Δεν υποθηκεύονται τα όνειρα, κουφάλες. Δεν ξεπουλιούνται τα ιδανικά.

Της Στεύης Τσούτση.

6 μετάλλια. 

2 χρυσά, 1 ασημένιο και 2 χάλκινα.

Αυτή ήταν η συγκομιδή του Αυγούστου των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτή ήταν η χαρά και η περηφάνεια μας σε μιαν Ελλάδα που στενάζει στο ζυγό.

Μη σε ξενίζει, σκλαβωμένοι κάποτε, σκλαβωμένοι και τώρα. Και φοβισμένοι και ταλαίπωροι και μίζεροι. Πολύ μίζεροι, δεν το συζητώ.

Κι ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι αθλητές, να μας βγάλουν για λίγο από τα βαλτωμένα μας νερά, να μας θυμίσουν πως δεν είναι όλα μαύρα σε τούτη τη ζωή.

Για δυο χούφτες μέρες η καρδιά μας χτύπησε πιο δυνατά. Μέτρησε άλματα, απλωτές, κρίκους, αέρηδες και βολές. Δάκρυσε στις επιτυχίες, δάκρυσε και στις ατυχίες. Θυμήθηκε με λίγα λόγια ότι ζει.

Και θυμήθηκε και κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό. Θυμήθηκε τι σημαίνει να έχεις μια καρδιά ολοζώντανη που δεν επηρεάζεται από κρίσεις και προσπαθεί.

Οι Έλληνες αθλητές μας πάλεψαν στο Ρίο πρώτα για να κερδίσουν μια διάκριση που θα έκανε τους κόπους τους να αξίζουν κι έπειτα για να μας δώσουν ένα μάθημα και μια περηφάνεια.

Περηφάνεια που είμαστε Έλληνες και η σημαία μας κατάφερε να κυματίσει στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Κι ένα μάθημα. Μάθημα ζωής.

Σε μια Ελλάδα που στενάζει, μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της και τα αφήνει να ξενιτεύονται, οι αθλητές μας παλεύουν με δαιμόνους. Δίχως κρατική βοήθεια, προπονούνται σε εγκαταστάσεις που σαπίζουν από το 2004. Παλεύουν μαζί με μερικούς δικούς τους ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτούς και στον αθλητισμό. Κι ενώ θα μπορούσαν να το βάλουν κάτω ή να μας ρίξουν κ ένα φάσκελο και να πουν “Για ποια Ελλάδα να παλέψω”, αυτοί σηκώνουν το εθνόσημο ψηλά και καμαρώνουν.

Και μαζί με αυτούς κι εμείς. Όλοι εμείς οι ταπεινωμένοι καθημερινά που παίρνουμε λίγο από το θάρρος και τη λάμψη τους μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης.

Με τα μάτια στο Ρίο, σε κάθε ελληνική προσπάθεια και διάκριση, οι Έλληνες της κρίσης, οι αιώνια υποθηκευμένοι, θυμήθηκαν πως για τις αξίες του ο άνθρωπος αξίζει να παλεύει με θεριά. Κι αξίζει κι επιβάλλεται, που να πάρει και να σηκώσει.

Στην Ελλάδα της κρίσης, η πολιτική ηγεσία ξέρει ανερυθρίαστα να ποστάρει συγχαρητήρια στο twitter αθλητών που δεν έχει θελήσει ποτέ να συναντήσει, να βοηθήσει, να υποστηρίξει.

Στην Ελλάδα της κρίσης, ο λαός κοιτά τους Ολυμπιακούς του Ρίο και δακρύζει για το αρχαίο πνεύμα αθάνατο. Και ξέρει πως τούτη η περηφάνεια είναι η μόνη που δε θα του κλέψει κανείς.

Στην Ελλάδα της κρίσης που υπογράφει μνημόνια το ένα πίσω από το άλλο, αναιρεί υποσχέσεις και πιέζει το λαό, τούτα τα μετάλλια των αθλητών μας είναι η πιο δυνατή κραυγή.

Δεν υποθηκεύονται τα όνειρα, κουφάλες. Δεν ξεπουλιούνται τα ιδανικά.

διαφορετικό