Θα ήθελα να μπορούσα να νικήσω το δυνάστη χρόνο…
Της Εύας Τσέδου.
Πολλές νύχτες, όταν επιτέλους πέφτω να κοιμηθώ, νιώθω έναν κόμπο να μου γαργαλάει το λαιμό.
Έναν κόμπο που θέλει να λυθεί και να ξεσπάσει σε κλάματα. Κλάματα από νεύρα και κούραση. Κλάματα από παράπονο, γιατί νιώθω πως δεν με καταλαβαίνουν, δε νοιάζονται για μένα, πως οι ώρες της μέρας δεν μου φτάνουν να κάνω αυτά που πρέπει, πως η ζωή μου είναι γεμάτη υποχρεώσεις, πως το καθήκον είναι πάνω από όλα.
Κλάματα από τύψεις γιατί μίλησα άσχημα στο παιδί μου , στον άντρα μου ή στον σύντροφο μου. Γιατί την ώρα που ήθελαν κάτι, έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι άλλο, γιατί πρέπει πάντα να σκέφτομαι πρακτικά, την οικονομική πλευρά των θεμάτων και αναγκάζομαι να τους φρενάρω τα σχέδια. Γιατί προσπαθώντας να τα προλάβω όλα , κόβω από τον ποιοτικό τους χρόνο μαζί μου, αντιδρώ με βάσει τη πεζή πλευρά των πραγμάτων, με αποτέλεσμα να τους στερώ την χαρά και το γέλιο.
Και όσο αυτά έρχονται στο μυαλό μου, τόσο φεύγει ο ύπνος και μεγαλώνουν ο κόμπος και οι ενοχές μου απέναντι στους αγαπημένους μου.
Και όμως στην πραγματικότητα, ότι κάνω το κάνω για να είναι αυτοί καλά και όσο πιο ευτυχισμένοι γίνεται.
Όλες μου οι προσπάθειες έχουν στόχο να μπορούν οι αγαπημένοι μου να ζήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Μόνο που στην σημερινή εποχή οι ρυθμοί είναι εξοντωτικοί. Και κάθε μέρα κουράζομαι και περισσότερο. Και κάθε μέρα τα η κούραση αυξάνει τα νεύρα μου. Και όταν δεν προλαβαίνω να ξεκουραστώ, δυστυχώς τα νεύρα κερδίζουν στις αντιδράσεις.
Μακάρι να μην χρειαζόταν κάθε μέρα να έχω αντίπαλο μου τον δυνάστη χρόνο.
Μακάρι να μπορούσα να τους δώσω να καταλάβουν πως απλά έχω ανάγκη από λίγη ξεκούραση, από λίγη χαλάρωση, από λιγότερες ευθύνες, από λίγο περισσότερο ύπνο.
Μακάρι να μπορούσα να τους πω μην μου δίνεις σημασία, δεν μιλάω εγώ αλλά η κούραση μου. Δυστυχώς όμως τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα μου εκείνες τις ώρες είναι πικρόχολα , υψηλής έντασης , δηκτικά και φυσικά δεν γυρίζουν πίσω.
Μακάρι να γινόταν, ακόμη και αν δεν άλλαζε επί της ουσίας κάτι, απλά να ένιωθα συχνά πως καταλαβαίνουν τον αγώνα μου, πως είμαι σημαντική για αυτούς και πως με αγαπούν.
Μακάρι να μπορούσα να τους δείξω και εγώ πιο συχνά την αγάπη μου.
Γιατί τελικά τις σχέσεις δεν τις διαλύει ούτε ο εγωισμός, ούτε η απιστία αλλά η αδυσώπητη καθημερινότητα με την κούραση , τα νεύρα και την έλλειψη χρόνου να σε δοκιμάζουν αλύπητα.