Δεύτερη ζωή γιοκ, γι’ αυτό ζήστε τούτη!

Ο Νίκος Καζαντζάκης περιέγραψε τη ζωή ως το φωτεινό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ των δυο σκοτεινών αβύσσων της γέννησης και του θανάτου, ενώ ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είπε ότι «ζωή είναι σαν το ποδήλατο. Για να κρατήσεις ισορροπία πρέπει να είσαι συνέχεια σε κίνηση». Τί και αν έχεις προβλήματα, τί και αν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα επιθυμείς; Η ζωή είναι μια και δεν έχει δεύτερη και κάθε στιγμή είναι μοναδική. Το ότι έπιασες πάτο δε σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις εκεί.

Αν δεν είχαμε προβλήματα, δε θα γνωρίζαμε τι θα πει πόνος. Χωρίς πόνο, δε θα ξέραμε τι θα σημαίνει χαρά και ευτυχία. Η ζωή είναι μικρή για να ‘ναι θλιβερή. Σημασία έχει ν’ αγαπάς εκείνους που αγαπούν τη ζωή και να προσπαθείς να γίνεις ένας από αυτούς. Η λύπη τους είναι η δύναμή τους και έχουν αποδεχτεί ότι δε τα ξέρουν όλα γιατί δεν είναι εφικτό να μαθαίνονται όλα. Είναι εκείνοι που γνωρίζουν ότι η ζωή δε σηκώνει αναβολές και που παλεύουν να γίνει το λίγο, πολύ. Διδάσκουν με το δικό τους τρόπο και με τις αντιδράσεις τους σε ό,τι τους συμβαίνει πως για τον εαυτό σου και για όποιον αγαπάς αξίζει να κουράζεσαι, ν’ αναζητάς την ομορφιά κάθε μέρα, μέσα στα χαμόγελα των γύρω, ακόμη και στην πολύχρωμη μπουγάδα που μόλις άπλωσαν στο μπαλκόνι τους.

Το πρόβλημα δεν είναι τα προβλήματα που έχουμε. Φανταστείτε λίγο πόσο πιο όμορφα θα τα αντιμετωπίζαμε αν η ζωή μας είχε μια μόνιμη μουσική υπόκρουση. Θα ήταν σαν να περπατάμε πάνω σε σύννεφα, που το καθένα τους αφήνει το δικό του αποτύπωμα, τη δική του μελωδία. Αυτό το ταξίδι σου δίνει μια ευκαιρία, να γίνεις σπουδαίος άνθρωπος.

Η ζωή καθημερινά κυλά. Μπορείς να κοιτάς ή ν’ αδιαφορείς λίγο, να περιφρονείς, να θέλεις, να διεκδικείς και να θαυμάζεις! Αλλά εσύ, εσύ ως άνθρωπος μην ξεχάσεις ποτέ το στόχο σου. Γίνεσαι σπουδαίος άνθρωπος ακόμα και όταν αντί να κοιτάζεις μόνο τα πρόσωπα των ανθρώπων, κοιτάς και λίγο τις καρδιές τους, τα «θέλω» τους. Και στο κάτω κάτω, ποιος πραγματικά είναι ευτυχισμένος μέσα σε τούτη τη ζοφερή καθημερινότητα στην οποία ζούμε; Ίσως πρόκειται για μια υποκειμενική ευτυχία μέσα σε μια αντικειμενική δυστυχία, έτσι μόνο μπορεί να περιγραφεί αυτό που ζούμε εκεί έξω. Η ζωή αλλάζει όταν αλλάζουμε και εμείς. «… τρέχει μ’ έτη φωτός, ο καιρός δεν τη τρομάζει, προχωρεί…».

Φίλε άκου. Η ζωή είναι ένα ταξίδι, ένα ταξίδι στο χρόνο. Ταξιδεύοντας θ’ ακούσεις, θα μυρίσεις, θα γευτείς, θα δεις, θα μάθεις μα το πιο σημαντικό θα νιώσεις συναισθήματα όχι μόνο χαράς αλλά και λύπης. Θα χρειαστείς να προσπεράσεις εμπόδια, όπως ο πολυταξιδεμένος Οδυσσέας που μόχθησε για να φτάσει στη δική του Ιθάκη. Θα κουραστείς, θα πέσεις αλλά ο πραγματικός στόχος είναι μετά να σηκωθείς δυνατότερος από πριν. Αξίζει να τις χαρίσεις πλούσιο περιεχόμενο με στιγμές και ανθρώπους που ήλθαν και παρήλθαν αλλά σε στιγμάτισαν και σ’ άφησαν να γνωρίσεις τη σημασία της μοναδικότητας.

Να θυμάστε πως μετά από κάθε καταιγίδα, ξεπροβάλλει ουράνιο τόξο! Δεύτερη ζωή γιοκ, γι’ αυτό ζήστε τούτη!

Γράφει η Εβίτα Γκατζιούρα

Πηγή