Ξέχασέ με και μη με ψάχνεις. Εσύ εκεί κι εγώ εδώ.
Γύρευες πάντα αλλού τα λιμάνια σου.
Τι κι αν “δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ;”
“Εγώ σ’ αγάπησα εδώ”, με τα μάτια σου τα μελαγχολικά.
Με τις στιγμές αδυναμίας σου, με τις νύχτες τις μοναχικές. Εδώ εγώ παρέα με τον εγωισμό σου. Να γκρεμίζω του τοίχους σου και να σε βλέπω με μιας να τους ξαναχτίζεις.
Να μαζεύω τα κομμάτια σου και να σε σηκώνω πάλι. Να χάνω από την ψυχή μου για να δίνω σε σένα. Εσύ εκεί κι εγώ εδώ. Δε βρεθήκαμε ποτέ μήτε στη μέση του δρόμου.
Εγώ εδώ να τρώω στα μούτρα μου την αδιαφορία σου.
Εγώ εδώ να θέλω να παίρνω την πίκρα σου.
Να την παίρνω και να την κάνω δικιά μου.
“Έφτανε να χαμογελάς”, για να φωτίζει ο κόσμος μου όλος.
Πρώτη σκέψη μου και μοναδικός μου φόβος να μη νιώσεις πόνο. “Εγώ δε μίλησα για θαύματα”, μονάχα λίγη αγάπη ζήτησα. Σε αγαπούσα τόσο που ότι σε πλήγωνε, σκότωνε κάτι μέσα μου. Σε αγαπούσα τόσο που δεν περίμενα ποτέ μια φυγή.
Ώσπου, ήρθες να μου δείξεις πόσο εύκολα ξεχνούν οι άνθρωποι.
Έμεινα εγώ εδώ να σε αγαπώ κι εσύ “σε καινούριο ουρανό”, να ταξιδεύεις. Πηγαίνεις να βρεις εκείνο που σου έλειπε. Κάτι που δεν ήξερα να δώσω και πας να το κλέψεις αλλού. Όχι, τα λόγια μου δεν κρύβουν θυμό. Παράπονο μόνο. Οι αναμνήσεις θα περνάνε μπροστά μου κάθε βράδυ, κι εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι να σταματήσουν.
Ας μείνω έτσι. Από μακριά να σε αγαπώ.
Σου ζητώ μονάχα μια χάρη.
Ξέχασέ με και μη με ψάχνεις. Εσύ εκεί κι εγώ εδώ.