Είναι πια κάθε μου κύτταρο γεμάτο σ’ αγαπώ.
Της Χριστίνας Ζαμπούνη.
Κοίτα με, αφήνομαι…δεν έχω αντιστάσεις πια.
Είμαι δική σου! Σώμα και ψυχή!
Δε με νοιάζει τίποτα!
Εγωιστικά, Θέλω μόνο ν’ αφουγκραστείς την τρικυμία του έρωτά μου …
Να βουτήξεις στα άδυτά του και να κολυμπάς με μια ανάσα ώσπου να κατακτήσεις κάθε στεριά και ξέρα…
Να κολυμπάς μέσα μου ώσπου ο έρωτάς μας να μεταλλαχτεί στη πιο μεγάλη Αγάπη!
Σ’ αυτή που θ’ αντέχει τα πάντα! Πάντα! Και για πάντα!
Να μ’ αγαπάς! Αυτό θέλω, μόνο! Τώρα και για πάντα!
Αν μπορείς…
Ψέματα… Είναι στιγμές που δε με νοιάζει το αύριο!
Άλλωστε ποιός μπορεί να εγγυηθεί για την επόμενη στιγμή;
Το «τώρα» θέλω! Και το θέλω μαζί σου…
Με σένα που μου ξύπνησες αυτόν τον έρωτα!
Τη δίψα για εκπλήρωσή του, τον πόθο της ολοκλήρωσής μου μέσα απ’ αυτόν….
Μαζί σου νιώθω μια πληρότητα καθηλωτική.
Όλα μου τα σωθικά σου ανήκουν αδιαπραγμάτευτα.
Κάθε μου κύτταρο είναι πια γεμάτο “σ’ αγαπώ”…Γεμάτο από σένα!
Σώπα κι άκου!
Άκου πόσο αλλιώτικα χτυπάει η καρδιά μου όταν βρίσκεται κοντά σου.
Σςς… Δε χρειάζονται λόγια μεγάλα κι υποσχέσεις.
Μόνο να μ’ αγαπάς… όπως σ’ αγαπώ!
Αθεράπευτα πολύ! Χωρίς όρια και φραγμούς.
Μη μιλάς, φίλα με! Για τώρα και για πάντα!
Μπορείς!
Δε φοβάμαι! Τολμώ να αφεθώ… Θέλω να το ζήσω.
Θέλω να ζήσω τον έρωτα τον δικό μας!
Κι ας είναι ο πιο ΕΓΩιστής του κόσμου!
Αυτός, που δεν αντέχει να σε μοιράζεται.
Που διεκδικεί τη κάθε ανάσα σου. Και την έχει!
Που ζηλεύει και τα γκρεμίζει όλα και μετανιωμένος την επόμενη κιόλας στιγμή ικετεύει να τα ξαναχτίσει…
Που δεν ανέχεται τη μετριότητα σε καμιά στιγμή του.
Που ουρλιάζει με τις σιωπές του και σιωπά με τις κραυγές του…
Που απαιτεί. Που επαιτεί. Κι εν τέλει σε κερδίζει…
Που τολμά να τσαλακωθεί και να καταρρεύσει μπροστά σου..
Κι ύστερα να ορθώσει το ανάστημά του και να σε παρασύρει, ξανά και ξανά…
Που αμφιβάλλει και κόβει σαν λεπίδα.
Που σκοτώνει κι ανασταίνει την επόμενη στιγμή.
Που δεν έχει λογική.
Που λαθεύει και λυτρώνει με τις συγνώμες του.
Που μεθά και ξεπερνά κάθε όριο.
Που καταπίνει χιλιόμετρα για ένα “κόκκινο φιλί”. και δεν κάνει ένα μέτρο όταν θυμώνει.
Που γονατίζει και προσκυνά, μα αν πεισμώσει, αλίμονό σου…
Που εκπληρώνει κάθε κρυφή επιθυμία πριν καν τη σκεφτείς.
Που σε ολοκληρώνει μ’ ένα φιλί και σ’ αφήνει μισό στο κάθε λάθος.
Που σε δικάζει. Κι εν τέλει σε συγχωρεί.
Γιατί δεν αντέχει να σε χάσει.
Δε ζει χωρίς να σ’ έχει…
Χωρίς να κυριεύει τη κάθε σκέψη σου…
Χωρίς να κλέβει τον κάθε κρυφό σου πόθο.
Γιατί στο κάθε κύτταρό του μεταγγίστηκες Εσύ!
Γι’ αυτόν τον απόλυτο Έρωτα σου λέω…
Τον Αξεπέραστο! και Ανεπανάληπτο! Τον Ένα της Ζωής Μου!
Το δικό μας!
«27/2/1987»… Υπόσχομαι να σ’ αγαπώ μέχρι το τέλος! Μπορώ!
Αφιερωμένο…