Μόνο το «αμοιβαίο» μετρά με σιγουριά τους ανθρώπους δίπλα σου.

Της Γεωργίας Ανδριώτου.

Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολες κι απαιτητικές.

Ακόμα κι αν έχουμε ζήσει με τους άλλους όμορφες στιγμές γεμάτες ενθουσιασμό, όταν εκείνοι δεν ανταποκριθούν στις προσδοκίες μας, η απογοήτευση έρχεται και καπελώνει αυτές τις στιγμές. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας να βουτήξουμε μέσα στην ανθρώπινη επαφή, που στεκόμαστε στην επιφάνεια των συμπεριφορών και δινόμαστε με πάθος. Οι υπερεκτιμημένες προσδοκίες είναι αυτές που γεννοβολούν την απογοήτευση και το παράπονο.

Κάθε φορά που ενθουσιαζόμαστε με ένα καινούριο πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας, είτε είναι φίλος είτε είναι έρωτας, περιμένουμε μια ανταπόδοση από τη σχέση αυτή. Νομίζουμε πως βρήκαμε το άλλο μας μισό, νομίζουμε πως γνωρίσαμε μια αδελφή ψυχή, ώσπου έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για την ανατροπή των όποιων προσδοκιών μας.

Οι ανθρώπινες σχέσεις, όμως, δοκιμάζονται στον χρόνο. Οι ανθρώπινες σχέσεις αντέχουν με τις πράξεις. Αλλά και οι ανθρώπινες σχέσεις επιβιώνουν μόνο όταν τα συναισθήματα και οι ανάγκες είναι αμοιβαία.

Αυτή είναι η λέξη κλειδί που μετράει με σιγουριά τους ανθρώπους δίπλα μας. Το αμοιβαίο.

Αμοιβαίος σεβασμός, αμοιβαία ειλικρίνεια, αμοιβαία εμπιστοσύνη… που όλα πηγάζουν από μια κοινή εσωτερική ανάγκη των ανθρώπων να είναι μαζί και να μπορούν να εξωτερικεύσουν αυτά που ταλαιπωρούν τα μέσα τους. Χωρίς φόβο και ανασφάλεια.

Αυτόν τον πρώτο ενθουσιασμό δεν τον νιώθουμε με όλους τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Στην αρχή συνηθίζουμε να τους ζυγίζουμε μέσα μας. Είναι λογικό, ίσως και ώριμο, γιατί έχουμε ήδη σπάσει τα μούτρα μας. Κι όχι μια φορά. Με φιλίες που στα δύσκολα μας γύρισαν την πλάτη ή δε σεβάστηκαν τα μύχια της ψυχής που τους εμπιστευτήκαμε στα χέρια τους. Με έρωτες που δεν κατάφεραν να κοιτάξουν μέσα μας και μας περιόρισαν στα όρια ενός καλού κρεβατιού.

Κι αυτά τα ζύγια που ενεργοποιούνται αυτόματα μέσα μας είναι πάντα συγκρίσιμα. Αν πρόκειται για έρωτα, ζυγίζουμε την ένταση των συναισθημάτων που μας προκαλεί ο άλλος, τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του, την κοινωνική του υπόσταση σύμφωνα με τις νόρμες του μικρόκοσμου που ζούμε. Κι αν είναι φίλος, τα γέλια και οι εκμυστηρεύσεις που μας ένωσαν μια βραδιά με μπόλικο αλκοόλ ή τα κοινά λούκια που φάνηκε ότι περνάμε, είναι αρκετά για να αφεθούμε στην επαφή μιας ιδανικής στα μάτια μας φιλίας.

Δεν είμαι, όμως, είμαι σίγουρη αν έχει καμιά υπόσταση ένα τέτοιο ζύγιασμα. Γιατί υπάρχει μια περίπτωση στην οποία η ζυγαριά μέσα μας ισορροπεί από μόνη της. Κι αυτή δεν είναι άλλη από το αμοιβαίο συναίσθημα, από το αμοιβαίο κλείδωμα.

Κλειδώνουν οι αγκαλιές και κλειδώνουν οι ψυχές. Ένα κλικ είναι αυτό που αλλάζει τη ζωή μας. Κι αυτό το κλικ μας ξεκουφαίνει. Ούτε να το αμφισβητήσουμε μπορούμε ούτε και να το προσπεράσουμε. Και τότε είναι που οι εκλογικεύσεις του μυαλού μας το βουλώνουν και τα ζύγια μηδενίζονται.

Όσες προσδοκίες κι αν έχουμε από τους ανθρώπους, μόνο το αμοιβαίο μπορεί να μας προφυλάξει από την απογοήτευση της συναισθηματικής ανεπάρκειας που ίσως νιώσουμε. Κι αυτό το «κλικ» που έρχεται να μας κουμπώσει με τον άλλον, ας το ονοματίσει ο καθένας μας σεβασμό, αγάπη, έρωτα, εμπιστοσύνη…αρκεί να είναι αμοιβαίο.

Γιατί μόνο το αμοιβαίο μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια και στην κόλαση και στον παράδεισο που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.

αναπνοές