Πέρα από τις λέξεις, είναι κι εκείνες οι μελωδίες που αγγίζουν όλες τις χορδές σου!!

Της Γωγώς Παττάκου

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καμία διάθεση εκείνο το βράδυ για δυνατή μουσική και χορό.

Μα είχα βρεθεί στην Αθήνα μετά από αρκετά χρόνια και σκέφτηκα πως ήταν αμαρτία να μείνω κλεισμένη στο σπίτι. Ήμασταν μια παρέα από δέκα άτομα, μπορεί και περισσότερα. Μα ένα περίεργο πράγμα, ένιωθα μόνη μου μέσα σε τόσο κόσμο. Μπήκαμε μέσα στο μαγαζί. Έριχνα ψεύτικα χαμόγελα σε όλους για να τους δείξω ότι συμμετέχω στην παρέα τους , μα δεν νομίζω να έγινα πειστική.

Νόμιζα ότι θα μου έφτιαχνε τη διάθεση η μουσική αλλά έκανα λάθος. Μα αυτή δεν ήταν μουσική. Ήταν φωνές δυνατές ,ουρλιαχτά, θα μπορούσα να πω με σιγουριά, με τη συνοδεία μιας ηλεκτρικής κιθάρας. Και σαν δεν έφταναν αυτοί οι επαγγελματίες αγριοφωνάρες, υπήρχαν και οι ερασιτέχνες αγριοφωνάρες μέσα στο μαγαζί, οι πελάτες που είχαν ξεσηκωθεί με τη μουσική αυτή και «τραγουδούσαν» , τι τραγουδούσαν δηλαδή, φώναζαν με φανατισμό στο μάτι τους, που μπορώ να πω με τρόμαζε. Άνδρες με μακριά μαλλιά και γυναίκες με σκουλαρίκι στη μύτη γκάριζαν και χοροπηδούσαν αγκαλιασμένοι, κρατώντας στο ένα τους χέρι ένα μπουκάλι μπύρα. Η μουσική δυνάμωνε όσο περνούσε η ώρα κι εγώ ήμουν σε φάση τα νεύρα μου τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω. Να φύγω. Πόσο φλέρταρα με την ιδέα!

Το επόμενο λεπτό χωρίς να το σκεφτώ πολύ, φόρεσα το παλτό μου, άνοιξα την πόρτα και βγήκα στο δρόμο. Καθαρός αέρας επιτέλους άγγιζε το πρόσωπό μου.

Άρχισα με βήμα αργό να περπατώ κατά μήκος του δρόμου.« Όμορφη που είναι η Αθήνα το Χειμώνα» σκέφτηκα, καθώς άφηνα πίσω μου την οδό Πανεπιστημίου. Είχε παγωνιά, όμως την προτιμούσα χίλιες φορές από την κάπνα που με έπνιγε σ’ εκείνο το καταγώγιο. Οι παλάμες μου είχαν κρυσταλλώσει . Τις τοποθέτησα μέσα στις τσέπες μου και κάπως έφτιαξε το πράγμα. Τέλεια! Τα είχα πάρει μαζί μου. Πάντα σε κάτι τέτοιες στιγμές, όταν κανένας τόπος δεν με χωράει, όταν θέλω να τρέξω μακριά απ’ όλους και απ’ όλα, τα ακουστικά μου κρατούν την καλύτερη συντροφιά. Μα για δες κάτι πράγματα! Σε λίγη ώρα βρέθηκα να παίζω σε ταινία. Σε μια ταινία που πρωταγωνίστρια μα και σεναριογράφος ήμουν εγώ!

Κυκλοφορώ μόνη μου σε μια τόσο μεγάλη πόλη. Δεν γνωρίζω στο επόμενό μου βήμα σε ποιο μέρος θα βρεθώ, ποιες εικόνες θα συναντήσω. Κι αυτό είναι που κάνει την περιπλάνησή μου ακόμα πιο γοητευτική. Το αγαπημένο μου τραγούδι έγινε το σάουντρακ της εμπειρίας μου. Προχωρώ ολομόναχη στο δρόμο. Κλείνω τα μάτια, για μια στιγμή, για να σε δω. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. 

Η εικόνα σου ολοκάθαρη μπροστά μου. « Οπ! συγγνώμη, σας χτύπησα;». Τελικά δεν είμαι μόνη μου στο δρόμο. Τι κομμάτι κι αυτό! Πάντα με πηγαίνει πίσω όταν το ακούω. Κλείνω τα μάτια και με μεταφέρει μαγικά σ’ εκείνα τα Χριστούγεννα. Συναισθήματα ανάμεικτα. Όμορφα. Ναι, νιώθω όμορφα όταν το ακούω γιατί με πηγαίνει πίσω, στις ευτυχισμένες στιγμές που είχα εκείνο τον Δεκέμβρη , κι ας κράτησαν μόνο όσο κρατάνε οι γιορτές των Χριστουγέννων. Μα νιώθω και μια μελαγχολία φρικτή, γιατί εκείνες οι στιγμές δεν γυρίζουν πίσω πια. « Άλλες, καλύτερες εμπειρίες θα μας φέρει η ζωή» , λένε οι δικοί μου άνθρωποι , και το πιστεύω , προς Θεού, μα να, δεν θα είναι οι ίδιες ποτέ.

«Beyond words». Έτσι λεγόταν το κομμάτι. Και το όνομά του μαρτυρά την επίδραση που έχει πάνω μου. Αυτό ακριβώς. Πέρα από τις λέξεις, πέρα απ’ όσα μπορώ να περιγράψω με τα λόγια μου, υπάρχει και κάτι άλλο που δεν μπορεί να περιγραφεί σε καμία γλώσσα. Πέρα από όσα μπορώ να κατονομάσω, να ορίσω, υπάρχει κάτι που αγγίζει την ψυχή μου όταν κανένας άλλος δεν μπορεί να το καταφέρει.

Καμία φιλοσοφημένη πρόταση, κανένας μονόλογος, κανένας διάλογος. Οι μελωδίες που μιλούν κατευθείαν στην ψυχή σου, εκείνες που έχουν τη δύναμη να σου προκαλέσουν συναισθήματα χαράς ή και λύπης.

Να σε κάνουν να αναπολήσεις περασμένες ευτυχίες , να αισθανθείς πως κάτι πάντα θα λείπει ή πως ό,τι ζητάς στη ζωή το έχεις στα χέρια σου.

Να σε κάνουν να κλάψεις από τη νοσταλγία μα κι από την ελπίδα πως τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα. 

Πέρα από φλυαρίες. 

Πέρα από τις λέξεις.

αναπνοές