδοσία είναι προδοσία, τελεία και παύλα. Μια αλήθεια που ισχύει και για τους άντρες και για τις γυναίκες.
Εσύ, κορίτσι μου, από τη μια πονάς για το μαχαίρι που σου μπήξανε στα σωθικά κι από την άλλη θες να το χώσεις στα μάτια εκείνης της ξελογιάστρας. Για την οποία βάζεις το χέρι στη φωτιά ότι παρέσυρε τον καλό σου με ένα πρόστυχο κρεβάτι. Ή με πολλά. Τι σημασία έχει; Η γυναικεία ματαιοδοξία και η αξιοπρέπειά σου έχουν πέσει στα πατώματα, γιατί έχασες πόντους στο κορμί.
Θα σε συμβούλευα να το δεις λίγο πιο ρεαλιστικά. Ίσως αυτό το τρίτο πρόσωπο μυθοποίησε τον σύντροφό σου. Στα μάτια της ερωμένης του, είναι ο άντρας που πάει στα ραντεβού τους αρωματισμένος, καλοντυμένος και κιμπάρης στο πορτοφόλι του.
Ο άντρας που της λέει όμορφα λόγια αγάπης και που πιθανόν το παίζει το θύμα που ζει μια «κόλαση» στο σπίτι του με τη μέγαιρα δίπλα του, την οποία δεν εγκαταλείπει για το χατίρι των παιδιών. Αλλά έχεις κι εσύ ένα μερίδιο ευθύνης.
Αφέθηκες στο ρυθμό της καθημερινότητας. Σταμάτησες να φροντίζεις τη γυναίκα που κάποτε τον είχε παθιάσει. Κράτησες τον ρόλο της μητέρας, της εργαζόμενης, της συζύγου, αλλά ξέχασες αυτόν της ερωμένης. Ένας ρόλο που τον έχεις το ίδιο ανάγκη όπως κι εκείνος.
Εσύ πάλι, φίλε μου, κάπου στην πορεία έχασες τον βασικό σου ρόλο ως σύντροφος. Δε φτάνει να είσαι μόνο κουβαλητής. Δε φτάνει να συντηρείς απλά την κοινωνική εικόνα του οικογενειάρχη. Την αποκαλείς αχάριστη για όσα της προσφέρεις, αλλά η γυναίκα δε σκέφτεται ούτε νιώθει όπως εσύ. Θέλει να την έχεις ψηλά στα μάτια τα δικά σου και στα αυτιά των φίλων σου.
Να ακούς τις ανάγκες και τα παράπονά της. Να της μιλάς και να την κρατάς καμιά φορά τρυφερά. Να της κάνεις έρωτα και όχι να την ξεπετάς με σεξ της κακιάς ώρας, πριν της γυρίσεις την πλάτη για να ξεραθείς στον ύπνο.
Δυστυχώς για σένα, παλικάρι, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι πολύ εύκολο να διπλαρώσει κάποιος τη γυναικούλα σου. Γιατί η γυναίκα που νιώθει μόνη και παραμελημένη, αργά ή γρήγορα θα τα δώσει τα διαδικτυακά της σημάδια. Κι όλο και κάποιος θα βρεθεί διαθέσιμος να την παρηγορήσει και να την παραμυθιάσει. Βλέπεις, τα λόγια της οθόνης έχουν μια άλλη δυναμική. Είναι προμελετημένα, γιατί υπάρχει ο χρόνος να στηθούν έξυπνα και πειστικά.
Δεν έχω καμιά πρόθεση να ξύσω το μαχαίρι στην πληγή κανενός. Δεν παλεύεται η προδοσία, ό,τι και να λέμε. Σου κάθεται στο λαιμό για να την πετάξεις στα μούτρα του προδότη με την πρώτη ευκαιρία. Και ούτε είναι όλες οι ιστορίες ίδιες, γιατί εμπλέκονται σ’ αυτήν διαφορετικοί άνθρωποι. Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Το θέμα είναι να ακούσεις εγκαίρως το καμπανάκι που σε προειδοποιεί ότι η σχέση άρχισε να κάνει κοιλιά. Ένα καμπανάκι που οφείλεις να το πάρεις στα σοβαρά, πριν γίνει καμπάνα που την παίρνουν όλοι χαμπάρι.
Οι σχέσεις θέλουν προσπάθεια, θέλουν δουλειά. Και όσο πιο πολλά χρόνια είσαι με τον άλλον, τόσο αυτή η δουλειά γίνεται πιο αναγκαία, αλλά και πιο απαιτητική. Ίσως τα ζευγάρια που κρατάνε μια αμοιβαία σπίθα αναμμένη να βρίσκονται σε πιο προνομιακή θέση. Αλλά αν δεν υπάρχει αυτό το αμοιβαίο, είναι πιο εύκολο να οδηγηθεί η σχέση στη ρουτίνα, στην αδιαφορία και στον συμβιβασμό, μέχρι να βρεθεί το τρίτο πρόσωπο για να ταράξει τα νερά.
Και τότε θα είναι αργά. Γιατί η προδοσία έχει ακριβό το τίμημά της…