Να τα ζεις όλα πολύ. Ζωή χλιαρή κι αδιάφορη, δεν άξιζε ποτέ.

Της Γωγώς Παττακού

Είναι ευλογία και κατάρα μαζί, να νιώθεις τα πάντα τόσο έντονα.

Κάποτε ευχήθηκα να μην μπορέσω να αισθανθώ ξανά. Να περνά ο καιρός, να περνούν οι στιγμές, τα γεγονότα μπροστά από τα μάτια μου και να μην με συγκινούν, να μην μου κάνουν αίσθηση καμία. Ξέρεις, όταν έχεις πληγωθεί πολύ, όταν έχεις νιώσει τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σου, όταν έχεις νιώσει πολύ αδύναμος, ανήμπορος να κάνεις το οτιδήποτε, τότε ναι, προτιμάς να πατήσεις ένα κουμπί και αυτομάτως να πάψεις να αισθάνεσαι.

Να σταματήσουν να σε επηρεάζουν τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο γύρω σου κι εσύ απλώς να είσαι ένας θεατής όλων αυτών, που δεν του καίγεται καρφάκι για την εξέλιξη των πραγμάτων, για την έκβαση της πλοκής.

Και θα σου λένε λόγια σκληρά. Θα φτάνουν σε σημείο να απορούν με την απάθειά σου αυτή και θ’ αρχίζουν να νευριάζουν με την ηρεμία που θα καθρεφτίζεται στο πρόσωπό σου.

Θα συνεχίσουν την προσπάθεια μέχρι να σε δουν να λυγάς, μέχρι το πρόσωπό σου να χαμηλώνει και τα πρώτα δάκρια ν’ αρχίζουν να πέφτουν. Μα δεν θα το καταφέρουν.

Γιατί εσύ δεν θα έχεις πλέον την δυνατότητα να αισθάνεσαι το παραμικρό. Να προσέχεις όμως τι εύχεσαι, έλεγαν οι παλιοί. Στα αλήθεια θα σου άρεσε να απέχεις από τη ζωή σου;

Να σταματήσεις να νιώθεις; Αξίζει για τον πόνο αυτόν που σου προκάλεσαν , να θυσιάσεις τη δυνατότητα να βιώσεις τόσο έντονα συναισθήματα στην πορεία της ζωής σου ; Πραγματικά ευχή μου είναι να συνεχίσω να αισθάνομαι στο έπακρον την κάθε στιγμή μου.

Να αφήνω γεγονότα καθημερινά να με αγγίζουν και να ορίζουν τη διάθεσή μου. Και χαίρομαι όταν θα δω μια ταινία, θα ταυτιστώ με τον πρωταγωνιστή και στο τέλος θα βάλω τα κλάματα από λύπη ή χαρά.

Και το αποζητώ ν’ ακούσω μια μελωδία, να μυρίσω ένα άρωμα που αυτόματα θα με μεταφέρουν σε ευτυχισμένες στιγμές του παρελθόντος, κι ας νιώσω μέσα μου μελαγχολία που πίσω δεν μπορώ να τις φέρω. Και ναι, προτιμώ να πληγωθώ από τον έρωτα που έζησα παρά να προφυλάξω τον εαυτό μου από αυτόν τον πόνο.

Αυτόματα του στερώ το δικαίωμα να βιώσει και την ύψιστη χαρά που μπορεί ένας άνθρωπος να αισθανθεί. Όταν αισθάνεσαι τόσο βαθειά, είναι ευλογία.

Τότε ναι, μπορείς να πεις ότι είσαι ζωντανός!

Και σε αυτό το σημείο θα ταυτιστώ απόλυτα με τον David Jones που έλεγε πως : « Είναι ευλογία και κατάρα μαζί, να αισθάνεσαι τα πάντα τόσο έντονα».

αναπνοές