Αν με χρειαστείς θα έρθω κοντά σου κι ας ξαναπληγωθώ.
Του Σπύρου Αυγερινού.
Τελικά δεν κατάλαβες τίποτα…
Έτσι όμως έπρεπε να γίνει, αυτή ήταν η αποστολή μου.
Ήσουν σκληρός άνθρωπος, το έβλεπα στα μάτια σου, στο χαμόγελό σου, μου το έλεγες και εσύ η ίδια.
Έτσι σε είχε κάνει η πορεία της ζωής σου.
Άντρες που σε ήθελαν μόνο για την εξωτερική σου εμφάνιση , που όταν έπαιρναν αυτό που ήθελαν σου έδειχναν το πιο σκληρό τους πρόσωπο, σε πουλούσαν σε μια νύχτα.
Έπρεπε όμως να σε πλησιάσω, να σε βοηθήσω στις μαζεμένες δυσκολίες που ήταν μπροστά σου.
Πως όμως;
Μα φυσικά αντιστρέφοντας τους ρόλους.
Σου είπα πως είσαι ο Άγγελός μου και σε θέλω δίπλα μου.
Έτσι μπήκα στη ζωή σου και φαινόταν ότι τα είχα καταφέρει…
Αυτό όμως που σίγουρα κατάφερα ήταν να σε αγαπήσω.
Πως, μη ρωτάς…… Ούτε και εγώ το κατάλαβα.
Σε βοήθησα λοιπόν.
Έπρεπε να βρω τρόπο να φύγω από τη ζωή σου, χωρίς να σε πληγώσω.
Και ας άνοιγα πληγές σε εμένα..
Άλλωστε με είχε προειδοποιήσει…. πρόσεχε μην ερωτευτείς την πληγωμένη της ματιά, την πληγωμένη της ψυχή.
Νομίζεις ότι εσύ με έδιωξες.
Καλύτερα έτσι……
Τώρα κάθομαι και σε προσεχω από μακριά.
Όταν σε βλέπω να χαμογελάς τα φτερά μου γίνονται κατάλευκα σαν το χιόνι που έχει καθίσει στα απάτητα βουνά.
Όταν σε βλέπω συννεφιασμένη τότε γινονται γκρίζα σαν αυτό που πέφτει στην μολυσμένη μεγαλούπολη..
Προσεύχομαι να μη με ξαναχρειαστείς.
Όμως είμαι εδώ κι περιμένω, αν θελήσεις την βοήθεια μου, θα ξαναπετάξω κοντά σου.
Κι ας ξαναπληγωθώ….
Άλλωστε εσύ είσαι η αποστολή μου.