Πούλα με ακόμη μια φορά, δε με πειράζει…
Ξημέρωμα με βρίσκει να σε σκέφτομαι, τίποτα δεν άλλαξε.
Παρελθόν που ζω μέσα του, και μέλλον προκαθορισμένο.
Αυτή είμαι, ή μάλλον αυτή έγινα, μετά απο σένα.
Όλα στη ζωή μου έγιναν μετά απο σένα.
Αναρωτιέμαι τι έκανα πριν..ποια ήμουν.
Παιχνίδι του μυαλού λοιπόν απόψε.. έτσι για να περάσει η νύχτα.
Ποια ήμουν πριν μ’ αγαπήσεις και τι έγινα μετά που με πούλησες.
Τότε που σταμάτησα να ονειρεύομαι…
Τότε που έπαψα να λέω καληνύχτα. Αγωνιούσα για την φωνή σου, σε ποιο κομμάτι της νύχτας θα έρθει να με χτυπήσει.
Τι δικαιολογία θα βρει αυτή τη φορά;
Μέχρι που σώθηκαν… όλες οι απαντήσεις δόθηκαν, και το τέλος ήρθε.
Για σένα, αλλά όχι για μένα. Εγω περιμένω ακόμα τις καληνύχτες σου, να μου πεις ιστορίες να πιστέψω.
Πως τάχα λέει δεν με πούλησες.. και αν το έκανες, ίσως και να μην με νοιάζει. Πως με σκέφτεσαι, πως η μόνη σου καλή ανάμνηση είναι όσα ζήσαμε. Και εγω λέει να σου τραγουδώ, χωρίς να σε κοιτώ.
Εμείς θα είμαστε εκεί, σε όσα ζήσαμε, αιώνιοι εραστές στο κύκλο των αναμνήσεων. Εκεί θα με βρεις.. στα ξεχασμένα μας.
Στα πουλημένα όνειρα.
“Πούλα με ακόμα μια φορά, δεν με πειράζει.
Δε με πειράζει που θα μείνω μοναχός.
Δε με πειράζει που τα μάτια σου σ’ αυτόν τα θυσιάζεις.
Γιατί απόψε το κορμί σου θα ‘ναι αλλού.
Θα ‘ναι σε κάτι ξεχασμένα καλοκαίρια.
Θα ‘ναι στις νύχτες της ατέλειωτης σιωπής.
Θα ‘ναι στα φιλμ της χαράς και της μιζέριας.
Θα ‘ναι σε όλα που περάσαμε μαζί.
Πούλα με λοιπόν στο ξαναλέω.
Πούλα με για λίγη σιγουριά.
Πούλα με πολύ φτηνά δεν ξέρω, ίσως αύριο να ‘ναι αργά.
Κι αν σε βλέπω αδιάφορα ξερά, δεν με πειράζει.
Δε με πειράζει κι αν τα χείλη σου γελούν.
Μια καληνύχτα κι αν μου πεις δεν με πειράζει.
Γιατί απόψε το κορμί σου θα ‘ναι αλλού”.