Να την αξιώνεις την αλήθεια και να συμφιλιώνεσαι μαζί της.

Της Γεωργίας Ανδριώτου.

Πολλές φορές δεν είναι εύκολο να αποδεχτείς την αλήθεια και να συμφιλιωθείς μαζί της.

Σε αναστατώνει δυσάρεστα και η ιδέα μόνο μιας αποδοχής που θα αλλάξει τον τρόπο που έχεις χτίσει τον κόσμο σου.

Γιατί είναι γεγονός ότι η αλήθεια μπορεί να λυτρώνει, ίσως να πληγώνει, αλλά σίγουρα η αποδοχή της σημαίνει ευθύνη. Μια ευθύνη στο να τη διαχειριστείς ανάλογα, έτσι ώστε να είσαι μέσα σου καλά. Για να γίνει και η καθημερινότητά σου καλύτερη. Κι όταν αυτά τα δύο συγκρούονται μεταξύ τους, αυτό σου δημιουργεί μια εσωτερική σύγκρουση που δεν είναι πάντα εύκολο να την αντέξεις. Όταν οι σταθερές σου κλονίζονται και η όποιας μορφής ασφάλεια που νιώθεις γίνεται ανασφάλεια, γίνονται και οι άμυνές σου τεράστιες.

Αντιστέκεσαι σε ό,τι απειλεί να ανατρέψει τη ζωή σου.

Ναι, είναι δύσκολο να δεις την αλήθεια σου κατάματα. Γι’ αυτό και την απωθείς, την απαξιώνεις ή την απαρνιέσαι. Πρώτα εκείνη και μετά αυτόν που τόλμησε να στην πετάξει κατάμουτρα. Θα μπορούσες να αντέξεις πολλά, αρκεί να συντηρήσεις το παραμύθι σου. Αυτό που κάποτε άρχισε με το «μια φορά κι έναν καιρό», επιμένεις σώνει και καλά να τελειώσει με το «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Και για να σώσεις αυτό το παραμύθι, καταχωνιάζεις τα σημάδια της αλήθειας σε κάθε κρυμμένη γωνιά που έχεις ανακαλύψει μέσα σου. «Χρειάζονται αλήθειες, ακόμη και για να πεις ψέματα», γράφει ο Ελύτης και δεν έχει άδικο.

Συνειδητά πολλές φορές επιλέγεις ένα γλυκό ψέμα για να συντηρεί τα λάθη σου, τις σκάρτες επιλογές και το φόβο της μοναξιάς. Γίνεσαι ο ίδιος ψεύτης μπροστά στον καθρέφτη σου. Ποιες αντοχές να βρεις μετά και με ποιο ψέμα να πρωτοπαλέψεις; Αυτό που σου πλάσαρε ο άλλος γιατί διαπίστωσε ότι το τραβάει το παραμύθι η γούνα σου ή αυτό που συγκάλυψες εσύ ο ίδιος από τον εαυτό σου;

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ναι, στην αλήθεια όταν τη γουστάρεις, ναι και στο ψέμα όταν σε βολεύει. Δε γίνεται έτσι όμως. Γιατί αυτό που χάνεται στην ουσία δεν είναι μια ψευτο-παραμυθένια ζωή, αλλά η ισορροπία με τον εαυτό σου. Κι αυτή η πολύτιμη ισορροπία έχει ανάγκη από την αλήθεια.

Το τσεκούρι να χτυπήσει στη φωτιά και η γροθιά στο μαχαίρι. Θα πονέσεις μια φορά, θα γιατρέψεις την πληγή και θα γίνεις λίγο πιο σοφός. Γιατί θα έχεις μάθει όχι μόνο πώς να ξεχωρίζεις το παραμύθι εκείνο που θα σε έχει πρωταγωνιστή στις σελίδες του, αλλά και πώς να προφυλάσσεσαι από τους δράκους που παραμονεύουν.

Και για μη νομίζεις ότι αυτό είναι ένα τίμημα που το πληρώνεις μόνο εσύ, να είσαι σίγουρος ότι το πληρώνει και ένας άλλος.

Ο ψεύτης.

Το δικό του τίμημα είναι ότι δε θα εμπιστεύεται κανέναν, γιατί ακριβώς πίσω από τα λόγια και τις πράξεις των ανθρώπων που θέλουν να μπουν στη ζωή του, εκείνος θα αναζητά τα δικά του ψέματα. Κι αυτό είναι ένα παραμύθι χωρίς τέλος…

Να την αξιώνεις την αλήθεια όταν διαισθάνεσαι ότι αυτή δεν πατάει γερά μέσα σου. Να μην επιτρέπεις σε κανέναν να υποτιμήσει τη νοημοσύνη, το αυτοσυναίσθημα και την αξιοπρέπειά σου.

Και με τον ίδιο αξιοπρεπή τρόπο να αντιμετωπίζεις και τους άλλους γύρω σου. Με ειλικρίνεια, με σεβασμό και τη βαθιά συναίσθηση ότι είναι στη φύση του ανθρώπου να φέρεται με ντομπροσύνη.

αναπνοές