Η ζωή συνεχίζεται μα ένα κομμάτι μου πάντα θα σε περιμένει.
Της Ζωής Γούσιου.
Έμαθες για ακόμη μια φορά, πως πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να σηκώσεις το βάρος της θλίψης που σε κυριεύει.. Αναρωτιέσαι ποιο είναι το νόημα στο να μαζεύεις εμπειρίες, γνωρίζοντας καινούριους ανθρώπους και καινούργια μέρη, αν στο τέλος πονάει τόσο πολύ…Μα το τέλος θα το δείξει.
Τι συμβαίνει όμως όταν δε θέλεις να περιμένεις το τέλος; Όταν δεν θέλεις ο χρόνος να περάσει, να αφήσει το σημάδι του; Θέλεις μόνο να το ξαναζήσεις… να ξανανιώσεις αυτό το υπέροχο συναίσθημα.
Θες του έρωτα; Της μυρωδιάς της νέας πόλης; Των ανθρώπων σου, που κάτι χιλιόμετρα και τέσσερα αεροπλάνα φέρανε κοντά; Σκέφτεσαι πετώντας, πόσο περίεργος και δύσκολος ο κόσμος που οι ταμπέλες του είναι τα χιλιόμετρα. Γιατί οι καρδιές ενώνονται και χωρίς αυτά-(μα όχι τα σώματα)..
Και μετά θρηνείς τις χαμένες στιγμές.. Και τις χαμένες αγάπες και τις χαμένες καρδιές. Τις χαμένες ευκαιρίες που δεν σου δόθηκαν. Και κλαις, μα ποτέ δε θα έρθουν πίσω. Κρίμα για αυτούς που τις έχασαν, ψιθυρίζεις στον εαυτό σου. Κρίμα γι’ αυτούς που μπορούσαν να αγαπηθούν και επέλεξαν την απάθεια. Γιατί δεν έχασες εσύ κάποιον που θα διασχίζει χιλιόμετρα και αεροδρόμια γι’ σένα, μα αυτοί! Πολύ σοφές συμβουλές, να μην κατηγορείς τον εαυτό σου, μα και το πιο απαιτητικό..
Αρνείσαι την αγάπη των ματιών που γνώρισες και την θέρμη της αγκαλιάς που ένοιωσες.Αρνείσαι να πιστέψεις πόσα πήγανε χαμένα.. Για τα χέρια που κρατήθηκαν μα σπάσαν υποσχέσεις του αέρα. Για τις λίγες ώρες που σου χαρίσθηκαν να χαθείς μέσα σ’ αυτά και κατάλαβες πόση σημασία έχει το “μόνος”.
Κι οι καρδιές μας θα ξανασυναντηθούν. Απλά θέλει υπομονή και αγάπη. Κι ας επικρατεί τώρα το χάος.. Τα όμορφα πράγματα η ζωή τα ανταμείβει..
Και η ζωή συνεχίζεται, μα ένα κομμάτι μου πάντα θα σε περιμένει, ξανά. Εκεί, που θα μηδενίσουν τα χιλιόμετρα και οι δικαιολογίες.. Γιατί η αγάπη είναι τόσο εύκολη να την νοιώσεις μα συνάμα τόσο δύσκολο να τη βιώνεις και να την πράττεις.
Και τώρα μου το απέδειξες, και τώρα το ένοιωσα. Μα δεν πειράζει καρδιά μου.. Δεν μπορώ να σου θυμώσω. Το τίμημα του έρωτα: η απομυθοποίηση. Θα γίνει κι αυτό, θα έρθει η στιγμή που θα γίνεις παρελθόν, μόνο όμως όταν το επιλέξουμε κι οι δύο.
Τα λέμε, στις ανείπωτες κουβέντες μας, στα μισοδοσμένα φιλιά μας, στις αποπνικτικές αγκαλιές μας, στα ανεκπλήρωτα όνειρά μας.
Τα λέμε, σε άλλα μέρη, άλλες χώρες, σε μακρινά χιλιόμετρα. Στου νου μας τα στενά, και τις λίγες αναμνήσεις μας.
Τα λέμε, γενικότερα.
Ονειρέψου την αλήθεια μας, και τα λέμε.