Σ’αγάπησα παράφορα αλλά δε μ’ άφησες ποτέ να σου το πω.
Της Νικόλ Παπαδοπούλου.
Αυτήν την φορά δε θα γράψω για μένα.
Θα γράψω για κάποιον άλλο. Κάποιον που ήξερα έτσι απλά και του μιλούσα τυπικά. Και τον ονομάζω φίλο μου πλέον.
Και αυτό γιατί σε μια στιγμή ζήτησε την βοήθειά μου. Γιατί άραγε; Είναι πολύ απλό.
Έπεσε στην παγίδα του Έρωτα.
Και αγάπησε κάποια πολύ και βαθιά. Και εγώ μέσα από ένα τραγούδι, θα μπω για λίγο στην θέση του και θα μιλήσω για την αδιέξοδη αγάπη του.
Ξέρω ελάχιστα την ιστορία του. Αλλά μου αρκεί για να δημιουργήσω την δική μου…
« Δεν κατάφερα έτσι απλά να συνεχίσω δεν κατάφερα, να σε αντιμετωπίσω αδιάφορα, σε αγάπησα ο τρελός τόσο παράφορα, αλλά δε με άφησες ποτέ να σου τω πω. Τι να σου πλέον; Δεν υπάρχουν λόγια. Νιώθω έρημος και αιχμάλωτος στα δίχτυα μια ανέφικτης ευτυχίας. Δεν είσαι δίπλα μου. Δεν με θέλεις. Σου στέλνω μηνύματα και εσύ ούτε καν τα βλέπεις. Αδιαφορείς ζωή μου. Με αντιμετωπίζεις με σκληρότητα και αδιαφορία. Δε με θες δικό σου. Ζητάς απλά μια τυπική επαφή. Φίλο σου λες.
Εγώ όμως, δε νιώθω έτσι.
Διότι, σε αγαπάω, μα το Θεό. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς εσένα. Θέλω να ξυπνάω και να σε βλέπω διαρκώς. Ζητάω πολλά και το ξέρω. Είσαι το πιο όμορφο, ευγενικό και πανέξυπνο πλάσμα που έχω γνωρίσει. Δώσε μου μια ευκαιρία. Μέχρι και γράμμα σου έστειλα για να σου εκφράσω τον ανομολόγητο και παθιασμένο Έρωτά μου. Και εσύ τι κάνεις; Με απαξιώνεις και με διώχνεις από κοντά σου.
Αμφιβάλλω αν όλα αυτά που λέω σε αγγίζουν. Και δεν το λέω από αχαριστία και εκδίκηση. Καμία σχέση. Απλά και μόνο για δεις πως οι άνθρωποι δύσκολα ξεφεύγουν από το χαρακτήρα τους. Θα μου πεις αλλάζουν διαρκώς. Ναι συμφωνώ απόλυτα. Αλλά η έξις αυτή του ηθικού χαρακτήρα πάντα θα σε κυνηγάει από πίσω. Και σε θυμάμαι διαρκώς. Ξυπνάω και αναπνέω για ένα μόνο σου βλέμμα, για μια σου κουβέντα. Κάπου άκουσα πως η αξία σου αναγνωρίζεται από κάποιον έστω και την τελευταία στιγμή. Ακόμα κι αν όλος ο κόσμος είναι εναντίον σου. Αν είναι αλήθεια αυτό, γιατί δεν μπορώ να το αναγνωρίσω;
Μήπως η πλάνη στην οποία βρίσκομαι είναι ανανδρία και όχι τύφλωση;
Σε αγαπάω και αυτό βγαίνει από την ψυχή μου…
Και η ώρα απόψε, δεν περνά.
Παντοτινά δικός σου.»
Αν διαβάσεις αυτό το άρθρο μου, ελπίζω να έχω πέσει μέσα σε αυτά που παρουσιάζω. Μια συμβουλή θα σου δώσω και αν δεν την θες, να την παραβλέψεις.
Για να βρεις το άλλο σου μισό, ψάξε να βρεις πρώτα τον αληθινό σου εαυτό. Και δεν μιλάω για αυτόν τον επιφανειακό που όλοι παρουσιάζουμε και νομίζουμε ότι έχουμε. Ζήτα να βρεις τον άλλο βαδίζοντας στο μονοπάτι της αυτογνωσίας.
Και μόνο με έναν τρόπο θα το πετύχεις. Βρες την αληθινή αγάπη στην κρηπίδα του εαυτού σου. Διότι, εκεί υπάρχει. Στο φως της ψυχής. Μην επιμένεις με ατέρμονες προσπάθειες σε τελειωμένες καταστάσεις.
Δε φταις ούτε εσύ αλλά ούτε και αυτή. Απλά δεν είναι γραφτό να είστε μαζί.
Να επιδιώκεις την ουσία των πραγμάτων.
Έτσι, ελπίζω να βρεις αυτό που πραγματικά αξίζεις.
Δε θα μείνεις μόνος…
Μη φοβάσαι…