Η ζωή τραβάει εκεί όπου την πας εσύ.

Της Στεύης Τσούτση.

Μικρός ζωγράφιζες τον κόσμο.

Έκανες μπλε τον ουρανό, γαλάζια τη θάλασσα με γλαροπούλια, πράσινα λιβάδια, χρωματιστές πεταλούδες, νερά κι ανθρώπους. Ζωγράφιζες την ομορφιά γιατί μέσα στην παιδική σου αθωότητα μόνο αυτή υπήρχε.

Μόνο που δεν άργησες να μάθεις…

Έχει ασκήμιες τούτος ο κόσμος, μάτια μου. Έχει πόνο κι αδικίες. Έχει ανθρώπους που πληγώνουν, ποδοπατούν, υποτιμούν.

Ζωή τη λες και μόνο το ροζ δεν της ταιριάζει. Έχει και γκρίζο και μαύρο. Έτσι είναι. Τη μια στέκεις στην κορφή του κόσμου και την αμέσως επόμενη ατενίζεις τις ρίζες του. Τη μια στην άκρη του γκρεμού και τη άλλη στον πάτο του.

Ήξερες από πριν που θα καταλήξεις;

Όχι.

Απόλυτα, κατηγορηματικά όχι.

Έκπληξη η ζωή. Μα πάνω από όλα, επιλογή.

Φιδογυριστά μονοπάτια που διασταυρώνονται κι εσύ καλείσαι να αποφασίσεις. Πότε αριστερά, πότε δεξιά, πότε ίσια.

Μα ποτέ πίσω.

Στραβοπάτησε αν θέλεις, απότυχε, πέτυχε, κάθε τι καλώς ή κακώς καμωμένο. Μόνο που έγινε και πίσω δε γυρίζει. Δεν αλλάζουν όσα αποφάσισες, όσα έπραξες.

Ζωή τη λες και σε αφήνει δίχως τύψεις να φας τα μούτρα σου. Και σε προκαλεί να τη διεκδικήσεις, να την κυνηγήσεις. Γιατί μόνο έτσι καταλαβαίνεις την αξία της.

Κι αυτό κάνεις.

Κυνηγάς.

Ανθρώπους, όνειρα, επαφές.

Κυνηγάς όσα θέλεις να αποκτήσεις ή να κρατήσεις. Κυνηγάς…

Τρέχεις… ολοένα τρέχεις.

Κι επιλέγεις. Συνέχεια επιλέγεις.

Και πας. Μόνος πας. Με όσα υπαγορεύει η λογική και η καρδιά σου.

Σκέφτεσαι, διαλέγεις, κρατάς, πετάς.

Κι απομένεις να μετράς.

Ανθρώπους που έμειναν ή έφυγαν, ευκαιρίες που κράτησες ή δε στάθηκαν, στιγμές που ήρθαν ή που χάθηκαν, όνειρα που δεν ευδοκίμησαν κι άλλα που έγιναν αλήθεια.

Ζωή τη λες και τραβάει όπου την πας εσύ.

Και δεν είναι μεγάλη. Για την ακρίβεια δεν ξέρεις ποτέ πόση είναι. Μόνο ελπίζεις σε μια στιγμή, μια ευκαιρία, ένα δευτερόλεπτο ακόμη.

Και τη ζεις.

Παίρνεις βαθιά ανάσα κι ευγνωμονώντας προχωράς.

Κι ας έρχονται ζόρια. Ας έρχονται οι πίκρες, οι προδοσίες και τα άσχημα της.

Όσο υπάρχεις, μάτια μου, όσο χτυπά σφυγμός στα μηνίγγια σου, όλα μπορούν να αλλάξουν. Αρκεί να το θελήσεις. Αρκεί να αποφασίσεις να το κυνηγήσεις.

Να ΤΗΝ κυνηγήσεις.

Κι ας σου κάνει νάζια. Κι ας σου κρύβεται. Κι ας σε δοκιμάζει. Εσύ να προσπαθείς. Να κρατάς το τιμόνι της ύπαρξής σου και να στρίβεις κατά που γουστάρεις. Κι ότι βγει. Όπου βγει.

Χαμένος, κερδισμένος, δεν πειράζει.

Αρκεί που είσαι ζωντανός και που τη ρότα σου τη χάραξες μονάχος.

Δίχως παρεμβάσεις. Δίχως ξένα πρέπει κι εξαναγκασμούς.

Ζήσε για σένα.

Μονάχα ζήσε…

διαφορετικό