Θάνος Ανεστόπουλος: Ζήστε κάθε μέρα με αλήθεια, έρωτα κι αγώνα.
Της Στεύης Τσούτση.
«Θέλω να το μοιραστώ μαζί σας…
Πάσχω από μεταστατικό Καρκίνο των Οστών. O οποίος στην διάγνωσή του είναι αρκετά επιθετικός. Βρίσκομαι σε θεραπεία εδώ και τρεις μήνες περίπου. Προσπαθώ ν ακούσω και να γνωρίσω το σώμα μου στην νέα αυτή κατάσταση. Ζω το στάδιο της αποδοχής αυτής της νέας καθημερινότητας που είναι γεμάτη από όμορφες και άσχημες διαπιστώσεις. Η μεγαλύτερη από αυτές μέχρι στιγμής υπήρξε η ανθρώπινη αδυναμία μα και η ανθρώπινη δύναμη. Άνθρωποι που ήσαν χρόνια δίπλα μου είτε φιλικά είτε ερωτικά αποφάσισαν να απομακρυνθούν από μένα δηλώνοντας μου πως δεν θα δίνονταν να’’ θυσιάσουν’’ την ζωή τους παραμένοντας στο πλάι μου.
Κι άλλοι άνθρωποι από το πουθενά που είχα χρόνια να έρθω σε επαφή μαζί τους έτρεξαν με ανιδιοτέλεια και με περιστοίχισαν με την αγάπη τους .Όπως και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να την προσφέρουν. Ευχαριστώ και τους μεν και τους δε, γιατί σε τέτοιες στιγμές δίνεται η ευκαιρία μέσα από τις ανθρώπινες συμπεριφορές και επιλογές να ξεχωρίζει ‘’η ήρα απ το στάρι’’. Είναι αυτό που λέμε ‘’στα δύσκολα σε θέλω, εκεί αναβλύζει η αγάπη, η αλήθεια, και η ανθρωπιά –στα εύκολα καλά περνάμε.
Είμαι σε μια δύσκολη μάχη, μα νιώθω δυνατός και μαχητής και ελπίζω να βγω νικητής από αυτήν. Θέλω να σας στείλω όλη την θετική μου ενέργεια. Ζήστε την κάθε σας μέρα με αλήθεια, έρωτα, αγώνα και δημιουργία. Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας. Γιατί συχνά στην καθημερινότητα μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα παραμερίζοντας και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή που μας δόθηκε.
Με αγάπη
Θάνος Ανεστόπουλος»
Έφυγε ο Θάνος Ανεστόπουλος.
Έφυγε χτυπημένος από έναν καρκίνο που δε θέλησε μήτε μια στιγμή να καλύψει. Ο ποιητής από τα Διάφανα Κρίνα, έκλεισε τα μάτια που και πήγε αλλου. Άφησε πίσω τα τραγούδια του να τον θυμίζουν. Μα πάνω από τις μελωδίες, άφησε ένα μάθημα ζωής. Λένε ότι τον νίκησε ο καρκίνος. Κάνουν όμως λάθος. Εκείνος νίκησε με τη στάση του το δράκο. Γιατί δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από το δάχτυλό του. Γιατί δεν αρνήθηκε την αλήθεια. Δεν αρνήθηκε τον πόνο. Αντίθετα, τον μετουσίωσε σε αγάπη. Αγάπη για τη ζωή, αγάπη για την κάθε απλή στιγμή που μπορεί να μην της δίνουμε τη σημασία που της αξίζει.
Ο Θάνος Ανεστόπουλος δεν ήταν απλά ένας ταλαντούχος άνθρωπος. Είχε ψυχή. Ψυχή βαθιά ακόμη και στον πόνο. Κι είναι κρίμα που έφυγε.
Μαζεύονται πολλοί εκεί πάνω, σκέφτομαι. Ο Παύλος, ο Νικόλας, ο Μάνος. Ροκάρει ο Παράδεισος.
Κι εμείς εδώ. Να μετράμε τα μικρά και να σκάμε για πάρτη τους. Μόνο που δεν πρέπει. Το είπε ο Θάνος σε εκείνο το μήνυμα που ανάρτησε για τους φίλους του. Τη μέρα εκείνη που παραδέχτηκε τον καρκίνο…που τον μοιράστηκε. Ζήστε τη ζωή είπε. Κι αυτό πρέπει να κάνουμε. Να τη ζούμε σα να μην υπάρχει αύριο. Γιατί μπορεί και να μην υπάρχει γαμώτο. Γι’αυτό ας κάνουμε τα κουμάντα μας.
Ας ζούμε. Να ζούμε.
Ας τα μεθύσουμε με φτηνό αλκοόλ κι ας τους τραγουδήσουμε στη μούρη. Φρόντισε ο Θάνος να έχουμε κάμποσα τραγούδια να τους πούμε. Κάμποσα τραγούδια να ροκάρουμε τον πόνο μας, να τον ξορκίσουμε, να τον αποδυναμώσουμε. Να γίνουμε νικητές. Όπως νικητής ήταν κι αυτός. Όπως νικητής είναι ο καθένας που παλεύει για τη ζωή του με νύχια και με δόντια. Παλεύει για τη συνέχισή της ένα κλάσμα του δευτερολέπτου παραπάνω από όσο μπορεί.
Κι άλλο ένα κι άλλο ένα. Γιατί έτσι πρέπει…
Αντίο ποιητή.
Αντίο ιππότη.
Αντίο Διάφανε μαχητή.