Ο έρωτας τελειώνει εκεί που ξεκινούν οι προσωπικές φιλοδοξίες.
Του Χρήστου Μίαρη.
Σε μια τυχαία στιγμή και ενώ ο δρόμος προς το parking έμοιαζε μακρύς, ανακάλυψα άθελά μου ότι προσπαθούσα με τυχαίους συνειρμούς, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, να διαχωρίσω ποιες είναι οι θεμελιώδεις αυτές διαφορές που διαφοροποιούν τα θέλω σε μια σχέση ανθρώπων.
Πάντα στο μυαλό μου κυριαρχούσε το απλό. Πίστευα και πιστεύω ότι οι λύσεις είναι πάντα οι προφανείς.
Οι εύκολες. Οι απλές.
Άλλα όπως και στα τηλεπαιχνίδια οι εύκολες ερωτήσεις είτε μπορεί να είναι παγίδα, είτε η απάντηση τους είναι τόσο εύκολη που αρνείσαι να πιστέψεις ότι την ξέρεις.
Έτσι λοιπόν πιστεύω ότι δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα (και συνάμα πιο όμορφο) από το να σου αρέσει ένας άνθρωπος και να θέλεις να τον γνωρίσεις. Όλο αυτό μπορεί να συμβεί πολύ απλά λέγοντας του … «ξέρεις θέλω να μάθω περισσότερα για σένα. Έλα να μου δείξεις τις γωνιές εκείνες της αντίληψής σου που μπορούν να ανατρέψουν και να κάνουν άνω κάτω τη δική μου». Δεν το γνωρίζω από πριν. Θα αισθανθώ την αύρα και θα την εμπιστευτώ (ακόμα και εάν αυτή είναι κοντά στους μηδέν Κελσίου)
Η άλλη πλευρά συνήθως επενδύει σε κουτάκια που η κάθε πρόταση ξεκινάει και με ένα «πρέπει». Με επιμέλεια έχει χτίσει μια λίστα στην προσπάθεια να επιμερίσει όσο μπορεί το κακό και να ενδυναμώσει το καλό που μπορεί να συμβεί. Είναι είτε ένας τρόπος άμυνας σε κάτι άγνωστο, είτε ένας τρόπος επίθεσης στις ελάχιστες απαιτήσεις που μπορεί να διεκδικήσει για μια ομαλή συνέχεια στο μέλλον.
Πώς άραγε αυτές οι δυο διαφορετικές προσεγγίσεις μπορούν να ενωθούν κάτω από μια αγκαλιά, ένα φιλί και να κάνουν μαζί κάτι μεγάλο;
Oι σχέσεις όπως και η οικονομία έχουν τα εργαλεία να αυτορυθμίζουν τα ερεθίσματα που δέχονται και με κάποιον τρόπο να λειαίνουν έστω και προσωρινά τις όποιες διαφορές. Από το πρώτο «θέλω να είμαι μαζί σου», έως το «θέλω να κάνουμε ένα διάλειμμα από τη σχέση μας» η απόσταση μπορεί να είναι κοντά όσο μια μέρα και μακριά όσο μια μέρα και μια αιωνιότητα.
Ένας προσωρινός τρόπος για να ρυθμιστεί αυτή η διαφορά προσέγγισης είναι αυτό που πολλοί ονομάζουν … έρωτα. Κάποιος κάποτε με ρώτησε τι είναι έρωτας. Το πρώτο πράγμα που αυθόρμητα σκέφτηκα ήταν ότι «έρωτας είναι η κατάσταση αυτή όπου δυο άνθρωποι αλληλεπιδρούν μόνο με το ένστικτο, αδιαφορώντας για τον τρόπο, έχοντας σαν μοναδικό οδηγό την ανάγκη για μια ψυχική και σωματική ένωση μέσα από μια συνεχή εξέλιξη της ατομικότητάς τους». Όπως είναι φυσικό ο έρωτας τελειώνει την στιγμή που ξεκινάνε οι προσωπικές ιδιοτελείς φιλοδοξίες. Πώς να χωρέσει κάτι αφηρημένο που κάθε πρωί γεννιέται από την αρχή μέσα σε ένα ακόμα project της καθημερινότητάς μας;
Θα μπορούσε ο έρωτας να μην αποτελεί μια προσωρινή λύση στην προσπάθεια συγκερασμού αυτών των δυο προσεγγίσεων με τα διαφορετικά χαρακτηριστικά και θέλω;
Θα μπορούσε ο έρωτας να είναι τόσο καθαρός ώστε κάθε τι ατομικό να ολοκληρώνεται μέσα από την εξέλιξη του άλλου;
Κλείσε τα μάτια και απάντησέ μου …