Τελικά υπάρχουν άνδρες που δε φοβούνται να ερωτευθούν;
Συχνά ακούμε ότι εμείς οι γυναίκες έχουμε ευνουχίσει τους άντρες, τους έχουμε πάρει το ρόλο, τους έχουμε μπερδέψει.
Αυτό από μόνο του ρίχνει όλη την ευθύνη στους άλλους, στις γυναίκες, στην οικογένεια, στην άτιμη την κοινωνία.
Κι όμως, είναι γεγονός ότι νεότερες συμπεριφορές έχουν αντικαταστήσει το παλιό «μου ανοίγει την πόρτα» ή « μου κρατάει το παλτό». Τώρα περιμένεις και ξέρεις ότι δε θα σε πάρει τηλέφωνο την επόμενη μέρα, δε θα σου στείλει μήνυμα για καλημέρα, δε θα σε γυρίσει σπίτι. Θα σε κοιτάξει με γνήσια απορία εάν διανοηθείς να επισημάνεις το αφύσικο των παραπάνω μάλιστα.
Όχι όμως γιατί έχει μπερδέψει το ρόλο του. Καθόλου. Γιατί έχει επινοήσει έναν εντελώς νέο ρόλο, που ίσως τον βολεύει λιγάκι περισσότερο. Έχει κρατήσει τα καλά και έχει πετάξει τα δυσάρεστα. Μόνο που αυτά τα «δυσάρεστα», εκείνα που θα τον ξεβόλευαν λίγο, που θα τον έβγαζαν μες το κρύο να γυρίσει μια γυναίκα σπίτι της, ή θα τον έβαζαν να κάνει ένα τηλεφώνημα παραπάνω, που θα έδειχνε ευγένεια και ενδιαφέρον είναι για τον σύγχρονο άντρα δείγμα αδυναμίας και μπελάς.
Θέλει με μανία να ξεκαθαρίσει από την αρχή τα όριά του, το μέχρι εδώ του, το μη παίρνεις θάρρος κοπελιά. Και πόσο λυπηρό να μην καταλαβαίνει ότι τα όρια που ο ίδιος θέτει τον καθιστούν πλέον τόσο λίγο, τόσο μικρό, ουσιαστικά τον βγάζουν εντελώς από τον αντρικό του ρόλο.
Και όλα αυτά στην αρχή, στο dating ακόμη. Γιατί στην πορεία μιας σχέσης βγαίνουν τα άλλα, τα πιο σοβαρά. Ξετυλίγονται οι προεκτάσεις των ορίων που θέτει. Εμφανίζεται ο άντρας που όπως δε διεκδίκησε στην αρχή μια γυναίκα, απλά δε θα το κάνει ποτέ. Δε θα την επιθυμήσει παρά μόνο αν δε μιλά διαφορετικά από εκείνον. Δε θα τη φροντίσει, παρά θα περιμένει από εκείνη. Και πόσο ανάγκη έχουμε εμείς οι γυναίκες τη φροντίδα… Όχι την οικονομική φυσικά.
Κάθε άλλο.
Αυτό οι γυναίκες της γενιάς μας το έχουμε λύσει, το έχουμε πάρει πάνω μας με καμάρι και μπράβο μας. Τη φροντίδα την άλλη, την αληθινή λέω. Το «σήμερα θα σε βγάλω στον ήλιο γιατί το έχεις ανάγκη», που έλεγε η μακαρίτισσα η Κάραλη. Σπίτια, παιδιά, ευθύνες, δουλειές, όλα παρατημένα πάνω σε σούπερ γυναίκες που παρουσιάζονται ως «γκρινιάρες» και άντρες βολεμένοι – πόσο αδύναμοι όμως συνάμα. Το εντυπωσιακό είναι ότι πάντα συναντώ γύρω μου γυναίκες έτοιμες να αφοσιωθούν σε έναν άντρα. Να τον βάλουν πιο πάνω από εκείνες, να τον σαγηνέψουν, αλλά και να τον φροντίσουν.
Δεχόμενες πλέον τη νέα τάξη πραγμάτων, ότι δηλαδή πολύ λίγα θα λάβουν πίσω από τον «σύντροφό» τους. Θα καταλήξουν γρήγορα στην τρομερή «γκρίνια» και θα νιώθουν και ενοχές για αυτό. Και ούτε καν στο κέρατο δε θα στραφούν, γιατί ξέρουν καλά ότι κι ο διπλανός άντρας όμοιος είναι.
Δε θα τις κυνηγήσει, δε θα τις μαγέψει. Γιατί αυτή τη μαγεία θα ψάχνει πάντα μια γυναίκα, έναν πρίγκιπα, κι ας είναι και μονάρχης στην ουσία του… Δικαιολογίες ένα σωρό. Ελληνίδες μάνες πάντα στο στόχαστρο, ελληνική κοινωνία, κτλ κτλ. Οι άντρες που είναι σε όλο αυτό;
Γιατί το αποδέχονται και δεν αντιδρούν;
Γιατί επιλέγουν να μικραίνουν τον εαυτό τους, να τον καθιστούν πλέον μη ερωτεύσιμο; Γιατί μη ερωτεύσιμοι είναι αυτοί οι άντρες. Οι γυναίκες τελικά δεν ερωτεύονται τους ίδιους, αλλά την ιδέα που προβάλλουν πάνω τους. Μόνες τους ζούνε το όνειρό τους, αυτοί απλά στην πορεία τις σκάνε τη σαπουνόφουσκα με τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις. Οι γυναίκες το αποδέχονται αυτό με δυο τρόπους.
Ή συνεχίζουν να αναπαράγουν το παραμύθι μες το μυαλό τους, κι όσο πάει, ή απομυθοποιούν τον άντρα επιτόπου και τον ρίχνουν κάτω από εκείνες. Λυπηρά και τα δυο, αλλά το δεύτερο ιδιαίτερα τραγικό. Μια γυναίκα ερωτευμένη που βλέπει τον πόθο της να κατρακυλά λίγο λίγο πιο κάτω από εκείνη…
Άντρες έξυπνοι, πνευματώδεις, με χιούμορ, ευγενικοί, χαλαροί και άνετοι με τον εαυτό τους πρώτα από όλα. Όχι παντογνώστες, κανείς δε ψάχνει αυτό, αλλά μια άνεση και ένα θάρρος που να υποδηλώνει ότι «θα το βρούμε μαζί και όπου πάει». Σπάνιο; Άντρες αδύναμοι, βολεμένοι, αγενείς στην ουσία της συμπεριφοράς τους, άνανδροι τελικά… Άντρες που φοβούνται να ερωτευτούν, να χαθούν μέσα στον άλλο. Εξαιρέσεις; Θέλω να φωνάξω ότι ναι, υπάρχουν, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη.
Τις έχω δει σε φίλους, τις έχω διακρίνει αραιά και που σε σπάνια ζευγάρια ευτυχισμένα, αλλά σίγουρη δεν είμαι. Υπάρχουν άραγε; Κι αν υπάρχουν πάλι εξαιρέσεις είναι.
Και οι εξαιρέσεις, όπως όλοι ξέρουμε, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα…