Ο νους μετρά αποστάσεις σε χιλιόμετρα. Η καρδιά βλέπει μονάχα ευθείες γραμμές.
Γράφει η Σοφία Ισμήνη
Σκοτεινιάζει και κάθε φως που ανάβει στους δρόμους της πόλης, φέρνει στο φως σιγά-σιγά και εκείνες τις μνήμες που παλεύεις να κρατήσεις κλειδωμένες στα σκοτάδια του μυαλού, εκείνες τις εκτυφλωτικές αναλαμπές που σκοπίμως, με τρόμο, αγνοείς.
Σε πλησιάζει κάθε που σουρουπώνει, πότε με απειλητικές διαθέσεις και πότε τρυφερά, σε τυλίγει στα δίχτυα της κι εσύ αφήνεσαι θέλοντας και μη, αιχμάλωτος στον ιστό που υφαίνει με τις μνήμες σου, παραδομένος στο μαρτύριό σου, την απόλυτη σιωπή κι έξω έχει γιορτή.
Σαν άλλος κατάδικος δίχως ελαφρυντικά, υπομένεις και εκτίεις την ποινή σου στωικά. Πότε περήφανα, πότε κακόμοιρα.
Πότε παγωμένος, αγαλμάτινος και πότε κουρέλι, κομμάτια σκορπισμένα στο κενό.
Και το ξέρεις πως θα δικαστείς ξανά, θα νυχτώσει και πάλι.
Όμορφες στιγμές, όνειρα μισά…Φιλιά ατελείωτα, κορμιά πλεγμένα σε ένα, λυγμοί και γέλια ηχηρά, που χάθηκαν σε ένα λεπτό.
Σε εκείνο το δραματικό, αγύριστο λεπτό, όπου κρίθηκε η τύχη του έρωτά σου και με ένα ψυχρό φύσημα του νου, κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.
Η ετυμηγορία σού φάνηκε άδικη και η έφεση που άσκησες στο όνομα της αγάπης, απορρίφθηκε.
“Απόσταση”, είπε “φταίει η απόσταση”.
Δυο ανάσες μακριά οι άνθρωποι κι όμως, υψώνουν με τόση ευκολία τοίχους που γίνονται κελιά και εγκλωβίζουν το οξυγόνο τους.
Μη μπορώντας να το δεχτείς, άναψες το φως, πήρες ένα χάρτη και τον άπλωσες μπροστά σου.
Σκούπισες τα δάκρυα και άρχισες να τον παρατηρείς από άκρη σε άκρη.
Ακούμπησες τα δάχτυλα επάνω στα σημεία.
Το εδώ, το εκεί…Το εγώ, το εσύ.
Το εμείς είναι μόνο μερικά ακροδάχτυλα μακριά…περασμένα πάνω από ποτάμια, βουνά, θάλασσες, «πρέπει».
Ο νους μετρά αποστάσεις σε χιλιόμετρα. Μα η καρδιά βλέπει μονάχα ευθείες γραμμές.
Ας δικαστώ χίλιες φορές, σκέφτηκες, δίχως μετάνοια.
Όταν χαράξει η αγάπη που δεν θα χρειάζεται χάρτη για να βρεθεί κοντά σου, όταν ξυπνήσει ο πόθος εκείνος που θα αψηφήσει μέτρα, στερεότυπα, χιλιόμετρα και σταθμά – τότε, σε μια νύχτα, πανηγυρικά θα δικαιωθείς.