Πώς να γλιτώσει, μάτια μου, ο ένας απ’τον άλλο;
Πόσα βράδια, εγώ, παρέα με τον εαυτό μου δεν έκανα τον απολογισμό της ζωής μου;
Αμέτρητα, μπορώ να πω. Και πάντα, μα πάντα εσύ ήσουν εκεί! Ερχόσουν, σαν σκιά, και στοίχειωνες τη ζωή μου, το μυαλό μου, τις σκέψεις μου, αλλά πάνω απ’ όλα την καρδιά μου.
Πλημμυρισμένη με συναισθήματα αγάπης και θυμού για σένα. Θυμού, που εγκατέλειψες τόσο εύκολα, που παρέδωσες τα όπλα τόσο γρήγορα, χωρίς να προσπαθήσεις πραγματικά, για να μπορέσει να πετύχει αυτό που είχαμε ξεκινήσει μαζί να δημιουργούμε· μια ευτυχισμένη ζωή με χαμόγελα γεμάτη και μικρές στιγμές πλημμυρισμένες με φως.
Θυμάμαι, πόσο ξαφνικά εμφανίστηκες στη ζωή μου· μπήκες από το πουθενά μέσα της και έφερες τα πάνω κάτω. Πίστεψα, μόλις σε είδα, πως είσαι εσύ για μένα κι εγώ για σένα. Πως η αγκαλιά σου, τα χάδια σου, τα φιλιά σου φτιάχτηκαν για μένα και τα δικά μου για σένα.
Ένιωθα πως κλείδωνα μέσα στην αγκαλιά σου. Με έκανες να ξεχνάω τα πάντα, να γελάω σαν μικρό παιδί, να ονειρεύομαι ξανά. Ήξερα, πως θα εμφανιζόσουν στη ζωή μου, το ένιωθα· σαν από πάντα να σε περίμενα να μπεις μέσα της και να την αλλάξεις.
Τότε που άπλωσες τα χέρια σου να με αγκαλιάσεις για πρώτη φορά, ένιωσα τόσο οικεία την επαφή, σα να σε ήξερα χρόνια. Γιατί, όπως λέει, και ο αγαπημένος Τάσος Λειβαδίτης « Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά – θυμάσαι; μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου…».
Ναι! Τώρα θυμάμαι! Είχες ζήσει μέσα στα όνειρά μου, προτού εμφανιστείς στην πραγματικότητα και μου πεις “ Εγώ είμαι εδώ για σένα, και θα είμαι ό,τι και να γίνει ”. Σε είχα πλάσει μέσα στο μυαλό μου, με τη φαντασία μου, κι εσύ κατάφερες και πήρες σάρκα και οστά και εμφανίστηκες, έτσι ξαφνικά, μπροστά μου!
Σε αγάπησα ολόκληρο, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά σου και πίστευα και πιστεύω πως είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο!
Αγάπησα τις καλές και τις κακές μας στιγμές, τους καυγάδες μας, τα θυμωμένα μάτια μας που πέταγαν φωτιές, την ζεστή καρδιά μας, που πέταγε φλόγες αγάπης και πάθους, τα μπλεγμένα μας δάχτυλα και τα σφιχτά ενωμένα χέρια μας, που έλεγαν, με τον τρόπο τους, πως δεν θα χωρίσουν ποτέ, τις γλυκές και αστείες μας στιγμές, γεμάτες τρέλα και ζωή, τις αδυναμίες και τα λάθη μας, τα όνειρα και τις σκέψεις για ένα κοινό μέλλον.
Και τώρα σου λέω με απόλυτη βεβαιότητα, πως για κάποιο λόγο η ζωή ήθελε να συναντηθούμε εμείς οι δυό· έπρεπε να σε γνωρίσω και να με γνωρίσεις· έπρεπε να μπεις μέσα στη ζωή μου κι εγώ στη δική σου, γιατί είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, γιατί τόσα χρόνια ψάχναμε ο ένας τον άλλο, και τώρα που βρεθήκαμε δεν γίνεται να χωριστούμε, γιατί η ζωή μας θέλει μαζί.
Γι’ αυτό μας έβαλε να περάσουμε ό,τι περάσαμε, για να μας δείξει ότι εμείς οι δύο είναι γραφτό να είμαστε μαζί· δυο άνθρωποι, όμοιοι και συνάμα διαφορετικοί, που ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, με συναισθήματα βαθιά και ειλικρινή, με σχέδια για ένα μέλλον μαζί.
Γιατί, δε γίνεται “ να γλιτώσει μάτια μου ο ένας απ’ τον άλλο, δεν γίνεται να αλλάξουμε ουρανό, τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια, που ξενυχτάνε με τον ίδιο στεναγμό ”.