Κάθε άνθρωπος έχει άστρο, αρκεί να το πιστέψει…
Γράφει ο Γιάννης Lat Λεμπέσης.
Λοιπόν: Απλά είναι τα πράγματα, πρέπει να έχεις άστρο.
Μη το ψάχνεις.. Το έψαξα εγώ, το ανέλυσα, το διέλυσα, το αποσαφήνισα, το αποφάσισα και αποφάνθηκα: Απλά είναι τα πράγματα, πρέπει να έχεις άστρο.
Αν δεν έχεις άστο…
Έτσι δεν είναι; ή όχι;
Για στάσου..όλοι έχουμε ένα άστρο.
Άλλωστε κάτω από τον ίδιο ουρανό κοιμόμαστε, ξυπνάμε, γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Όλοι κάτω από έναν έναστρο ουρανό και ας μην είναι ο ίδιος για όλους (που είναι).
Οπότε να, έχεις άστρο, διάλεξε ένα.
Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί κάποτε να ήσουν εσύ ο ίδιος άστρο. Τώρα απλά θέλουμε να έχεις άστρο αλλά κάποτε μπορεί να ήσουν το ίδιο το άστρο. Για σκέψου…
Η μπορεί να ήσουν ενέργεια ή κάτι άλλο – κάτι ακατανόητο.
Πάντως τώρα είσαι άστρο. Όχι..Κάτσε με μπέρδεψες..
Τώρα θες να έχεις άστρο.
Άστο, το ‘χω:
Τώρα είσαι άστρο! Πάντα ήσουν άστρο!
Είναι απλό, σχεδόν λευκό και άσπρο. Τόσο απλό. Είσαι άστρο. Έχεις και τις μαύρες σου αλλά κατά γενική ομολογία λάμπεις, φέγγεις, είσαι γεμάτος και γεμάτη ζωή, είσαι η ζωή, είσαι φτιαγμένος από αγάπη, είσαι ο έρωτας, είσαι η δύναμη που κινεί τη γη, είσαι τα πάντα και κάνεις τα πάντα να συμβαίνουν και να σημαίνουν, είσαι φως διαυγές, διαπεραστικό και διασταυρούμενο με άλλα φώτα, με άλλα άστρα.
Πάντως είσαι ένα αστέρι. Ιδιαίτερο, μοναχικό, ερωτικό, ανθρώπινο, λειψό μα και τόσο τέλειο – τόσο φωτεινό!
Εγώ σε είδα να φέγγεις… μ’ ακούς;